I KO 122/25
Sąd Najwyższy w składzie:
OPINIA
Dnia 17 marca 2026 r.
SSN Piotr Mirek (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Marek Pietruszyński
SSN Andrzej Tomczyk
st. szer. rez. J.S., skazanego prawomocnym wyrokiem Wojskowego Sądu
Okręgowego w Poznaniu z dnia 3 marca 2021 r., sygn. akt So. 4/19, w stosunku do
skazanego utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 22
października 2021 r., sygn. akt I KA 7/21, za przestępstwo z art. 18 § 3 k.k. w zw. z
art. 230a § 1 k.k. na karę 10 miesięcy ograniczenia wolności, z potrąceniem 5%
miesięcznego zasadniczego uposażenia. Orzeczono również wobec skazanego
środek karny w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości.
zaopiniował negatywnie
prośbę skazanego st. szer. rez. J.S. o ułaskawienie.
UZASADNIENIE
Skazany wymienionym wyżej wyrokiem złożył kolejną prośbę o ułaskawienie
poprzez zatarcie skazania. W uzasadnieniu podniósł, że orzeczoną karę
ograniczenia wolności – po zmianie sposobu jej wykonywania na nieodpłatną,
kontrolowaną pracę na cele społeczne – wykonał z dużą sumiennością i
zaangażowaniem. W okresie odbywania kary nie wszedł w konflikt z prawem, a w
społeczności lokalnej funkcjonuje prawidłowo. Jest jedynym żywicielem rodziny i
ma na utrzymaniu dwoje dzieci. Żona z uwagi na stan zdrowia nie ma możliwości
podjęcia pracy zarobkowej. Pozostaje bez stałego zatrudnienia, a fakt uprzedniej
I KO 122/25
2
karalności utrudnia mu podjęcie zatrudnienia na warunkach umowy o pracę. Na
etapie postępowania ułaskawieniowego przed Sądem pierwszej instancji, skazany -
wezwany w ramach czynności sprawdzających do uzupełnienia informacji
wskazanych w prośbie, nie uzupełnił ich w zakresie stanu zdrowia żony. W
odniesieniu do trudności z podjęciem pracy oświadczył, że z Urzędu Pracy w G.
otrzymał jedną propozycję zatrudnienia, odmówił jednak jej przyjęcia ze względu na
brak możliwości dojazdu - praca w delegacji. Ustalono ponadto, że obecnie
skazany nie jest zarejestrowany jako bezrobotny.
W ocenie Sądu Najwyższego brak jest podstaw do pozytywnego
zaopiniowania prośby skazanego.
Zgodnie z art. 563 k.p.k., rozpoznając prośbę o ułaskawienie sąd w
szczególności ma na względzie zachowanie się skazanego po wydaniu wyroku,
rozmiary wykonanej już kary, stan zdrowia skazanego i jego warunki rodzinne,
naprawienie szkody wyrządzonej przestępstwem, a przede wszystkim szczególne
wydarzenia, jakie nastąpiły po wydaniu wyroku.
Patrząc z tej perspektywy na sytuację skazanego, stwierdzić trzeba, iż
występując z prośbą o ułaskawienie, nie wykazał on, aby po wydaniu wyroku
nastąpiły jakiekolwiek szczególne wydarzenia, które przemawiałyby za
wcześniejszym zatarciem skazania.
To, że skazany wykonał sumiennie nałożony na niego obowiązek pracy i
przestrzegał porządku prawnego, świadczy o nim pozytywnie, a ocena ta znalazła
odzwierciedlenie w korzystnym dla niego orzeczeniu Sądu Rejonowego w Gnieźnie
z dnia 31 marca 2023 r., sygn. akt II Ko 636/23, którym w trybie art. 83 k.k.
zwolniono go z reszty kary ograniczenia wolności. Okoliczności te nie są jednak
niczym nadzwyczajnym i nie sposób traktować ich w kategoriach szczególnych
wydarzeń w rozumieniu art. 563 k.p.k.
Jest też rzeczą oczywistą, że karalność skazanego może mu utrudniać
podjęcie pracy spełniającej jego oczekiwania. Są to jednak naturalne konsekwencje
popełnienia przestępstwa, za które został skazany i nic nie wskazuje na to, aby dla
skazanego i jego rodziny stanowiły one uciążliwość, którą ze względów
I KO 122/25
3
humanitarnych trudno byłoby zaakceptować. Zauważyć trzeba, że wcześniejsze
zwolnienie skazanego od reszty kary ograniczenia wolności i uznanie jej za
wykonaną skróciło mu okres oczekiwania na zatarcie skazania, co nastąpi już w
nieodległej przyszłości.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy zaopiniował prośbę skazanego
negatywnie.
[WB]
[a.ł]
