I KK 73/21

Sygn. akt I KK 73/21

POSTANOWIENIE

Dnia 15 lipca 2021 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Waldemar Płóciennik

w sprawie R. B.

skazanego z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 15 lipca 2021 r.,

wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania orzeczenia

p o s t a n o w i ł

wniosku nie uwzględnić.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Okręgowego w Ł. z dnia 20 stycznia 2021 r., sygn. akt II Ka (…), utrzymującym w mocy orzeczenie Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 10 września 2020 r., sygn. akt VII K (…), R. B. został skazany na karę 4 lat pozbawienia wolności.

W związku ze skierowaną do Sądu Najwyższego kasacją od wyroku Sądu odwoławczego, obrońca skazanego złożył wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia, przy czym wniosek ten uzasadnił jednym zdaniem – powołując się na zły stan zdrowia skazanego i nieodwracalność skutków związanych z wprowadzeniem kary do wykonania.

Na wstępie należy podkreślić, że samo wniesienie kasacji nie uzasadnia odstąpienia od zasady bezzwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń. Konieczne jest bowiem zaistnienie wyjątkowych względów pozwalających na ustalenie, że wykonanie wyroku przed rozpoznaniem kasacji mogłoby spowodować dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki. Istnienia takich względów w rozpoznawanej sprawie obrońca skazanego jednak nie wykazał. Zaistnienie w sprawie uchybień, na które wskazuje obrońca skazanego w kasacji, nie jest na tyle oczywiste, by badanie sprawy przez pryzmat przesłanek określonych w art. 532 § 1 k.p.k. przesądzało o konieczności przełamania reguły bezzwłocznego wykonania prawomocnego wyroku. Natomiast argument odwołujący się do złego stanu zdrowia skazanego uzasadniać może ewentualne ubieganie się o odroczenie wykonania kary, bądź udzielenie przerwy w jej odbywaniu.

Konkludując stwierdzić należy, że nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii zasadności kasacji, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, iż nie zachodzą wystarczające podstawy do zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. i z tych względów orzekł, jak na wstępie.