I GSK 2979/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia del. WSA Artur Adamiec Protokolant starszy asystent sędziego Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 19 października 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 1884/17 w sprawie ze skargi S. B. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 10 sierpnia 2017 r., nr OR14-6520.10-OR1400008/17 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. B. na rzecz Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 1884/17, oddalił skargę S. B. na decyzję Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 10 sierpnia 2017 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

Skarżący złożył 28 kwietnia 2017 r. wniosek o dofinansowanie na operację w zakresie: "Tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej" dla statku o oznace rybackiej [...]. Do wniosku o dofinansowanie strona dołączyła m.in. zaświadczenie o wpisie statku rybackiego do rejestru statków rybackich, z którego wynika, że statek z nadaną oznaka rybacką [...] został wpisany do rejestru statków rybackich 20 grudnia 2012 r.

Rozstrzygnięciem zawartym w piśmie z 10 sierpnia 2017 r. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówiła skarżącemu przyznania pomocy finansowej na realizację operacji w ramach działania "Tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej'", w ramach Priorytetu 1. "Promowanie rybołówstwa zrównoważonego środowiskowo, zasobooszczędnego, innowacyjnego, konkurencyjnego i opartego na wiedzy", zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze".

ARiMR wskazał, że fakt wpisania do rejestru statków rybackich potwierdza analiza historii zdarzeń dla statku rybackiego [...] zawarta w rejestrze statków rybackich, z której wynika, że pierwszy wpis do rejestru został dokonany 20 grudnia 2012 r. pod kodem zdarzenia CHA (wejście do floty – zmiana charakteru statku). Okoliczność ta została potwierdzona przez Ministerstwo Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej w piśmie z 3 sierpnia 2017 r.

Wobec tego, zdaniem organu, przedmiotowy statek rybacki nie spełnia jednego z podstawowych warunków przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej", wynikającego z § 17 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 16 września 2016 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwrotu pomocy finansowej na realizację operacji w ramach Priorytetu 1 "Promowanie rybołówstwa zrównoważonego środowiskowe, zasobooszczędnego, innowacyjnego, konkurencyjnego i opartego na wiedzy" zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze" (Dz. U. poz. 1495).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na powyższe rozstrzygnięcie.

Sąd wskazał, że w sprawie w sposób jednoznaczny ustalono, że statek o oznace rybackiej [...] został wpisany do rejestru statków rybackich 20 grudnia 2012 r., a więc po dacie wskazanej w § 17 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia, tj. po 31 grudnia 2010 r. Okoliczność ta jest bezsporna. Została ustalona na podstawie:

1) załączonego przez stronę zaświadczenia o wpisie statku rybackiego do rejestru statków rybackich,

2) informacji strony zawartej we wniosku o przyznanie pomocy,

3) analizy historii zdarzeń dla statku rybackiego [...] zawartej w rejestrze statków rybackich,

4) pisma Ministerstwa Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z 3 sierpnia 2017 r. Wszystkie wskazane dokumenty wskazują, że statek nie był wpisany do rejestru statków rybackich przed 31 grudnia 2010 r.

Ustalono również, że wprowadzenie jednostki [...] do rybołówstwa komercyjnego nastąpiło z wykorzystaniem indywidualnej zdolności połowowej, występującej w wyniku zmniejszenia pojemności brutto i mocy silnika głównego statku rybackiego [...], a także że przyczyna wpisania statku do rejestru statków rybackich 20 grudnia 2012 r. była inna niż: zmiana oznaki rybackiej statku rybackiego lub wymiana statku rybackiego na nowy, lub zmniejszenie albo zwiększenie długości statku rybackiego w wyniku jego modernizacji, lub utrata statku rybackiego w wyniku zdarzenia losowego.

Wobec powyższego, zdaniem WSA, zasadnie organ stwierdził, że przedmiotowy statek rybacki nie spełnił jednego z podstawowych warunków przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej", wynikającego z § 17 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia.

