I KZ 15/24

postanowienie SN – Sąd Najwyższy z dnia 2024-05-22

Dane orzeczenia

SygnaturaI KZ 15/24
Data orzeczenia2024-05-22
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Karna Wydział I
SędziowieSSN Antoni Bojańczyk, SSN Antoni Bojańczyk (przewodniczący), SSN Antoni Bojańczyk (sprawozdawca)

Pełna treść orzeczenia

I KZ 15/24

POSTANOWIENIE

Dnia 22 maja 2024 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Antoni Bojańczyk

w sprawie B. W.

skazanego z art. 288 § 1 k.k.,

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 maja 2024 r.

zażalenia skazanego

na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału XVII Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Poznaniu – sędziego J. A.

z dnia 13 lutego 2024 r., sygn. akt XVII WKK 31/23 (XVII Ka 826/23),

w przedmiocie odmowy przyjęcia kasacji

na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.

p o s t a n o w i ł:

utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 października 2023 r., sygn. akt XVII Ka 826/23 Sąd Okręgowy w Poznaniu utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Złotowie z dnia 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt II K 816/19 skazujący B. W. za przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. na karę 200 stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 15 zł (pkt 1). Jednocześnie na podstawie art. 46 § 1 k.k. sąd pierwszej instancji zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz Nadleśnictwa J. kwoty 1.704,78 zł (pkt 2), a także orzekł o kosztach sądowych (pkt 3).

Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skazanemu w dniu 23 listopada 2023 r. (elektroniczne pokwitowanie odbioru k. 196 akt sprawy o sygn. II K 816/19).

Kasację od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 10 października 2023 r. wniósł skazany w dniu 6 grudnia 2023 r. (data nadania w urzędzie pocztowym – koperta, k. 201). Nie sformułował w niej jednak żadnych zarzutów, przedstawiając li tylko własne stanowisko w sprawie co do ustaleń faktycznych i prawnych.

Zarządzeniem z dnia 13 lutego 2024 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału XVII Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Poznaniu – sędzia J. A. , na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 523 § 1 i 2 k.p.k. i art. 429 § 1 k.p.k., odmówił przyjęcia kasacji jako niedopuszczalnej z mocy ustawy, albowiem w kasacji nie wskazano na żadne z uchybień określonych w art. 439 k.p.k., uchybień takich nie dostrzegł też Sąd Okręgowy w osobie sędziego rozpoznającego apelację, ani sędzia wydający przedmiotowe zarządzenie.

Na powyższe zarządzenie zażalenie złożył skazany. Zaskarżył je w całości, jednak nie przedstawił żadnych zarzutów, a jedynie powtórzył argumentację wskazaną uprzednio w kasacji.

Konkludując wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Skazany nie przedstawił w nim żadnych zarzutów ani argumentacji zasługującej na uwzględnienie. Powtórzył jedynie argumentację wskazaną uprzednio w kasacji, kwestionującą sprawstwo w zakresie umyślności popełnienia przypisanego mu czynu z art. 288 § 1 k.k. Argumentacja ta w istocie stanowi powtórzenie zarzutów apelacyjnych, do których odniósł się wnikliwie sąd odwoławczy w treści uzasadnienia wyroku (zob. sekcja 3 uzasadnienia formularzowego s. 3-9 k. 175-181 akt sprawy o sygn. II K 816/19).

Skazany pomija treść przepisu art. 523 § 1 k.p.k., określającego podstawy kasacji, uzupełnionego przez art. 523 § 2 k.p.k., który jako zasadę ustanawia warunek, zgodnie z którym kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Odstępstwo od tej zasady dotyczy jedynie podmiotów szczególnych, wskazanych w art. 521 k.p.k. oraz sytuacji, w której podnosi się wystąpienie uchybień, wymienionych w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 i 2 k.p.k.).

Zastępca Przewodniczącego Wydziału XVII Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Poznaniu, nie stwierdzając podniesienia przez skazanego jednej z okoliczności, która mogłaby stanowić tzw. bezwzględną podstawę odwoławczą, słusznie więc odmówił przyjęcia kasacji w sprawie, w której nie orzeczono wobec skazanego bezwzględnej kary pozbawienia wolności, a wyłącznie karę grzywny.

Kierując się powyższym, nie dostrzegając okoliczności, o których mowa w art. 439 § 1 k.p.k., Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.

[J.J.]

[ms]


Zapytaj AI o to orzeczenie

Pytanie 1/2 (bez konta)