I KO 97/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 28 sierpnia 2025 r.
SSN Paweł Kołodziejski
w sprawie B. B.
oskarżonej o czyn z art. 231 § 1 k.k. i in.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 28 sierpnia 2025 r.,
wniosku Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu
zawartego w postanowieniu z dnia 16 lipca 2025 r., sygn. akt III K 517/25,
o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na
dobro wymiaru sprawiedliwości
na podstawie art. 37 § 1 k.p.k.,
p o s t a n o w i ł:
przekazać sprawę Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto i
Wilda w Poznaniu o sygn. akt III K 517/25 do rozpoznania Sądowi
Rejonowemu w Jarocinie.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu postanowieniem z
dnia 16 lipca 2025 r. wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania
niniejszej sprawy innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru
sprawiedliwości. W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotem rozpoznania jest
prywatny akt oskarżenia, w którym jako sprawca rzekomych przestępstw wskazana
została B. B., która jest sędzią z ponad 37-letnim stażem pracy w wydziałach
I KO 97/25
2
karnych w Sądzie Rejonowym Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu, a
wcześniej przed podziałem, w Sądzie Rejonowym w Poznaniu. W tej sytuacji dobro
wymiaru sprawiedliwości przemawia za przekazaniem przedmiotowej sprawy
innemu sądowi równorzędnemu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek jako zasadny zasługiwał na uwzględnienie.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego niejednokrotnie podkreślano, że
kryterium „dobra wymiaru sprawiedliwości", o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.k.,
winno być odnoszone do sytuacji, które mogą wywierać realny wpływ na swobodę
orzekania lub stwarzać w opinii publicznej uzasadnione (choć obiektywnie
nieprawdziwe) przekonanie o braku warunków do rozpoznania sprawy przez sąd
miejscowo właściwy w sposób bezstronny. Niewątpliwie ryzyko powstania takich
wątpliwości u zewnętrznego obserwatora zaistnieje wówczas, gdy sędzia sądu
właściwego do rozpoznania sprawy jest stroną postępowania, zwłaszcza
oskarżonym (zob. m.in. postanowienie SN z dnia 5 maja 2004 r., V KO 22/04,
OSNwSK 2004, nr 1, poz. 840; postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2010 r., III KO
100/09, OSNwSK 2010, nr 1, poz. 169; postanowienie SN z dnia 2 lutego 2010 r.,
III KO 3/10, OSNwSK 2010, nr 1, poz. 233; postanowienie SN z dnia 28 maja 2025
r., V KO 88/25).
Taka też sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Prywatny akt
oskarżenia wniesiony został bowiem przeciwko sędziemu wykonującemu obowiązki
w sądzie właściwym do rozpoznania sprawy, który to tego posiada
kilkudziesięcioletni staż pracy, będąc tym samym doskonale znanym w poznańskim
wymiarze sprawiedliwości. Ponadto oskarżyciel domaga się przesłuchania w
charakterze świadków zarówno sędziego Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto i
Wilda w Poznaniu, jak i sędziów Sądu Okręgowego w Poznaniu. W tej sytuacji
zasadnym jest przekazanie niniejszej sprawy do rozpoznania innemu sądowi
równorzędnemu, położonemu w innej apelacji niż poznańska. Kryteria te spełnia
Sąd Rejonowy w Jarocinie, który ma siedzibę w stosunkowo niewielkiej odległości
od sądu właściwego.
Z tych też względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.
I KO 97/25
3
[J.J.]
[r.g.]
