I KK 24/22

Sygn. akt I KK 24/22

POSTANOWIENIE

Dnia 9 lutego 2022 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jerzy Grubba

w sprawie K. C., B. G., L. C. i P. M.

skazanych za czyny z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 296 § 1 i § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. oraz art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i inne

po rozpoznaniu w Izbie Karnej

na posiedzeniu w dniu 9 lutego 2022 r.

wniosków obrońców wyżej wymienionych skazanych

o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Rejonowego w Z. z dnia 4 grudnia 2019r., sygn. akt II K (...), zmienionego w części wyrokiem Sądu Okręgowego w Z. z dnia 9 lutego 2021r., sygn. akt VII Ka (...)

na podstawie art. 532§1 i §3 k.p.k.

p o s t a n o w i ł:

1. wstrzymać wykonanie wyroku Sądu Rejonowego w Z. z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt II K (...), zmienionego w części wyrokiem Sądu Okręgowego w Z. z dnia 9 lutego 2021 r., sygn. akt VII Ka (...), w odniesieniu do skazanych K. C., B. G. i L. C.;

2. nie uwzględnić wniosku obrońcy skazanego P. M..

UZASADNIENIE

Wnioski obrońców skazanych B. G. i L. C. należało uznać za zasadne.

Obrońcy wymienionych skazanych w złożonych kasacjach sformułowali m.in. zarzuty o randze bezwzględnych przyczyn odwoławczych, które przeanalizowane na obecnym etapie postępowania, jawią się jako zasadne.

Tożsamą decyzję należało podjąć w odniesieniu do skazanego K. C.. Choć wniosek obrońcy nie został należycie umotywowany, Sąd Najwyższy z urzędu dostrzegł, że również w stosunku do tego skazanego, w zakresie jednego z przypisanych mu prawomocnie czynów (pkt II części dyspozytywnej wyroku), może zachodzić tożsama bezwzględna przyczyna odwoławcza określona w treści art. 439§1 pkt 9 k.p.k.

Nie przesądzając obecnie o zasadności pozostałych zarzutów sformułowanych w kasacji obrońcy B.G. oraz w kasacji wywiedzionej w imieniu K.C., należało uznać, że wstrzymanie wykonania orzeczenia wobec wskazanych wyżej skazanych jest zasadne.

Natomiast wnioski obrońców skazanego P. M. nie zasługiwały na uwzględnienie.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazywano wielokrotnie, że uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia jest możliwe jedynie, gdy strona wykaże istnienie szczególnych okoliczności powodujących, że wykonanie orzeczenia pociągnęłoby za sobą wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki, podnosząc też, że wniosek ten powinien zawierać dodatkową argumentację wskazującą na duże prawdopodobieństwo zasadności podniesionego w skardze zarzutu i przez to nieodwracalność skutków kary w razie jej wykonania.

Wnioski adw. K. S. i adw. S. W. sporządzone w niniejszej sprawie nie zawierają takiej argumentacji, która realizowałaby powyższe wymogi.

Sam fakt złożenia kasacji nie może obligować Sądu Najwyższego do wstrzymania wykonania kary. Nie można bowiem zapominać, że w sprawie zapadł prawomocny, a więc wykonalny wyrok.

Postawione zarzuty nie mają charakteru bezwzględnych przesłanek odwoławczych, a odnoszą się przede wszystkim do kwestii związanych z procedowaniem Sądu. Ocena zasadności tych zarzutów nie może być też postrzegana jako jednoznaczna, skoro w odpowiedzi na kasacje prokurator wniósł o ich oddalenie jako oczywiście bezzasadnych.

Powyższe powoduje, że wnioski obrońców skazanego P. M. nie zasługiwały na uwzględnienie.

Kierując się przedstawionymi względami, Sad Najwyższy orzekł jak na wstępie.