Sąd I instancji wskazał, że Program Operacyjny "Rybactwo i Morze" na lata 2014-2020, zatwierdzony przez Komisję Europejską decyzją nr C(2015)7386 z 22 października 2015 r. stanowi, że w przypadku działania Tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej (art. 33 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 508/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2328/2003, (WE) nr 861/2006, (WE) nr 1198/2006 i (WE) nr 791/2007 oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1255/2011 – Dz.U. UE. L z 2014, nr 149, s. 1 ze zm.) jednym z warunków dostępu do pomocy jest wprowadzenie jednostki rybackiej do Rejestru Statków Rybackich do 1 stycznia 2011 r. Podano również, że szczegółowe warunki przyznania pomocy zostaną dookreślone w prawodawstwie krajowym. Minister właściwy do spraw rybołówstwa właściwie wykonał delegację ustawową zawartą w art. 24 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2140). Kierując się potrzebą zapewnienia prawidłowej realizacji programu operacyjnego, określił w rozporządzeniu termin, do którego statki rybackie powinny były być wpisane do rejestru statków rybackich. Termin ten został wskazany w Programie Operacyjnym, który został zatwierdzony decyzją wykonawczą Komisji Europejskiej, a który to Program Operacyjny wdraża ww. ustawa z dnia 10 lipca 2015 r. Tym samym, w ocenie Sądu I instancji, za niezasadny należało uznać zarzut, że warunek dostępu do pomocy określony w § 17 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia narusza art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Przedmiotowe rozporządzenia znajduje oparcie w delegacji ustawowej, gdyż ustawa wdraża krajowy Program Operacyjny.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto, skarżący wniósł o przeprowadzenie rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z ort. 134 § 1 p.p.s.a. – poprzez nieuwzględnienie informacji zawartych w: Planie Działania stanowiącym integralną część "Raportu rocznego działań zmierzających do osiągnięcia równowagi pomiędzy zdolnością połowową a wielkością dopuszczalnych połowów za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2014 r." (dalej jako Plan Działania 2014), Planie Działania stanowiącym integralną część "Raportu rocznego działań zmierzających do osiągnięcia równowagi pomiędzy zdolnością połowową a wielkością dopuszczalnych połowów za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 201'5 r." (dalej jako Plan Działania 2015) oraz Planie Działania stanowiącym integralną część "Raportu rocznego działań zmierzających do osiągnięcia równowagi pomiędzy zdolnością połowową a wielkością dopuszczalnych połowów za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2016 r." (dalej jako Plan Działania 2016) – pomimo powoływania się na nie przez Skarżącego – i przez to błędne przyjęcie, że postanowienia Programu Operacyjnego "Rybactwo i Morze" zatwierdzonego przez Komisję Europejską decyzją nr 0(2015) 7386 z dnia 22 października 2015 r. (dalej jako PO Ryby) – odnoszące się do "Tymczasowego zaprzestania działalności połowowej" – przewidują, że dla armatorów statków rybackich o długości całkowitej poniżej 12 m – jednym z warunków objęcia pomocą w zakresie tymczasowego zaprzestania działalności połowowej – jest wprowadzenie jednostki rybackiej do Rejestru Statków Rybackich do 1 stycznia 2011 roku;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 15 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 10 lipca 2015 roku o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (Dz. U. z 2017 roku, poz. 1267) (dalej jako Ustawa) w szczególności poprzez przyjęcie, że rozporządzenie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 16 września 2016 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwrotu pomocy finansowej na realizację operacji w ramach Priorytetu 1. "Promowanie rybołówstwa zrównoważonego środowiskowo, zasobooszczędnego, innowacyjnego, konkurencyjnego i opartego na wiedzy, zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze" (Dz.U. z 2016r., poz. 1495 ze zm.) (dalej jako Rozporządzenie) – w szczególności jego § 17 ust. 2 pkt. 2 lit. b - znajduje oparcie w delegacji ustawowej określonej w art. 24 ust. 1 Ustawy i stanowi o realizacji programu operacyjnego, a także, iż przewidziane delegacją ustawową dookreślenie warunków przyznania pomocy zakłada możliwość pozbawienia części armatorów dostępu do środków w ramach działania tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej; podczas gdy przepis stanowiący podstawę do wydania rozporządzenia zakłada w szczególności zapewnienie prawidłowej realizacji Programu Operacyjnego "Rybactwo i Morze", który - dla statków rybackich o długości całkowitej poniżej 12 m - nie przewiduje istnienia bariery w dostępie do środków w ramach działania tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej – w postaci daty rejestracji statku rybackiego;

c) art. 141 § 4 p.p.s.a. – poprzez nieuwzględnienie w uzasadnieniu wyroku rozważań odnoszących się do treści Planu Działania 2014 lub Planu Działania 2015 lub Planu Działania 2016 - pomimo istotności ich znaczenia dla oceny czy Rozporządzenie (w szczególności jego § 17 ust. 2 pkt. 2 lit. b) nie zostało wydane z przekroczeniem delegacji ustawowej określonej w art. 24 ust. 1 Ustawy.

