I GSK 423/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. WSA Jacek Czaja (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 marca 2021 r. sygn. akt I SA/Rz 96/21 w sprawie ze skargi J. P. na informację Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Rzeszowie z dnia 8 stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. P. na rzecz Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Rzeszowie 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

I.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem z 9 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Rz 96/21, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 818; dalej: ustawa wdrożeniowa), oddalił skargę J. P. na informację Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Rzeszowie z 8 stycznia 2021 r., nr PE.521.1.129.2020 o nieuwzględnieniu protestu złożonego od negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie projektu pn. "Komputerowe ABC".

II.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył J. P. i zaskarżając orzeczenie w całości, wniósł o uchylenie w całości zaskarżanego wyroku WSA w Rzeszowie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a w razie uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona – uchylenie w całości, zaskarżanego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez jej uwzględnienie, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ, a także zasądzając od organu na rzecz skarżącego koszty postępowania. Ponadto, na podstawie art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej, wniósł o zasądzenie kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej naruszenie prawa materialnego:

a. art. 2 Konstytucji w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym niestwierdzeniu, że postępowanie konkursowe zostało przeprowadzone z naruszeniem zasad równości i bezstronności, co skutkowało oddaleniem skargi skarżącego zamiast jej uwzględnieniem, tj. naruszeniem art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 ustawy wdrożeniowej;

b. art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 46 ust. 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z pkt 4.5.7. Regulaminu konkursu w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że art. 46 ust. 2 ustawy wdrożeniowej oraz pkt 4.5.7. Regulaminu konkursu uprawniały organ - w warunkach przedmiotowej sprawy, tj. w szczególności w trakcie trwającej procedury odwoławczej - do zwiększenia alokacji i wybrania do dofinansowania dodatkowych projektów w związku ze zwiększeniem alokacji, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego stwierdzenia, że organ nie naruszył zasad równości i bezstronności, co skutkowało oddaleniem skargi skarżącego zamiast jej uwzględnieniem, tj. naruszeniem art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a) oraz pkt 2) ustawy wdrożeniowej;

c. pkt 1 ppkt 4 Regulaminu konkursu w zw. z ogłoszeniem o konkursie (str. 2 Regulaminu konkursu) w zw. z pkt 1.3.1 Regulaminu konkursu w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej oraz w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym niestwierdzeniu, że organ - w warunkach przedmiotowej sprawy, tj. w szczególności w trakcie trwającej procedury odwoławczej - nie był uprawniony do zmiany Regulaminu konkursu poprzez zwiększenie alokacji i wybrania do dofinansowania dodatkowych projektów w związku ze zwiększeniem alokacji, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego stwierdzenia, że organ nie naruszył zasad równości i bezstronności, co skutkowało oddaleniem skargi skarżącego zamiast jej uwzględnieniem, tj. naruszeniem art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a) oraz pkt 2) ustawy wdrożeniowej;

d. rozdz. 4 pkt 1) lit. e) Wytycznych Ministra Infrastruktury i Rozwoju w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014-2020 z dnia 13 lutego 2020 r. w zw. z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 4) w zw. z art. 5 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 2 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z pkt 1.1.1. Regulaminu konkursu w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym niestwierdzeniu, że organ - w warunkach przedmiotowej sprawy, tj. w szczególności w trakcie trwającej procedury odwoławczej - nie był uprawniony do zmiany Regulaminu konkursu poprzez zwiększenie alokacji i wybrania do dofinansowania dodatkowych projektów w związku ze zwiększeniem alokacji, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego stwierdzenia, że organ nie naruszył zasad równości i bezstronności, co skutkowało oddaleniem skargi skarżącego zamiast jej uwzględnieniem, tj. naruszeniem art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a) oraz pkt 2) ustawy wdrożeniowej;

e. art. 29 ust. 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z dnia 6 grudnia 2006 r. w zw. z pkt 1.1.1. Regulaminu konkursu w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym niestwierdzeniu, że organ - w warunkach przedmiotowej sprawy, tj. w szczególności w trakcie trwającej procedury odwoławczej - nie był uprawniony do zmiany Regulaminu konkursu poprzez zwiększenie alokacji i wybrania do dofinansowania dodatkowych projektów w związku ze zwiększeniem alokacji, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego stwierdzenia, że organ nie naruszył zasad równości i bezstronności, co skutkowało oddaleniem skargi skarżącego zamiast jej uwzględnieniem, tj. naruszeniem art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a) oraz pkt 2) ustawy wdrożeniowej;

