I KZ 33/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 22 lipca 2026 r.
SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Marek Pietruszyński
SSN Waldemar Płóciennik
Protokolant Paweł Bartczak
w sprawie J. A.
skazanego z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu
narkomanii i in.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 22 lipca 2026 r.
zażalenia obrońcy skazanego
na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 2026 r., I KK 182/26, o
zastosowaniu wobec skazanego środka zapobiegawczego w postaci
tymczasowego aresztowania,
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
postanowił
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2026 r., I KK 182/26, Sąd Najwyższy, w
uwzględnieniu kasacji Prokuratora Generalnego, uchylił prawomocne
postanowienie Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 8 maja 2025 r., sygn. akt III
Kop 191/24, o przejęciu do wykonania w Rzeczypospolitej Polskiej kary łącznej 7
I KZ 33/26
2
lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem karnym nr 266 z dnia 30 kwietnia
2024 r. wydanym przez Trybunał w J. (Rumunia), utrzymanym w mocy przez Sąd
Apelacyjny w J. wyrokiem nr 652 z dnia 26 lipca 2024 r. i przekazał sprawę Sądowi
Okręgowemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania.
Jednocześnie postanowieniem z tego samego dnia, na podstawie art. 538 §
2 k.p.k. w zw. z art. 249 § 1 k.p.k. w zw. z art. 258 § 1 k.p.k. w zw. z art. 611to § 1
k.p.k., Sąd Najwyższy zastosował wobec skazanego J. A. środek zapobiegawczy w
postaci tymczasowego aresztowania na okres miesiąca, to jest do dnia 25 lipca
2026 r.
Postanowienie to zaskarżył obrońca skazanego.
We wniesionym zażaleniu zarzucił:
- naruszenie art. 249 § 1 k.p.k. w zw. z art. 611to § 1 k.p.k. poprzez przyjęcie, że
sam fakt wydania wobec skazanego prawomocnego wyroku i konieczność
zabezpieczenia postępowania w przedmiocie wykonania orzeczenia uzasadniają
zastosowanie tymczasowego aresztowania, bez ustalenia konkretnych okoliczności
świadczących o rzeczywistej potrzebie zastosowania tego środka wobec tej osoby;
- naruszenie art. j251 § 3 zd. 2 k.p.k. poprzez sporządzenie uzasadnienia
niewyjaśniającego, jakie konkretnie okoliczności przemawiały za koniecznością
zastosowania tymczasowego aresztowania oraz dlaczego środki nieizolacyjne
uznano za niewystarczające;
- naruszenie art. 257 § 1 k.p.k. poprzez zastosowanie środka izolacyjnego bez
uprzedniego rozważenia czy cele postępowania mogą zostać osiągnięte przy
zastosowaniu środków zapobiegawczych o charakterze wolnościowym.
W oparciu o te zarzuty autor zażalenia wniósł o:
- zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez jego uchylenie w całości;
- zastosowanie wobec J. A. wolnościowych środków zapobiegawczych,
przewidzianych ustawą, pozwalających na zabezpieczenie postępowania w sposób
realny.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie obrońcy nie jest zasadne.
Nie można podzielić stanowiska skarżącego, że w zaskarżonym
postanowieniu doszło do naruszenia art. 249 § 1 k.p.k.
I KZ 33/26
3
Zebrane w sprawie dowody, których potwierdzenie stanowi prawomocny
wyrok sądu rumuńskiego, nie tylko uprawdopodobniają, lecz wręcz przesądzają o
popełnieniu przez skazanego zarzucanych mu czynów. Pisemne motywy
postanowienia Sądu Najwyższego wskazują też wprost, że konieczność
zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania wynika z faktu wymierzenia J. A.
kary łącznej 7 lat pozbawienia wolności. Nie ulega wątpliwości, że w sytuacji, gdy
skazany odbył dotychczas dopiero 2 lata i 9 miesięcy tej kary, zastosowanie w
miejsce tymczasowego aresztowania środków zapobiegawczego o charakterze
wolnościowym uprawdopodabniałoby ryzyko podjęcia przez niego działań
zmierzających do uniknięcia odbycia pozostałej do wykonania kary.
Nie doszło też do naruszenia art. 611to § 1 k.p.k., który wprost przewiduje
możliwość wydania postanowienia o tymczasowym aresztowaniu celem
zapewnienia, że skazany pozostanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do
czasu podjęcia decyzji w przedmiocie wykonania orzeczenia, gdyż to właśnie
wymiar pozostałej do odbycia kary determinuje w tym wypadku, np. ryzyko ucieczki
lub ukrycia się przez skazanego.
Bez wpływu na zasadność stosowania środka zapobiegawczego o
charakterze izolacyjnym pozostaje też okoliczność, że po ponownym rozpoznaniu
sprawy, wobec skazanego J. A. może być orzeczona kara łączna w maksymalnym
rozmiarze 6 lat. Ponad 3-letni wymiar pozostałej do odbycia kary czyni w pełni
uprawnione stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu o niezbędności
zastosowania tymczasowego aresztowania dla zabezpieczenia prawidłowego toku
dalszego postępowania po uchyleniu przez Sąd Najwyższy – postanowieniem z
dnia 25 czerwca 2026 r., I KK 182/26 – postanowienia Sądu Okręgowego w
Poznaniu z dnia 8 maja 2025 r., sygn. akt III Kop 191/24 i przekazaniu sprawy temu
Sądowi do ponownego rozpoznania.
Powyższa okoliczność czyni też niezasadnymi zarzuty naruszenia art. 251 §
3 zd. 2 k.p.k. oraz art. 257 § 1 k.p.k.
Surowość kary pozostającej do wykonania, która skutkowała – zdaniem
Sądu Najwyższego – niezbędnością zastosowania środka zapobiegawczego o
charakterze izolacyjnym jest przecież równoznaczna z uznaniem, że inne środki
zapobiegawcze, poza tymczasowym aresztowanie, nie byłyby wystarczające.
I KZ 33/26
4
Ponieważ jednocześnie, wydając zaskarżone postanowienie Sąd Najwyższy
nie ujawnił okoliczności nakazujących odstąpienie od stosowania tymczasowego
aresztowania wynikających z art. 259 § 1 k.p.k., a argumentacji zawartej w
zaskarżonym postanowieniu wniesione zażalenie nie podważyło, należało orzec jak
w części dyspozytywnej niniejszego orzeczenia.
Przewodniczący: SSN (Tomasz Artymiuk)
Sędziowie: SN (Marek Pietruszyński)
SN (Waldemar Płóciennik)
[J.J.]
[a.ł]
