I KK 237/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 19 sierpnia 2026 r.
SSN Andrzej Stępka
po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu bez udziału stron
w sprawie M. S., P. M., W. S. i D. W., skazanych z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29
lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i innych, oraz sprawy P. W. skazanego
z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i
innych,
wniosków obrońców skazanych o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu
Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 5 listopada 2025 r., sygn. akt II AKa 48/23,
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 7 listopada 2022 r., sygn.
akt III K 44/20 oraz wyrok Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 26 stycznia 2023 r., III
K 28/21 (wobec skazanego D. W.),
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario
p o s t a n o w i ł
wniosków nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
W kasacjach od wyroku Sądu odwoławczego obrońcy skazanych zarzucili
rażące naruszenie szeregu przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na
treść orzeczenia, a nadto wystąpienie bezwzględnej podstawy odwoławczej z art.
439 § 1 pkt 2 k.p.k. zaistniałej przed Sądem Apelacyjnym - i w konkluzji wnieśli o
wstrzymanie wykonania orzeczenia wobec skazanych.
Wnioski te nie zawierają bliższego uzasadnienia, lecz ich analiza wskazuje,
że w przekonaniu autorów skarg, doniosłość podniesionych zarzutów oraz
I KK 237/26
2
nieodwracalne skutki, jakie może spowodować wykonanie wobec skazanych wyroku,
przemawia za uruchomieniem instytucji z art. 532 § 1 k.p.k.
Sąd Najwyższy stwierdza, że wnioski nie zasługują na uwzględnienie.
Instytucja wstrzymania wykonania wyroku określona w art. 532 § 1 k.p.k. ma
charakter wyjątkowy, a potrzeby jej zastosowania nie może uzasadniać sama
czynność wniesienia kasacji, a to z tego względu, że kontrola kasacyjna dotyczy
prawomocnego wyroku sądu odwoławczego, a więc wyroku objętego domniemaniem
trafności zawartych w nim rozstrzygnięć, które podlegają bezzwłocznemu wykonaniu
(art. 9 § 1 k.k.w.). Potrzeba uruchomienia tej instytucji aktualizuje się dopiero
wówczas, gdy bądź to niezależnie od przyszłego rozstrzygnięcia co do zasadności
skargi kasacyjnej, już wcześniej można stwierdzić zaistnienie istotnych powodów do
uznania słuszności tej kasacji, bądź też wówczas, gdy strona wykaże odrębnie
istnienie szczególnych okoliczności powodujących, że wykonywanie lub wykonanie
orzeczenia pociągałoby za sobą wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne
skutki.
W niniejszej sprawie nie wykazano, że skazani mogliby ponieść takie poważne,
nieodwracalne następstwa. Samo osadzenie w zakładzie karnym celem wykonania
prawomocnie orzeczonej kary pozbawienia wolności nie może być uznane za
powodujące automatycznie tego rodzaju następstwa. Trzeba podkreślić, że
przedmiotem rozważań związanych z oceną przez Sąd Najwyższy zasadności
złożonego w trybie art. 532 § 1 k.p.k. wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia
nie może być całościowa i merytoryczna ocena trafności i zasadności podniesionych
w kasacji zarzutów, gdyż ta może zostać rozstrzygnięta dopiero w trakcie
rozpoznawania tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia.
W odniesieniu do zarzutu sugerującego wystąpienie uchybienia z art. 439 § 1
pkt 2 k.p.k. trzeba wskazać, że dla uwzględnienia wniosków o wstrzymanie
wykonania prawomocnego wyroku prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji
(konkretnego zarzutu) musiałoby być niemal zbliżone do pewności. Wprawdzie ranga
zarzucanych w kasacjach uchybień jest poważna, lecz ich zaistnienie nie jest na tyle
oczywiste, by badanie sprawy przez pryzmat przesłanek określonych w art. 532 § 1
k.p.k. przesądzało o konieczności przełamania reguły bezzwłocznego wykonania
prawomocnego wyroku. Kwestia ewentualnego wystąpienia bezwzględnej podstawy
I KK 237/26
3
odwoławczej z art. 439 § 1 k.p.k. wymaga zarówno gruntownej analizy akt sprawy w
kontekście podniesionych w kasacjach zarzutów, jak i stosownych dokumentów.
Rozstrzygnięcie wniosku złożonego w oparciu o przepis art. 532 § 1 k.p.k. nie
stanowi swego rodzaju prejudykatu w postępowaniu kasacyjnym, dlatego też w
żaden sposób nie rzutuje ono na kierunek przyszłego rozstrzygnięcia odnośnie do
kasacji. Nie oznacza zatem, że procesowo niedopuszczalne jest w przyszłości
uznanie zarzutów podniesionych w kasacjach za oczywiście zasadne.
Nie przesądzając zatem ostatecznego efektu wniesienia kasacji, Sąd
Najwyższy doszedł do przekonania, że nie zachodzą wystarczające podstawy do
zastosowania nadzwyczajnej instytucji z art. 532 § 1 k.p.k.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
[J.J.]
[a.ł]