f. art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 39 ust. 2 pkt 2) ustawy wdrożeniowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym niestwierdzeniu, że działania organu doprowadziły do wybrania do dofinansowania projektów, które nie uzyskały kolejno największej liczby punktów, a w konsekwencji niestwierdzeniu przeprowadzenia konkursu w sposób nierzetelny, nieprzejrzysty i prowadzący do naruszenia zasady równego traktowania, co skutkowało oddaleniem skargi skarżącego zamiast jej uwzględnieniem, tj. naruszeniem art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a) oraz pkt 2) ustawy wdrożeniowej;

g. art. 39 ust. 2 pkt 2) ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym niestwierdzeniu, że działanie organu polegające na niestworzeniu jednej listy rankingowej obejmującej wszystkich wnioskodawców było nieuprawnione, a w konsekwencji niestwierdzenie przeprowadzenia konkursu w sposób nierzetelny, nieprzejrzysty i prowadzący do naruszenia zasady równego traktowania, co skutkowało oddaleniem skargi skarżącego zamiast jej uwzględnieniem, tj. naruszeniem art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. aj oraz pkt 2) ustawy wdrożeniowej;

h. pkt 4.5.13 Regulaminu konkursu w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez bezzasadne niestwierdzenie, że działania organu polegające na niewybraniu projektu skarżącego do dofinansowania pomimo tego, że podlegał on procedurze odwoławczej, po której został oceniony na 66 pkt, która to liczba punktów jest większa od liczby punktów projektu, który otrzymał najniższe miejsce na liście projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów i uzyskały wymaganą liczbę punktów, z wyróżnieniem projektów wybranych do dofinansowania po protestach, a w konsekwencji niestwierdzenie przeprowadzenia konkursu w sposób nierzetelny, nieprzejrzysty i prowadzący do naruszenia zasady równego traktowania, co skutkowało oddaleniem skargi skarżącego zamiast jej uwzględnieniem, tj. naruszeniem art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. aj oraz pkt 2) ustawy wdrożeniowej;

i. art. 65 ustawy wdrożeniowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że przepis ten ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie, co skutkowało oddaleniem skargi skarżącego zamiast jej uwzględnieniem, tj. naruszeniem art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a) oraz pkt 2) ustawy wdrożeniowej;

j. art. 65 ustawy wdrożeniowej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że art. 65 ustawy wdrożeniowej zwalnia organ z obowiązku przyznania dofinansowania wnioskodawcom, którzy uzyskali w drodze procedury odwoławczej większą liczbę punktów niż wnioskodawcy, którym już wcześniej przyznano dofinansowanie (czyli polegającą na przyjęciu, że zastosowanie art. 65 ustawy wdrożeniowej de facto sanuje błędne działania organu podejmowane na etapie oceny projektów), podczas gdy art. 65 ustawy wdrożeniowej w żaden sposób nie uzasadnia i nie usprawiedliwia naruszania zasad równości i bezstronności, tj. w żaden sposób nie zwalnia organu od takiego ukształtowania i przestrzegania procedur konkursowych, by udowodnienie swoich racji w zakresie wadliwej oceny projektu, pozwalało na realne uzyskanie dofinansowania - ewentualne działanie organu w trakcie trwającej procedury odwoławczej dokonywane jest na wyłączne i pełne ryzyko organu i nie powinno mieć jakiegokolwiek negatywnego wpływu na podmioty biorące udział w procedurze odwoławczej, w innym bowiem wypadku stanowiłoby to bowiem o nierównym traktowaniu takich podmiotów, co skutkowało oddaleniem skargi skarżącego zamiast jej uwzględnieniem, tj. naruszeniem art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a) oraz pkt 2) ustawy wdrożeniowej;

k. art. 57 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym niestwierdzeniu, że rozpoznanie przez organ protestu z naruszeniem 21-dniowego terminu spowodowało nieprzyznanie dofinansowania projektowi skarżącego, a w konsekwencji niestwierdzenie dokonania oceny projekty skarżącego w sposób nierzetelny, nieprzejrzysty i prowadzący do naruszenia zasady rzetelności, co skutkowało oddaleniem skargi skarżącego zamiast jej uwzględnieniem, tj. naruszeniem art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a) oraz pkt 2) ustawy wdrożeniowej;

l. art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 57 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ nie był zobowiązany do rozpoznania merytorycznego zarzutu oznaczonego w proteście jako nr 1.1, a dotyczącego kryterium merytorycznego nr 4 pkt 2), a w konsekwencji niestwierdzenie dokonania oceny projekty skarżącego w sposób nierzetelny, nieprzejrzysty i prowadzący do naruszenia zasady rzetelności, co skutkowało oddaleniem skargi skarżącego zamiast jej uwzględnieniem, tj. naruszeniem art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a) oraz pkt 2) ustawy wdrożeniowej;

