I KZ 25/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Michał Laskowski
Dnia 13 maja 2026 r.
w sprawie ppłk P. M.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
bez udziału stron,
w dniu 13 maja 2026 r.,
zażalenia obrońcy na zarządzenie Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w
Warszawie z dnia 13 stycznia 2026 r., sygn. akt So 4/23,
o odmowie przyjęcia apelacji,
p o s t a n o w i ł:
uchylić zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie, zarządzeniem z 13 stycznia
2026 r., odmówił przyjęcia apelacji sporządzonej i wniesionej przez obrońcę od wyroku
Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie z 16 kwietnia 2025 r., mocą którego ppłk P.
M. został uznany za winnego popełnienia czynu zabronionego z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art.
305 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i skazany na karę jednego roku pozbawienia wolności,
której wykonanie zawieszono na okres próby roku oraz grzywnę, ze względu na to, że
zwykły środek zaskarżenia został wniesiony po terminie.
W zażaleniu na to zarządzenie obrońca podniósł, że jeden z trzech obrońców złożył
apelację w ustawowym terminie 14 dni i zażądał zmiany zaskarżonego zarządzenia i
przyjęcie apelacji.
I KZ 25/26
2
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie.
Zasadniczym powodem, który legł u podstaw przedmiotowego postanowienia
kasatoryjnego było ustalenie, że skoro ppłk P. M. doręczono wyrok z uzasadnieniem w dniu
22 grudnia 2025 r., to wnosząc apelację w dniu 5 stycznia 2026 r. jego obrońca dochował
ustawowego czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 445 § 1 k.p.k. do jej
złożenia. Dobro oskarżonego oraz poszanowanie dla jego prawa do obrony, nakazywały
przyjąć, że w wypadku gdy dwóch pierwszych obrońców oskarżonego złożyło wniosek o
sporządzenie na piśmie uzasadnienia wyroku doręczonego także oskarżonemu, apelację
mógł wnieść także potem ustanowiony przez oskarżonego kolejny, trzeci jego obrońca,
skoro uczynił to z zachowaniem terminu 14 dni od doręczenia wyroku z uzasadnieniem
oskarżonemu. Sąd Najwyższy w obecnym składzie w pełni aprobuje stanowisko, że termin
do wniesienia apelacji biegnie od daty późniejszego doręczenia wyroku z uzasadnieniem,
co w tym wypadku oznaczało, że jest to dzień odebrania przesyłki sądowej przez
oskarżonego. Obrońca oskarżonego nie wnosi własnych środków odwoławczych, lecz
czyni to zawsze w imieniu mandanta, którego reprezentuje. W konsekwencji więc, jeżeli
obrońca złożył apelację nie zachowując ustawowego terminu liczonego od daty otrzymania
orzeczenia z uzasadnieniem przez pozostałych obrońców, ale uczynił to w ciągu 14 dni od
daty otrzymania odpisu orzeczenia przez oskarżonego, to termin z art. 445 § 1 k.p.k. został
zachowany, a środek odwoławczy należało przyjąć jako złożony w ustawowym terminie.
Przedmiotowe stanowisko jest zresztą kompatybilne z poglądem wyrażonym w uchwale SN
z 28 kwietnia 1980 r., VI KZP 8/80, który najogólniej rzecz ujmując sprowadza się do tego,
że jeżeli wniosek o doręczenie wyroku z uzasadnieniem złożyli oddzielnie strona oraz jej
przedstawiciel procesowy i każde z nich otrzymało w innym czasie wyrok z uzasadnieniem,
to termin wniesienia apelacji dla każdego z tych podmiotów należy liczyć od daty
późniejszego z dokonanych doręczeń.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak na wstępie.
[J.J.]
[a.ł]
I KZ 25/26
3
