I KK 249/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 11 września 2025 r.
SSN Jarosław Matras
w sprawie skazanego R. K.
po rozpoznaniu
w Izbie Karnej
na posiedzeniu bez udziału stron
w dniu 11 września 2025 r.
wniosku obrońcy skazanego
o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu
z dnia 20 grudnia 2024 r., sygn. akt II AKa 45/20,
zmieniającego w części wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu
z dnia 17 września 2019 r., sygn. akt III K 74/19,
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario
p o s t a n o w i ł:
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją prawomocnego
wyroku, złożony przez obrońcę skazanego nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 532 § 1 k.p.k. w razie wniesienia kasacji Sąd
Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego
orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Wprawdzie
przepis ten nie wskazuje przesłanek, których zaistnienie warunkowałoby
I KK 249/25
2
wstrzymanie wykonalności zaskarżonego orzeczenia, to jednak stanowi on
odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 9 § 2 k.k.w., według której orzeczenie staje
się wykonalne z chwilą uprawomocnienia. Z tego już choćby wynika, że decyzja o
skorzystaniu z instytucji wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia musi
być poparta wyjątkowymi okolicznościami, które jednoznacznie wskazują, iż
wykonanie wyroku przed rozpoznaniem kasacji mogłoby spowodować dla
skazanego poważne i nieodwracalne skutki, w szczególności, gdy istnieje realne
ryzyko poniesienia przez skazanego dolegliwości wynikającej z wykonania
prawomocnego wyroku, której nie powinien doznać wobec zasadności wniesionej
kasacji (por. np. postanowienia SN: z dnia z dnia 22 listopada 2021 r., I KK 156/21;
z dnia 19 października 2021 r., III KK 375/21).
W realiach tej sprawy nie sposób obecnie stwierdzić, że zachodzą podstawy
do zastosowania instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy, po
zapoznaniu się z zarzutami podniesionymi w kasacji, kwalifikowanymi przez
obrońcę przede wszystkim jako rażące naruszenie prawa procesowego stwierdza,
że brak jest podstaw, aby już na tym etapie twierdzić, iż są one oczywiście zasadne.
Co do ostatniego zarzutu podniesionego w kasacji obrońcy dotyczącego uchybienia
z art. 433 § 1 k.k. w zw. z art. 14 § 1 k.p.k. i rzekomego powielenia błędu sądu I
instancji skutkującego uchybieniem, o którym mowa 439 § 1 pkt 9 k.p.k. poprzez
wyjście poza ramy oskarżenia i orzekanie bez skargi uprawnionego oskarżyciela w
sytuacji, w której akt oskarżenia w pkt XX, XXI, XXII oraz XXX nie wskazuje
precyzyjnie jakie składniki majątkowe miałby stanowić przedmiot przestępstwa (pkt
6 wyroku), to stwierdzić wypada, że przeprowadzona w tym zakresie wstępna
kontrola nie potwierdza jego oczywistej zasadności i tym samym nie pozwala na
stwierdzenie wysokiego prawdopodobieństwa uwzględnienia tego zarzutu.
Analogicznie rzecz się ma w odniesieniu do pierwszego zrzutu naruszenia art. 433
§ 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k.
Powyższe prowadzi do konkluzji, że możliwość uwzględnienia wniesionej
kasacji nie jest na chwilę obecną na tyle wysoka, by stanowiła wystarczającą
podstawę do skorzystania z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego
orzeczenia.
I KK 249/25
3
Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak wyżej.
[J.J.]
[a.ł]