2. na podstawie art. 174 pkt 2) p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

a. art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a) oraz pkt 2) ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 2 Konstytucji w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez oddalenie skargi skarżącego zamiast jej uwzględnienia pomimo tego, że postępowanie konkursowe zostało przeprowadzone z naruszeniem zasad równości i bezstronności;

b. art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a) oraz pkt 2) ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 46 ust. 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z pkt 4.5.7. Regulaminu konkursu w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez oddalenie skargi skarżącego zamiast jej uwzględnienia, pomimo tego, że organ dopuścił się niedopuszczalnego - w warunkach przedmiotowej sprawy, tj. w szczególności w trakcie trwającej procedury odwoławczej - zwiększenia alokacji i wybrania do dofinansowania dodatkowych projektów w związku ze zwiększeniem alokacji, co skutkowało nieprzyznaniem dofinansowania skarżącemu;

c. art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a) oraz pkt 2) ustawy wdrożeniowej w zw. z pkt 1 ppkt 4 Regulaminu konkursu w zw. z ogłoszeniem o konkursie (str. 2 Regulaminu konkursu) w zw. z pkt 1.3.1 Regulaminu konkursu w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej oraz w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez oddalenie skargi skarżącego zamiast jej uwzględnienia, pomimo tego, że organ dopuścił się niedopuszczalnej - w warunkach przedmiotowej sprawy, tj. w szczególności w trakcie trwającej procedury odwoławczej - zmiany Regulaminu konkursu poprzez zwiększenie alokacji i wybrania do dofinansowania dodatkowych projektów w związku ze zwiększeniem alokacji, co skutkowało nieprzyznaniem dofinansowania skarżącemu;

d. art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a) oraz pkt 2) ustawy wdrożeniowej w zw. z rozdz. 4 pkt 1) lit. e) Wytycznych Ministra Infrastruktury i Rozwoju w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014-2020 z dnia 13 lutego 2020 r. w zw. z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 4) w zw. z art. 5 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 2 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z pkt 1.1.1. Regulaminu konkursu w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez oddalenie skargi skarżącego zamiast jej uwzględnienia, pomimo tego, że organ dopuścił się niedopuszczalnej - w warunkach przedmiotowej sprawy, tj. w szczególności w trakcie trwającej procedury odwoławczej - zmiany Regulaminu konkursu poprzez zwiększenie alokacji i wybrania do dofinansowania dodatkowych projektów w związku ze zwiększeniem alokacji, co skutkowało nieprzyznaniem dofinansowania skarżącemu;

e. art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a) oraz pkt 2) ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 29 ust. 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z dnia 6 grudnia 2006 r. w zw. z pkt 1.1.1. Regulaminu konkursu w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez oddalenie skargi skarżącego zamiast jej uwzględnienia, pomimo tego, że organ dopuścił się niedopuszczalnego - w warunkach przedmiotowej sprawy, tj. w szczególności w trakcie trwającej procedury odwoławczej - zwiększenia alokacji i wybrania do dofinansowania dodatkowych projektów w związku ze zwiększeniem alokacji, co skutkowało nieprzyznaniem dofinansowania skarżącemu;

f. art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a) oraz pkt 2) ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 39 ust. 2 pkt 2) ustawy wdrożeniowej poprzez oddalenie skargi skarżącego zamiast jej uwzględnienia, pomimo tego, że bezzasadne działania organu doprowadziły do wybrania do dofinansowania projektów, które nie uzyskały kolejno największej liczby punktów, a w konsekwencji przeprowadzenie konkursu w sposób nierzetelny, nieprzejrzysty i prowadzący do naruszenia zasady równego traktowania, co skutkowało nieprzyznaniem dofinansowania skarżącemu;

g. art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a) oraz pkt 2) ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 39 ust. 2 pkt 2) ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez oddalenie skargi skarżącego zamiast jej uwzględnienia, pomimo tego że działanie organu polegające na niestworzeniu jednej listy rankingowej obejmującej wszystkich wnioskodawców było nieuprawnione, a w konsekwencji przeprowadzenie konkursu w sposób nierzetelny, nieprzejrzysty i prowadzący do naruszenia zasady równego traktowania, co skutkowało nieprzyznaniem dofinansowania skarżącemu;

h. art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a) oraz pkt 2) ustawy wdrożeniowej w zw. z pkt 4.5.13 Regulaminu konkursu w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez oddalenie skargi skarżącego zamiast jej uwzględnienia, pomimo tego że organ bezzasadnie nie przyznał skarżącemu dofinansowania, mimo iż projekt skarżącego podlegał procedurze odwoławczej, po której został oceniony na 66 pkt, która to liczba punktów była większa od liczby punktów projektu, który otrzymał najniższe miejsce na liście projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów i uzyskały wymaganą liczbę punktów, z wyróżnieniem projektów wybranych do dofinansowania po protestach;

