I KK 220/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 7 sierpnia 2025 r.
SSN Jerzy Grubba
w sprawie M.M., J.K. i K.K.
skazanych za przestępstwa z art. 258§3 k.k., art. 258§1 k.k. i inne
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu w dniu 7 sierpnia 2025r.
wniosków obrońców skazanych
o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 20 grudnia
2019r., sygn. akt III K 76/11, zmienionego w części wyrokiem Sądu Apelacyjnego w
Poznaniu z dnia 31 października 2024r., sygn. akt II AKa 205/20
p o s t a n o w i ł:
nie uwzględnić wniosków.
UZASADNIENIE
Wnioski obrońców skazanych M.M., J.K. i K.K. nie zasługiwały na
uwzględnienie.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazywano wielokrotnie,
że uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia jest możliwe
jedynie wówczas, gdy strona wykaże istnienie szczególnych okoliczności
powodujących, że wykonanie orzeczenia pociągnęłoby za sobą wyjątkowo
dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki, podnosząc też, że wniosek ten
powinien zawierać dodatkową argumentację wskazującą na duże
I KK 220/25
2
prawdopodobieństwo zasadności podniesionego w skardze zarzutu i przez to
nieodwracalność skutków kary w razie jej wykonania.
Wnioski sporządzone w niniejszej sprawie nie zawiera żadnej argumentacji,
która przemawiałaby za wstrzymaniem wykonania zapadłego orzeczenia. Obrońcy
M.M. i J.K. w żaden sposób nie uzasadnili złożonych wniosków, zaś obrońca K.K.
wskazał, że złożenie wniosku wiązało się z koniecznością uniknięcia sytuacji, w
której kara pozbawienia wolności orzeczona wobec skazanego zostanie wykonana
przed merytorycznym rozpoznaniem niniejszej kasacji, zwłaszcza w kontekście
charakteru podniesionego w niej zarzutu.
W zarzucie tym zwrócono uwagę na wystąpienie w sprawie uchybienia
o randze bezwzględnej podstawy odwoławczej z art. 439§1 pkt 2 k.p.k. Miało ono
polegać na udziale w składzie Sądu Odwoławczego sędziego delegowanego do
Sądu Apelacyjnego w Poznaniu przez Ministra Sprawiedliwości na podstawie art.
77§1 pkt 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, który został uznany za
sprzeczny z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i art. 2 oraz art. 19
ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej z uwagi na uprawnienie Ministra Sprawiedliwości,
pełniącego jednocześnie rolę Prokuratora Generalnego, do dokonywania delegacji
sędziów sądów niższej instancji do sądów wyższej instancji w każdym czasie.
Podkreślenia w tym miejscu jednak wymaga, że przedmiotem rozważań
związanych z oceną przez Sąd Najwyższy zasadności złożonego w trybie art.
532§1 k.p.k. wniosku, nie może być kompleksowa merytoryczna ocena trafności i
zasadności podniesionych w kasacji zarzutów. Poruszona przez autora kasacji
problematyka wymaga poczynienia w tej przestrzeni określonych ustaleń.
Właściwym forum dla ich czynienia wydaje się, w okolicznościach niniejszej sprawy,
rozprawa kasacyjna przeprowadzona przez skład sądu właściwy do dokonania tej
czynności.
Ocena zasadności tego zarzutu nie może być jednak postrzegana jako
jednoznaczna, w szczególności w sytuacji, gdy w odpowiedzi na kasację prokurator
wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. To samo odnieść należy do pozostałych
zarzutów kasacyjnych postawionych przez pozostałych obrońców, tym bardziej, że
I KK 220/25
3
nie noszą one cech bezwzględnych przesłanek odwoławczych – wskazano w nich
na naruszenia prawa procesowego i materialnego.
Sam fakt złożenia kasacji nie może natomiast obligować Sądu Najwyższego
do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia, bowiem nie
można zapominać, że w sprawie zapadł prawomocny, a więc wykonalny wyrok.
Wszystko powyższe powoduje, że wnioski nie zasługiwały na uwzględnienie.
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na
wstępie.
[WB]
[a.ł]
