I KZ 11/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 28 lutego 2025 r.
SSN Adam Roch
w sprawie oskarżonego G. W.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu bez udziału stron
w dniu 28 lutego 2025 r.
w przedmiocie zażalenia obrońcy
na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 23 sierpnia
2024 r., o nieuwzględnieniu wniosku obrońcy o uchylenie poręczenia majątkowego
na podstawie art. 35 § 1 k.p.k. w zw. z art. 254 § 3 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
stwierdzić niewłaściwość Sądu Najwyższego do rozpoznania
zażalenia na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w
Warszawie o odmowie uchylenia poręczenia majątkowego względem
oskarżonego G.W. i sprawę w tym zakresie przekazać do rozpoznania
Wojskowemu Sądowi Okręgowemu w Warszawie.
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 5 sierpnia 2024 roku obrońca oskarżonego G. W. wniósł o
uchylenie stosowanego wobec niego środka zapobiegawczego w postaci
poręczenia majątkowego w kwocie 20.000 złotych.
Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2024 roku, sygn. akt So. 9/24, Wojskowy
Sąd Okręgowy w Warszawie nie uwzględnił powyższego wniosku. Orzeczenie to
zostało zaskarżone przez obrońcę. Zarządzeniem z dnia 5 listopada 2024 roku
I KZ 11/25
2
Zastępca Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie przyjął zażalenie
obrońcy i zarządził o przekazaniu akt Sądowi Najwyższemu jako powołanemu do
rozpoznania tego środka odwoławczego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W przedmiotowej sprawie Sąd Najwyższy nie jest właściwy do rozpoznania
zażalenia obrońcy. Zgodnie z treścią art. 254 § 3 k.p.k. zażalenie na postanowienie
sądu w przedmiocie wniosku o uchylenie lub zmianę środka zapobiegawczego
rozpoznaje ten sam sąd w składzie trzech sędziów. Artykuł 254 § 3 k.p.k. dotyczy
każdego postanowienia sądu w przedmiocie środka zapobiegawczego, jeśli
zapadło ono w wyniku rozpoznania wniosku oskarżonego lub obrońcy o jego
uchylenie bądź zmianę, i to niezależnie od tego, jakiej jest ono treści
(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2013 r., I KZP 23/12,
OSNKW 2013, nr 3, poz. 21; postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z
dnia 3 października 2003 r., sygn. akt II AKz 779/03, KZS 2004/2/51, LEX Nr
104030; postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia
4 kwietnia 2006 r., sygn. akt II AKz 91/06, KZS 2006/4/37, LEX Nr 183435). Skoro
zatem zaskarżone postanowienie o odmowie uchylenia poręczenia majątkowego
zapadło na skutek wniosku obrońcy oskarżonego, do rozpoznania zażalenia na to
postanowienie właściwy jest ten sam sąd (czyli sąd, który je wydał), tyle że w
składzie trzech sędziów (art. 254 § 3 k.p.k.), odmiennie niż w pozostałych
wypadkach rozpoznawania zażaleń, w tym także co do środków zapobiegawczych,
na podstawie reguły ogólnej stanowionej przez art. 252 § 1 k.p.k. (postanowienie
Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 13 kwietnia 2010 r., sygn. akt II AKz 128/10,
KZS 2010/4/29, LEX Nr 589888; postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie z
dnia 24 września 2008 r., sygn. akt II AKz 430/08, KZS 2009/2/64, LEX Nr 500259;
postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt
II AKz 188/08, KZS 2008/6/42, LEX Nr 452575).
Tym samym stwierdzić należało, że ponieważ Sąd Najwyższy nie jest sądem
właściwym do rozpoznania zażalenia w przedmiotowej sprawie, należało ją
przekazać celem rozpoznania sądowi właściwemu, tj. Wojskowemu Sądowi
Okręgowemu w Warszawie.
I KZ 11/25
3
[J.J.]
[a.ł]