i. art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a) oraz pkt 2) ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 65 ustawy wdrożeniowej poprzez oddalenie skargi skarżącego zamiast jej uwzględnienia, pomimo tego że art. 65 ustawy wdrożeniowej nie zwalnia organu z obowiązku przyznania dofinansowania wnioskodawcom, którzy uzyskali w drodze procedury odwoławczej większą liczbę punktów niż wnioskodawcy, którym już wcześniej przyznano dofinansowanie, co skutkowało nieprzyznaniem dofinansowania skarżącemu;

j. art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a) oraz pkt 2) ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 57 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej poprzez oddalenie skargi skarżącego zamiast jej uwzględnienia pomimo rozpoznania przez organ protestu z naruszeniem 21- dniowego terminu - co skutkowało nieprzyznaniem dofinansowania skarżącemu;

k. art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a] oraz pkt 2) ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 57 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez oddalenie skargi skarżącego zamiast jej uwzględnienia, pomimo tego że organ nie rozpoznał merytorycznie zarzutu oznaczonego w proteście jako nr 1.1, a dotyczącego kryterium merytorycznego nr 4 pkt 2), co skutkowało nieprzyznaniem dofinansowania skarżącemu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

III.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

1. Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – mająca charakter normy szczególny – wyłącza odpowiednie stosowanie art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a., w zakresie obejmującym te elementy uzasadnieniu orzeczenia, które wykraczają poza ocenę zarzutów skargi kasacyjnej, dając możliwość ich pominięcia przez NSA, jeżeli są zbędne z punktu widzenia istoty rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przesłanka ta została spełniona w niniejszej sprawie.

2. Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, bowiem jej zarzuty są niezasadne. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też nie zachodzą przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej.

3. W myśl art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach: naruszenia prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.); naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Wskazanie podstaw kasacyjnych – rozumiane jako właściwe określenie przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, w postępowaniu przed NSA ma istotne znaczenie, wobec ustawowo określonego modelu kontroli instancyjnej sprawowanej przez NSA. Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga bowiem sprawę jedynie w granicach podniesionych zarzutów (art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a.), nie rozpoznając jej więc w pełnym zakresie, co należy do obowiązków sądu pierwszej instancji (zob. uchwała NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09). Wnoszący skargę kasacyjną powinien więc poprawnie wskazać przepisy naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny oraz wyjaśnić, na czym uchybienie tego sądu polegało. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno poza tym zawierać rozwinięcie podniesionych zarzutów kasacyjnych, poprzez przedstawienie argumentów przemawiających za stanowiskiem prezentowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną. W przypadku zarzutu błędnej wykładni prawa materialnego lub niewłaściwego jego zastosowania, niezbędne jest wskazanie, jak należało prawidłowo zinterpretować i zastosować dany przepis; w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania – wykazanie, że uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej nie wystarczy także ograniczyć się do przytoczenia (np. zbiorczo) przepisów, którym miał uchybić sąd pierwszej instancji, bowiem prawidłowa konstrukcja zarzutów wymaga indywidualnego ich uzasadnienia, w odniesieniu do poszczególnych przepisów (zob. np.: wyrok NSA z 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18).

4. Mając na uwadze wyżej przedstawione zasady, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wniesiona skarga kasacyjna jedynie częściowo spełnia określone tam wymagania. Niemniej jednak, mając na uwadze wskazania zawarte w uchwale NSA z 26 października 2009 r. (sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2020/1/1), Naczelny Sąd Administracyjny zarzuty te rozpoznał, uznając, że co do istoty dają się one zrekonstruować na podstawie analizy uzasadnienia skargi kasacyjnej.

5. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że autor skargi kasacyjnej wszystkie zarzuty naruszenia przepisów postępowania oparł na podstawie określonej w art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a i pkt 2 ustawy wdrożeniowej, każdorazowo w powiązaniu z przepisami prawa materialnego – zarówno normami konstytucyjnymi, ustawowymi, jak i podustawowymi (pkt 2. a-l petitum skargi kasacyjnej). Jednocześnie przywołał same przepisy w drugiej z podstaw skargi kasacyjnej, jako przepisy prawa materialnego, naruszone przez sąd pierwszej instancji, co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego – w ocenie autora skargi kasacyjnej – oddalenia skargi (pkt 1. a-l petitum skargi kasacyjnej). Mając na uwadze konstrukcję zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał w pierwszej kolejności zarzuty zawarte pkt 1. a-l petitum skargi kasacyjnej, bowiem zarzuty o charakterze procesowym są w analizowanej sprawie wtórne w stosunku do zarzutów naruszenia prawa materialnego, w tym sensie, że skuteczność zarzutu błędnej wykładni i niewłaściwego ich zastosowania przesądza o zasadności zarzutów proceduralnych.

