I KK 153/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 25 czerwca 2026 r.
SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek
w sprawie M. W. ,
skazanego za czyny z art. 291 § 1 k.k. i in.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej,
na posiedzeniu w dniu 25 czerwca 2026 r.,
wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją
wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu
z dnia 20 sierpnia 2025 r., II AKa 70/25,
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu
z dnia 8 października 2024 r., III K 364/22,
p o s t a n o w i ł
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Na skutek kasacji obrońcy skazanego M. W. od wyroku Sądu Apelacyjnego
w Poznaniu z dnia 20 sierpnia 2025 r., II AKa 70/25, zmieniającego wyrok Sądu
Okręgowego w Poznaniu z dnia 8 października 2024 r., III K 364/22, przed Sądem
Najwyższym zawisła sprawa tego skazanego. W kasacji obrońcy został zawarty
także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego nią wyroku. Wniosek ten
nie został szerzej uzasadniony.
I KK 153/26
2
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek okazał się niezasadny.
W orzecznictwie słusznie przyjmuje się, że Sąd Najwyższy może wstrzymać
wykonanie prawomocnego wyroku wyłącznie w wyjątkowych przypadkach. Za
podjęciem takiej decyzji muszą przemawiać: bardzo wysokie prawdopodobieństwo
uwzględnienia kasacji, nietrafność merytoryczna wyroku oraz ustalenie, że
wykonanie kary przed rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego
wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki. Zasadnie podkreśla się
więc, że można wstrzymać wykonanie zaskarżonego kasacją wyroku, jeżeli
wyraźnie rysuje się perspektywa uniewinnienia skazanego, względnie umorzenia
wobec niego postępowania na skutek uwzględnienia kasacji (por. postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2018 r., II KK 23/18; postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 21 lipca 2025 r., II KK 83/25). Niezbędne jest więc ustalenie,
że postawione orzeczeniu sądu odwoławczego zarzuty (i argumentacja
zaprezentowana na ich poparcie) dają asumpt do przyjęcia poglądu o niemal
pewnej wadliwości zaskarżonego wyroku sądu odwoławczego (por. postanowienia
Sądu Najwyższego: z dnia 3 kwietnia 2025 r., IV KK 55/25; z dnia 27 marca 2025 r.,
III KK 84/25).
W tej sprawie nie zachodzi przedmiotowa oczywistość i jednoznaczność
uchybień sygnalizowanych w kasacji obrońcy.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że nie
zachodzą w tej sprawie wystarczające podstawy do zastosowania nadzwyczajnej
instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Dodać należy, że decyzja w tym
względzie w żadnym razie nie przesądza ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii
zasadności kasacji skarżącego od prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w
Poznaniu.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w części
dyspozytywnej postanowienia.
[J.J.]
[r.g.]
I KK 153/26
3
