I GZ 183/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2021 r., sygn. akt V SPP/Wa 309/20 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 30 listopada 2021 r., sygn. akt V SPP/Wa 309/20 odmówił [...] przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący złożył skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z [...] listopada 2020 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Wraz ze skargą skarżący złożył wiosek o przyznanie prawa pomocy.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że badając z urzędu dopuszczalność złożonej skargi, stwierdził że skarżący wniósł przedmiotową skargę po terminie. Jednocześnie mając na uwadze treść art. 247 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) – zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd pierwszej instancji wskazał, że w przypadku oczywistej bezzasadności skargi, prawo pomocy nie przysługuje.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący zarzucił obrazę przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że nie wykazał takich okoliczności osobistych i trudności materialnych które winny skutkować uwzględnieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy. Ponadto skarżący zarzucił postanowieniu błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na tym, iż Sąd błędnie przyjął, iż nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz że koszty sądowe w sprawie nie będą stanowić dla skarżącego uszczerbku w koniecznym utrzymaniu, podczas gdy w rzeczywistości skarżący nie jest w stanie ich ponieść.

Skarżący wniósł o zmianę względnie uchylenie zaskarżonego postanowienia, uwzględnienie wniosku i przyznanie prawa pomocy w zakresie wskazanym we wniosku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy przypomnieć, że wedle treści art. 247 p. p. s. a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. W orzecznictwie wskazuje się, że przepis ten wprowadza samodzielną, negatywną przesłankę przyznania stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ocena w tym przedmiocie dokonywana jest w oderwaniu od sytuacji materialnej strony. Stwierdzenie przez sąd, że w sprawie zachodzi sytuacja oczywistej bezzasadności skargi, skutkuje odmową przyznania prawa pomocy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 września 2014 r., sygn. akt II OZ 998/14, LEX nr 1530922). O oczywistej bezzasadności skargi może świadczyć w szczególności niedopuszczalność jej merytorycznego rozpoznania, z uwagi na nieusunięte bądź nieusuwalne wady tego środka prawnego.

Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wynika z akt sprawy, skarżący otrzymał zaskarżone postanowienie 16 listopada 2020 r. Termin na wniesienie skargi upłynął zatem w 16 grudnia 2020 r. Skoro skarga została wniesiona 17 grudnia 2020 r., to należy się zgodzić ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że wystąpiła oczywista jej bezzasadność, uzasadniająca odmowę przyznania prawa pomocy.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.