6. Pierwszy z zarzutów obejmuje naruszenie "art. 2 Konstytucji w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym niestwierdzeniu, że postępowanie konkursowe zostało przeprowadzone z naruszeniem zasad równości i bezstronności...". Odnosząc się do tej kwestii podkreślenia wymaga, że obowiązek poszanowania przepisów Konstytucji, w tym wskazanych w skardze kasacyjnej art. 2 i 32 ust. 1, powinien być realizowany przez wszystkich adresatów tych norm, w tym sądy administracyjne, jako organy władzy sądowniczej. W rozstrzyganej sprawie sąd pierwszej instancji nie stosował jednak tych wzorców konstytucyjnych w procesie wykładni przepisów ustawy wdrożeniowej; nie stwierdził, aby przepisy tej ustawy naruszały zasady demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji), bądź zasadę równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji); nie stosował także bezpośrednio wskazanych norm konstytucyjnych. Trzeba jednak zauważyć, że zarzut ten powiązany został z naruszeniem przepisu związkowego – art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej i naruszeniem art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 ustawy wdrożeniowej, co oznacza, że w istocie podważana jest ocena wyrażona przez WSA, co do niestwierdzenia naruszenia przez organ art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Zgodnie z tym przepisem, właściwa instytucja ma obowiązek przeprowadzić wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnić wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. W tym też skarżący upatruje naruszenia art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 ustawy wdrożeniowej, który należy do kategorii przepisów wynikowych, regulując sposób rozstrzygnięcia sprawy w wyniku rozpoznania skargi, na podstawie którego sąd pierwszej instancji uwzględnia skargę, jeśli stwierdzi, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Zarzut ten podlega ocenie w ramach wniosków podniesionych w punkcie 1 – podpunkty b oraz f petitum skargi kasacyjnej, gdzie jako podstawowy wzorzec kontroli wprost wskazano art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, a także w ramach zarzutów podniesionych w punkcie 1 – podpunkty c-e, g-h, k-l petitum skargi kasacyjnej, gdzie ów przepis stanowi uzupełniający wzorzec kontroli, powiązany z innymi normami, o czym mowa w dalszej części uzasadnienia.

7. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że istotnym zagadnieniem spornym w rozstrzyganej sprawie, stanowiącym dla autora skargi kasacyjnej punkt wyjścia dla oceny zgodności z prawem negatywnego rozstrzygnięcia protestu skarżącego z 20 listopada 2020 r., jest legalność zwiększenia alokacji środków przed zakończeniem procedury odwoławczej obejmującej wcześniejszy protest skarżącego, dotyczący informacji z 15 maja 2020 r. o niewybraniu do dofinansowania projektu skarżącego. Informacja ta wskazywała na wyczerpanie środków przeznaczonych na dofinansowanie projektów zgłoszonych do konkursu, w którym brał udział skarżący – konkurs przeprowadzany przez Wojewódzki Urząd Pracy w Rzeszowie, w zakresie objętym działaniem nr 9.3 Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na lata 2014-2020 – Podnoszenie kompetencji osób dorosłych w obszarze TIK i języków obcych.

8. Ocena wyżej przedstawionego zarzutu wymaga przypomnienia, że podstawę dofinansowania projektu stanowi umowa o dofinansowaniu projektu (bądź decyzja), która może zostać zawarta, jeżeli projekt spełnia wszystkie kryteria wyboru projektów, na podstawie których został wybrany do dofinansowania, oraz zostały dokonane czynności i zostały złożone dokumenty wskazane w regulaminie konkursu albo w wezwaniu, o których mowa odpowiednio w art. 41 ust. 2 pkt 6a albo w art. 48 ust. 4a pkt 3 (art. 52 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej).

Zgodnie z art. 45 ust 2 i 6 tej ustawy, po każdym etapie oceny właściwa instytucja ogłasza listę projektów zakwalifikowanych do kolejnego etapu, jak też listę o której mowa w art. 46 ust. 3, przy czym do obowiązków komisji oceny projektów należy przygotowanie listy, ze wskazaniem projektów wybranych do dofinansowania, które spełniły kryteria wyboru projektów albo spełniły kryteria wyboru projektów oraz: 1) uzyskały wymaganą liczbę punktów albo; 2) uzyskały kolejno największą liczbę punktów, w przypadku gdy kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na objęcie dofinansowaniem wszystkich projektów, o których mowa w pkt 1. Listę ocenionych projektów, ze wskazaniem projektów wybranych do dofinansowania, zatwierdza właściwa instytucja, rozstrzygając tym samym konkurs (art. 46 ust. 1 ustawy wdrożeniowej).