II. Naruszenie prawa materialnego:

a) art. 33 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 508/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2328/2003, (WE) nr 861/2006, (WE) nr 1198/2006 i (WE) nr 791/2007 oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1255/2011 - poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że odnoszące się do niego postanowienia PO Ryby (str. 106 – dot. artykułu 33 Tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej) statuują – także dla statków rybackich o długości całkowitej poniżej 12 m – obowiązek wpisania takich statków rybackich do Rejestru Statków Rybackich do dnia 1 stycznia 2011 roku - pomimo tego, iż wniosek taki jest nieuprawniony w szczególności w świetle zestawienia treści PO Ryby (w zakresie odnoszącym się do Tymczasowego zaprzestania działalności połowowej) z treścią Planu Działania 2014 lub Planu Działania 2015 lub Planu Działania 2016;

b) § 17 ust. 2 pkt. 2 lit. b Rozporządzenia oraz art. 92 ust. 1 i 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (dalej także jako Konstytucja) w zw. z art. 24 ust. 1 pkt. 1 Ustawy - poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przepis § 17 ust. 2 pkt. 2 lit. b Rozporządzenia – wraz z przepisem art. 16 ust. 1 Ustawy – mógł stanowić postawę materialnoprawną odmowy przyznania pomocy finansowej S. B., wyartykułowanej w piśmie z dnia 10 sierpnia 2017 roku, podczas gdy ww. przepis Rozporządzenia został ustanowiony z przekroczeniem zakresu upoważnienia ustawowego, co jednocześnie doprowadziło do naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa i zakazu dyskryminowania; tym samym – bezpodstawne wprowadzenie do Rozporządzenia przepisu określającego barierę w dostępie do środków w ramach tymczasowego zaprzestania działalności połowowej (wymaganej daty rejestracji statku rybackiego) spowodowało pozbawienie części armatorów możliwości skorzystania ze środków, które byłyby dla nich dostępne, gdyby przepis § 17 ust. 2 pkt. 2 lit. b - w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania rozstrzygnięcia o odmowie przyznania pomocy - nie został ustanowiony;

c) naruszenie art. 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskie] w zw. z art. 24 ust. 1 Ustawy i § 17 ust. 2 pkt. 2 lit. b Rozporządzenia – poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że ustanowienie ww. przepisu rozporządzenia na podstawie delegacji ustawowej nie wywołało selektywność przyznawanego wsparcie i uprzywilejowanie określonej grupy armatorów, przy jednoczesnej dyskryminacji innych armatorów, jedynie z uwagi na niespełnienie wykreowanego w Rozporządzeniu warunku rejestracji jednostki w określonej dacie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a.

Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).

Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała.

Z uwagi na postawiony w skardze kasacyjnej zarzut niezgodności z prawem unijnym oraz przepisami Konstytucji i ustawy przepisu krajowego rozporządzenia, który stanowił podstawę podjętej przez organ czynności, kwestia ta wymaga wyjaśnienia w pierwszej kolejności. Określenie bowiem relewantnych w sprawie norm jest kluczowe dla oceny trafności wydanego przez Sąd pierwszej instancji wyroku.

Stawiane przez skarżącego tezy o wadliwości unormowania § 17 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia są nieuzasadnione. Przepis ten nie narusza zamieszczonej w art. 24 ust. 1 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego Konstytucji delegacji ustawowej, bo w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego określone w nim szczegółowe warunki i tryb przyznawania pomocy uwzględniają "potrzebę zapewnienia prawidłowej realizacji programu operacyjnego, w szczególności przyznawania, wypłaty i zwrotu pomocy zgodnie z warunkami wynikającymi z programu operacyjnego", a także "istotę i cel poszczególnych działań w ramach tych priorytetów". Z analizy treści Programu Operacyjnego "Rybactwo i Morze" wynika jednoznacznie, że został skierowany do floty zdefiniowanej przez Plan Działania jako niezrównoważona (Program Operacyjny "Rybactwo i Morze", https://www.gov.pl/attachment/3f269eee-a019-4259-a288-ed8f076b0d20, s. 101). Na tej samej stronie Programu wskazano, że Polska – pod pewnymi warunkami – może dodatkowo objąć pomocą całą flotę poławiającą "na obszarze, w którym została ograniczona lub zakazana działalność połowowa". W kolejnym, znajdującym się wciąż na tej stronie fragmencie Programu, zastrzeżono warunki, od których spełnienia zależeć ma udzielenie pomocy, niezależnie od tego czy pomoc ma – w świetle postanowień Programu – charakter obligatoryjny, czy fakultatywny.

