I KK 203/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 2 czerwca 2026 r.
SSN Andrzej Stępka
po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2026 r. na posiedzeniu bez udziału stron w
sprawie R. W. wniosku obrońcy skazanego
o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 17 lutego
2026 r., sygn. akt II AKa 329/25, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego
w Zielonej Górze z dnia 18 września 2025 r., sygn. akt II K 19/25,
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario
p o s t a n o w i ł
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Wniosek złożony przez obrońcę skazanego nie zasługuje na uwzględnienie.
Instytucja wstrzymania wykonania wyroku określona w art. 532 § 1 k.p.k. ma
charakter wyjątkowy, a potrzeby jej zastosowania nie może uzasadniać sama
czynność wniesienia kasacji. Potrzeba ta aktualizuje się dopiero w istocie wówczas,
gdy bądź to (niezależnie od przyszłego rozstrzygnięcia co do zasadności skargi
kasacyjnej) już wcześniej można stwierdzić zaistnienie istotnych powodów do
uznania słuszności tej kasacji, bądź też wówczas, gdy strona wykaże odrębnie
istnienie szczególnych okoliczności powodujących, że wykonywanie lub wykonanie
orzeczenia pociągałoby za sobą wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne
skutki (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt
II KK 361/13, LEX nr 1427396).
I KK 203/26
2
We wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia podnosi się, że odbywanie
kary pozbawienia wolności stanowi istotną dolegliwość dla skazanego, gdyż musiał
pozostawić rodzinę, przy czym jego żona pozostawała na utrzymaniu skazanego.
W przekonaniu skarżącego, podstawy kasacyjne są oczywiście zasadne, co w
znacznym stopniu wskazuje na wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia
kasacji.
Należy jednak wskazać, że samo powołanie się na treść zarzutów nie może
być uznane za wystarczające dla przyjęcia, iż konieczne jest wstrzymanie
wykonania prawomocnie orzeczonej kary pozbawienia wolności. Wykonywany jest
bowiem wyrok już prawomocny, a kasacja jest nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia już wykonalnego orzeczenia i nie ma ona skutku suspensywnego. Nie
może ten argument automatycznie przesądzać o tym, że na pierwszy rzut oka
istnieje podstawa do odstąpienia od domniemania trafności ocen i ustaleń
przyjętych za podstawę prawomocnego wyroku już na etapie rozpoznawania
niniejszego wniosku. Należy podkreślić, że przedmiotem rozważań związanych z
oceną przez Sąd Najwyższy zasadności złożonego w trybie art. 532 § 1 k.p.k.
wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia nie może być przecież całościowa i
merytoryczna ocena trafności i zasadności podniesionych w kasacji zarzutów, gdyż
ta może zostać rozstrzygnięta dopiero w trakcie rozpoznawania tego
nadzwyczajnego środka zaskarżenia.
Rozstrzygnięcie wniosku złożonego w oparciu o przepis art. 532 § 1 k.p.k. nie
stanowi swego rodzaju prejudykatu w postępowaniu kasacyjnym, dlatego też w
żaden sposób nie rzutuje ono na kierunek przyszłego rozstrzygnięcia odnośnie do
kasacji. Nie oznacza zatem, że procesowo niedopuszczalne jest w przyszłości
uznanie zarzutów podniesionych w kasacji za oczywiście zasadne.
Sąd Najwyższy nie neguje trudnej sytuacji rodzinnej i osobistej skazanego,
jednakże okoliczności te mogą być wzięte pod uwagę w razie skorzystania przez
niego z instytucji prawa karnego wykonawczego. Innymi słowy, tego rodzaju
sytuacja może być ewentualnie przesłanką do ubiegania się o udzielenie przerwy w
odbywaniu kary pozbawienia wolności w przypadku osadzenia w zakładzie karnym
(art. 153 k.k.w.).
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
I KK 203/26
3
[J.J.]
[r.g.]