9. Wyżej wskazany tryb działania został przyjęty przez organ w trakcie spornego konkursu, a w konsekwencji rozstrzygnięcie etapu oceny formalno-merytorycznej, którego wynik zakwestionował – między innymi – skarżący, wnosząc protest od informacji z 15 maja 2020 r., nie wpłynęło na dalszy bieg procedury konkursowej, pomimo trwającej procedury odwoławczej. 15 czerwca 2020 r. ogłoszono bowiem listę 14 projektów, które spełniały kryteria wyboru projektów i uzyskały wymaganą liczbę punktów, a 16 czerwca 2020 r. ogłoszono o zwiększeniu alokacji, zamieszczając nową listę z dodatkowymi projektami wybranymi do dofinansowania (3 projekty). Jak wynika z ustaleń WSA, pismem z 5 sierpnia 2020 r. powiadomiono skarżącego, że jego wniosek o dofinansowanie projektu został ponownie skierowany do Komisji Oceny Projektów, a następnie pismem z 29 października 2020 r. poinformowano, że wniosek o dofinansowanie uzyskał minimalną liczbę punktów (66 punktów) i spełnił kryteria wyboru projektów, jednakże kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarczyła na wybranie go do dofinansowania, pomimo zwiększenia alokacji, gdyż i ta kwota została wyczerpana na skutek zawartych umów (kopia ogłoszenia z 27 października 2020 r. i lista 19 projektów wybranych do dofinansowania, po rozpoznaniu protestów).

10. Sąd pierwszej instancji, mając na uwadze przytoczoną wyżej sekwencję czynności konkursowych, dokonując oceny legalności działania organu w trakcie konkursu, nie stwierdził, aby doszło do naruszenia prawa, w tym postanowień regulaminu spornego konkursu, jak też zasad postępowania określonych w ustawie o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena ta jest prawidłowa, a kwestionujące ją zarzuty skargi kasacyjnej – bezpodstawne. NSA stwierdza, że tryb działania organu w toku konkursu odpowiadał jego regułom regulaminowym, znajdując ponadto uzasadnienie w świetle przepisów ustawy wdrożeniowej, co trafnie ocenił sąd pierwszej instancji.

11. Jest oczywiste, że zakończenie etapu oceny formalno-merytorycznej spornego konkursu wiązało się z koniecznością dokonania ogłoszenia o projektach zakwalifikowanych do kolejnego etapu oraz niezwłocznego przekazania wszystkim wnioskodawcom pisemnej informacji o zakończeniu oceny danego projektu i wyniku tej oceny, wraz z koniecznym uzasadnieniem (art. 45 ust. 2 i 4 ustawy wdrożeniowej). Trzeba podkreślić, że wykonanie tego obowiązku nie jest pozostawione uznaniu właściwej instytucji, gdyż ustawodawca jednoznacznie zobowiązał do opublikowania listy projektów po każdym etapie oceny, wiążąc z tym – jak też z doręczeniem pisemnej informacji o zakończeniu oceny zgłoszonego projektu – prawnie istotne konsekwencje. Przede wszystkim, tylko w tym trybie, a więc po rozstrzygnięciu konkursu możliwe jest – co do zasady – określenie listy projektów wybranych do dofinansowania (wyłącznie na podstawie spełnienia kryteriów wyboru projektów) albo listy projektów, które uzyskały wymaganą liczbę punktów, z wyróżnieniem projektów wybranych do dofinansowania. W dalszej kolejności, o ile projekt spełnia wszystkie kryteria wyboru projektów, na podstawie których został wybrany do dofinansowania, może zostać zawarta umowa o dofinansowanie projektu. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa przy tym, że prawidłowa wykładnia tego przepisu, uwzględniająca reguły językowe i funkcjonalne, prowadzi do wniosku, że spełnienie przesłanek określonych w art. 52 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, a więc rzeczywiste wypełnienie kryteriów wyboru projektu, oznacza w istocie obowiązek zawarcia umowy o dofinansowanie, o ile oczywiście kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów nie została wyczerpana na skutek zawarcia umów bądź wydania decyzji o dofinansowaniu (zob. np. wyroki NSA: z 21 sierpnia 2020 r., sygn. akt I GSK 499/20; z 27 lipca 2020 r., sygn. akt I GSK 298/20; z 23 czerwca 2020 r., sygn. akt I GSK 308/20; z 20 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 179/19; z 18 września 2018 r., sygn. akt I GSK 2787/18; z 30 maja 2018 r., sygn. akt I GSK 2115/18).