Warunek udzielania pomocy, oznaczony w Programie numerem 2 odnosi się do armatorów, których jednostka rybacka wprowadzona została do właściwego rejestru do 1 stycznia 2011 r. Sformułowanie to jest jednoznaczne i nie budzi wątpliwości. Bez względu zatem na to, czy mamy do czynienia z flotą niezrównoważoną w rozumieniu Planu Działania, czy zrównoważoną, pomoc może być udzielona tylko tym armatorom, których jednostki rybackie wpisano do rejestru we wskazanym terminie. Innymi słowy, nawet jeżeli Plany Działania takiego warunku nie zawierają, pozostaje on – jako ogólny – aktualny dla pomocy adresowanej do armatorów floty objętej Programem.

Z omawianym postanowieniem Programu koresponduje kwestionowany przez skarżącego § 17 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia, bo przepis ten określa termin ten na 31 grudnia 2010 r. Skoro art. 24 ust. 1 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego Konstytucji obliguje do tego, by przepisy krajowe pozostawały zgodne z postanowieniami Programu Operacyjnego, to wprowadzenie w rozporządzeniu terminu wpisu do rejestru jednostki jako warunku uzyskania pomocy nie narusza ani ustawy, ani też art. 92 ust. 1 Konstytucji. Przepisu rozporządzenia nie wydano bowiem z przekroczeniem delegacji ustawowej. Nie można też przypisać przepisowi rozporządzenia naruszenia zasady równego traktowania, bowiem wyróżnienie podmiotów, których określono jako beneficjentów pomocy znajdowało uzasadnienie w zasadach wspólnej polityki unijnej dotyczącej rybactwa i rybołówstwa. Tym samym o naruszeniu art. 32 ust. 1 Konstytucji nie może być mowy. Wprawdzie rodzimy ustawodawca nieco inaczej niż w Programie Operacyjnym określił termin końcowy wpisu do rejestru floty, jednak skarżący okoliczności tej nie podniósł; nie ma ona zresztą znaczenia dla rozpoznania tej sprawy, bo wpis jednostki skarżącego do rejestru nastąpił dopiero 20 grudnia 2012 r. W konsekwencji nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, bo kwestionowane przez skarżącego przepisy krajowe nie prowadzą ani do selektywności przyznawanego wsparcia, ani nieuprawnionego uprzywilejowania bądź dyskryminacji poszczególnych armatorów.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 33 rozporządzenia nr 508/2014, to dostrzec należy, że wskazana jednostka redakcyjna tekstu prawnego została podzielona na mniejsze. Skarżący nie wskazał, którego z ustępów, punktów i liter sformułowany zarzut dotyczy. Wprawdzie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zacytował całą treść art. 33 rozporządzenia nr 508/2014, ale w istocie stanowisko skarżącego w tym zakresie sprowadza się do kwestionowania wykładni postanowień Programu Operacyjnego, nie zaś przepisów rozporządzenia. Jak już wyjaśniono, przyjęty przez skarżącego rezultat wykładni Programu pozostaje w sprzeczności z jego jednoznacznie sformułowaną treścią. Dlatego zarzut ten nie jest uzasadniony.

Jeżeli zaś chodzi o zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności zauważyć należy, że formułę wyrokowania w przypadku uwzględnienia skargi na czynność organu administracji, stanowiącą rezultat bezpośredniego działania normy prawnej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jest art. 146 § 1 i 2 p.p.s.a., nie zaś art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., jak wskazał skarżący. Już z tego powodu zarzut naruszenia tego ostatniego przepisu nie jest uzasadniony. Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., bo – jak już wyjaśniono – dane zawarte w Planie Działania są irrelewantne dla rozpoznania sprawy skarżącego. Kwestie dotyczące stanu floty w kraju, jej zdolności połowowej, osiąganych przychodów nie stanowiły okoliczności istotnych w tej sprawie. Postawienie zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie mogło także podważyć trafności oceny Sądu pierwszej instancji o zgodności z art. 24 ust. 1 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego Konstytucji przepisu § 17 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia. Nie mogło takiego skutku wywołać także związanie tego zarzutu z zarzutem naruszenia art. 15 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy, obligujących organy do przestrzegania praworządności oraz wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Nieuzasadniony pozostaje także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., bo opiera się na konsekwentnym stanowisku skarżącego, zgodnie z którym Sąd pierwszej instancji miałby obowiązek analizować w motywach rozstrzygnięcia Plan Działania za 2015 r. i 2016 r. Poglądu tego, z podanych wyżej przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.).