I KK 418/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 17 grudnia 2025 r.
SSN Piotr Mirek
w sprawie W.R.,
co do którego warunkowo umorzono postępowanie o czyny z art. 100 ust. 1 ustawy
z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania
instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz spółkach
publicznych,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 17 grudnia 2025 r.,
wniosku obrońcy oskarżonego o wstrzymanie wykonania prawomocnego
orzeczenia,
p o s t a n o w i ł
odmówić wstrzymania wykonania wyroku Sądu Rejonowego
Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 15 lipca 2024 r.,
sygn. akt VIII K 673/23, zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego
w Poznaniu z dnia 20 lutego 2025 r., sygn. akt IV Ka 1026/24.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 20 lutego 2025 r., sygn. akt
IV Ka 1026/24, zmieniającym wyrok Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i
Jeżyce w Poznaniu z dnia 15 lipca 2024 r., sygn. akt VIII K 673/23, umorzono
warunkowo na okres próby 2 lat prowadzone przeciwko oskarżanemu
postępowanie o czyny z art. 100 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie
I KK 418/25
2
publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do
zorganizowanego systemu obrotu oraz spółkach publicznych.
Wyrok Sądu odwoławczego został zaskarżony w całości kasacją obrońcy
oskarżonego, który wskazał na uchybienie stanowiące bezwzględną przyczynę
odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k.
Na tej podstawie obrońca wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i
umorzenie postępowania.
Kasacja zawierała ponadto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego
wyroku.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako
bezzasadnej.
W ocenie Sądu Najwyższego wniosek o wstrzymanie wykonania
zaskarżonego orzeczenia nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z uregulowaniem zawartym w art. 532 § 1 k.p.k., Sąd Najwyższy
jest wyposażony w uprawnienie, a nie obowiązek, do wstrzymania wykonania
prawomocnego orzeczenia, którego dotyczy wniesiona kasacja. To istotne
rozróżnienie podkreśla fakultatywny charakter tego środka. W praktyce
orzeczniczej Sąd Najwyższy podchodzi powściągliwie do korzystania z tej
możliwości. Uznaje się, że zastosowanie środka wstrzymującego wykonanie
wyroku jest uzasadnione jedynie w sytuacjach wyjątkowych, gdy zachodzi wysokie
prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji. Taka sytuacja ma miejsce, gdy już
wstępna analiza kasacji prowadzi do konstatacji o istnieniu oczywistych, rażących i
fundamentalnych uchybień w zaskarżonym orzeczeniu. Wówczas wstrzymanie
wykonania ma kluczowe znaczenie, ponieważ służy zapobieżeniu dalszym,
niekiedy nieodwracalnym i dotkliwym konsekwencjom dla strony, wynikającym z
wykonania orzeczenia, które z dużą dozą pewności zostanie w późniejszym etapie
uchylone. Innymi słowy, chodzi o uniknięcie bezpowrotnej szkody, która mogłaby
się zmaterializować przed merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy przez Sąd
Najwyższy. Już chociażby z uwagi na tę okoliczność, mimo iż podniesiony w
I KK 418/25
3
kasacji zarzut wymaga szczegółowego i pogłębionego rozważenia w toku
merytorycznego rozpoznania sprawy, stwierdzić trzeba, że wstępna kontrola nie
ujawniła zaistnienia w realiach niniejszej sprawy sytuacji uzasadniającej sięgnięcie
po środek, o którym mowa w art. 532 § 1 k.p.k.
[WB]
[a.ł]