12. Zgodnie z art. 52 ust. 2 ustawy wdrożeniowej Wojewódzki Urząd Pracy w Rzeszowie nie miał więc podstaw do niezawierania stosownych umów z podmiotami wyłonionymi w spornym konkursie, a co więcej, gdyby organ ten powstrzymał się od zawarcia umów z tymi podmiotami, wówczas doszłoby do sytuacji, w której pomimo wyłonienia – zgodnie z prawem – projektów do dofinasowania oraz dysponowania środkami do pokrycia dofinansowania, nie byłby realizowany społecznie istotny cel działania objętego konkursem, a środki publiczne nie byłyby wydatkowane zgodnie z zasadami polityki pieniężnej państwa. Co więcej, takie zaniechanie organu byłoby niezgodne z zasadą przejrzystości działania organu, skoro norma ustawowa przewiduje kontynuowanie procesu zawierania umów dotyczących projektów już wybranych do dofinansowania, pomimo trwającej procedura odwoławczej (o której mowa w art. 53-64 tej ustawy), obejmującej projekty ocenione negatywnie. Należy podkreślić, że wskazana norma postępowania daje prymat zasadzie szybkości omawianej procedury konkursowej, co związane jest z wymogiem efektywności wydatkowania środków publicznych przeznaczonych na realizację projektów z zakresu polityki spójności Unii Europejskiej. Z drugiej strony zauważyć trzeba, że immanentną cechą efektywnego procesu jest ustawowo przewidziana dwutorowość proceduralna, związana z realizacją postulatu szybkości i elastyczności polityki spójności UE, polegająca na dopuszczalności równoczesnego prowadzenia czynności konkursowych w stosunku do projektów znajdujących się na odmiennych etapach procedury konkursowej, jak to miało miejsce w rozstrzyganej sprawie, w celu uniknięcia opóźnień w realizacji projektów spełniających – wcześniej od innych – wszystkie kryteria konkursu.

13. Opisane wyżej reguły, gwarantujące efektywność omawianych postępowań konkursowych, nie wykluczają możliwości uwzględnienia rezultatu postępowania odwoławczego w danym konkursie, co także w niniejszej sprawie dokonał organ, jakkolwiek w zakresie niesatysfakcjonującym skarżącego. Analizowana ustaw określa swoiste reguły zabezpieczające (choć nie w pełni) interes prawny i ekonomiczny podmiotów, które uzyskały negatywną ocenę i skorzystały z przysługujących z tej racji środków odwoławczych. Dopuszczono więc – po rozstrzygnięciu konkursu albo rundy konkursu – zwiększenie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów, bez konieczności zmiany regulaminu konkursu (art. 46 ust. 2 w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy wdrożeniowej). Poza tym, zgodnie z regulaminem spornego konkursu, przewidziano dodatkowe środki na uzupełniającą alokację związaną z rezultatem procedury odwoławczej, choć i one okazały się niewystarczające w celu dofinansowania projektu skarżącego, jednak wystarczyły na przyznanie dofinansowania dwóm innym projektom, które przeszły ponowną ocenę na skutek wniesionego protestu i w obu przypadkach uzyskały wynik wyższy niż projekt skarżącego. Z tego względu za całkowicie bezpodstawną należy uznać tezę autora skargi kasacyjnej o faworyzowaniu dodatkowych projektów i wybraniu do dofinansowania projektów "nie będących projektami obiektywnie najlepszymi" i pozbawieniu projektów obiektywnie lepszych "dofinansowania i to pomimo tego, że uzyskały one finalnie większą liczbę punktów niż projekty wybrane do dofinansowania w wyniku zwiększenia alokacji." Niezasadnie w tym zakresie autor skargi kasacyjnej odwołuje się do poglądów Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonych w wyroku z 11 kwietnia 2019 r. (sygn. akt I GSK 378/19), w którym stwierdzono, że w sprawie "usprawiedliwione było twierdzenie WSA, że treść art. 65 nie zwalnia organu od takiego ukształtowania i przestrzegania procedur konkursowych, by udowodnienie swoich racji w zakresie wadliwej oceny projektu, pozwalało na realne uzyskanie dofinansowania". Podkreślić należy, że ocena ta wyrażona została przez WSA w całkowicie odmiennych okolicznościach sprawy, w tym ustalonego przez sąd niewyczerpania w chwili rozstrzygnięcia protestu środków przeznaczonych na dofinansowanie projektów, a co więcej, dokonania zmiany przez organ planu finansowego tego działania w trakcie trwającego konkursu (pomimo prawomocnych rozstrzygnięć sądów administracyjnych) i znacznego zmniejszenia środków na realizację spornego działania oraz przekazania całości rezerwy finansowej z do działania odrębnego, realizowanego w trybie pozakonkursowym.

14. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok jest trafny także i z tego powodu, że wyrażona przez WSA ocena rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Rzeszowie uwzględnia specyfikę postępowania konkursowego, w którym zostało ono podjęte. Zasadą jest bowiem przeprowadzenie konkursu w celu wybraniu do dofinansowania projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów albo spełniły kryteria wyboru projektów oraz 1) uzyskały wymaganą liczbę punktów albo 2) uzyskały kolejno największą liczbę punktów, w przypadku gdy kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na objęcie dofinansowaniem wszystkich projektów, o których mowa w pkt 1 (art. 39 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy wdrożeniowej), jednakże wynikająca z niej norma postepowania musi uwzględniać dopuszczalną na gruncie tej ustawy etapowość postępowania konkursowego. Oznacza to, że w przypadku gdy kwota przeznaczona na dofinansowanie nie wystarcza na objęcie dofinansowaniem wszystkich projektów, dla wybrania do dofinansowania projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów i uzyskały kolejno największą liczbę punktów, miarodajny jest ranking wskazany w sporządzonej przez komisję konkursową liście ocenionych projektów – aktualny w chwili zatwierdzania jej przez właściwą instytucję na danym etapie konkursu (art. 46 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). Organ ma obowiązek ponowić ten tryb działania, jeśli dojdzie do ustalenia kolejnych list rankingowych, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, zatwierdzając kolejną listę (bądź listy), aż do całkowitego wyczerpania środków przeznaczonych na dofinansowanie projektów. W tej sytuacji całkowicie nieuzasadniony jest zarzut autora skargi kasacyjnej, że skoro w spornym konkursie wniesiono łącznie 52 protesty, "organ powinien antycypować, że przynajmniej część z wniesionych protestów będzie zasługiwała na uwzględnienie, w konsekwencji czego uzyskają one końcowo większą liczbę punktów" (niż projekty dodatkowo wybrane do dofinansowania w wyniku zwiększenia alokacji).

15. Powyższe rozważania łączą się z kolejnym zarzutem skargi kasacyjnej, opartym na tezie, że skoro projekt skarżącego w wyniku rozpoznania protestu otrzymał łącznie 66 punktów – "gdyby został on rozpoznany w ustawowym terminie, to powinien zostać uwzględniony do dofinansowania już na pierwszej liście projektów wybranych do dofinansowania, czyli liście z dnia 15 czerwca 2020 r." Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że organ poinformował skarżącego o przedłużeniu terminu rozpoznania protestu i jakkolwiek można częściowo podzielić zastrzeżenia autora skargi kasacyjnej co do zasadności znacznego wydłużenia procedury odwoławczej, jednakże okoliczność ta nie miała znaczenia w rozstrzyganej sprawie. Podzielić należy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1660/11 (zachowujący aktualność w obecnym stanie prawnym – wyrażony na tle art. 30f w zw. z art. 30a ust. 1 pkt 2 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju; Dz. U. z 2009 r., nr 84, poz. 712), że skoro trwające postępowanie odwoławcze nie wstrzymuje podpisywania umów z innymi wnioskodawcami, których projekty zakwalifikowano do dofinansowania, to kwestia nieterminowego załatwiania sprawy może mieć znaczenie jedynie w ramach ewentualnych roszczeń cywilnych, rozpoznawanych przez sądy powszechne. Terminowość załatwiania sprawy w postępowaniu odwoławczym nie jest więc pozbawiona znaczenia w sensie opisanym wyżej – zwłaszcza w sprawie, w której czas jest szczególnie istotny – jednakże nie ma żadnego związku pomiędzy terminowym załatwianiem danej sprawy, a merytoryczną poprawnością wydanego w tej sprawie rozstrzygnięcia.

16. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wszystkie zarzuty wskazane pkt 1. a-h oraz k-l petitum skargi kasacyjnej są niezasadne.

17. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że wszystkie przytoczone wyżej argumenty świadczą także o niezasadności zarzutów zawartych w pkt 1. podpunkt i-j petitum skargi kasacyjnej, jako całkowicie zbieżnych z zarzutami wskazanymi w punkcie 16 (niniejszego uzasadnienia), a jedynie formalnie niepowiązanych z przepisem art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Nie zachodzi więc potrzeba potarzania tej argumentacji.

18. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wobec niezasadności wszystkich zarzutów naruszenia prawa materialnego, za bezpodstawne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania – art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a i pkt 2 ustawy wdrożeniowej. Autor skargi kasacyjnej powiązał je, jak już wskazano, z naruszeniem przez sąd pierwszej instancji norm prawa materialnego, których błędne zastosowanie miało prowadzić do bezpodstawnego oddalenia skargi, co w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie znalazło potwierdzenia w rozpatrywanej sprawie.

19. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).