I GSK 1769/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia del.NSA Anna Apollo (spr.) Protokolant Dorota Onyśk po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 czerwca 2020 r. sygn. akt I SA/Sz 118/20 w sprawie ze skargi I. F. na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Szczecinie z dnia 5 grudnia 2019 r. nr 9016-2019-000-46-65120 w przedmiocie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 24 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Sz 118/20, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., obecnie z 2023 r. poz. 1364) ) – zwanej dalej "P.p.s.a" oddalił skargę I. F. (dalej określanej jako Skarżąca) na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 5 grudnia 2019 r. nr 9016-2019-00046-65120 w przedmiocie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami na rok 2017.

Skargę kasacyjną od wyroku wywiodła Skarżąca. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a zarzuciła niezastosowania "środka, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P, co było następstwem niewłaściwej kontroli działalności administracji, przejawiającej się brakiem dostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji naruszenia przez organy, w sposób rażący, ogólnych norm postępowania administracyjnego, w szczególności norm: art. 7, art. 8 i art. 9 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U z 2023 r. poz. 775) w związku z wyciągnięciem wobec strony negatywnych skutków prawnych przekroczenia ustawowego terminu, do którego doszło pomimo zastosowania się przez Skarżącą do terminu na uzupełnienie brakujących dokumentów, wyraźnie wskazanego w urzędowym wezwaniu z dnia 1 czerwca 2018 r. skierowanym do niej przez właściwy organ.".

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przede wszystkim zauważyć należy, że sprawa niniejsza została rozpoznana przez Sąd pierwszej instancji, a także Naczelny Sąd Administracyjny w warunkach przewidzianego w art. 153 P.p.s.a. związania wykładnią i wskazaniami co do dalszego postępowania, wynikającymi z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 10 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Sz 196/19. Wykładnia ta i wskazania – poza niezachodzącymi w tej sprawie wyjątkami – jest wiążąca w całym dalszym postępowaniu, czego konsekwencją jest m. in. niemożność na dalszym etapie sformułowania skutecznych zarzutów środka odwoławczego na podstawie poglądów z tym stanowiskiem sprzecznych. Poza tym możność podważenia wyniku dokonanej przez Sąd pierwszej instancji kontroli administracji zależy w takiej sytuacji od podniesienia przez skarżącego zarzutu naruszenia przepisów regulujących instytucję związania oceną prawną i wykładnią w toku ponownego rozpoznania sprawy. Skarga kasacyjna nie zawiera zarzutu naruszenia art. 153 P.p.s.a., co już czyni podniesione w niej zarzuty nieskutecznymi.

Niezależnie od tego przypomnieć należy, że skarga kasacyjna jest środkiem sformalizowanym, wymagającym profesjonalnego sporządzenia, czego wyrazem jest przymus adwokacko-radcowski. Prawidłowo formułując zarzuty, skarżący kasacyjnie powinien jasno wskazać, na której podstawie kasacyjnej opiera zarzuty, czy podnosi naruszenie przepisów prawa materialnego, czy postępowania. Jeżeli zarzuty są postawione w oparciu o pierwszą podstawę kasacyjną, należy również precyzyjnie określić, czy naruszenie nastąpiło poprzez błędną wykładnię przepisu czy jego niewłaściwe zastosowanie. W pierwszym przypadku należy wykazać, jaką interpretację (rozumienie) przepisu przyjął sąd w zaskarżonym orzeczeniu, a jaka jest, zdaniem Skarżącego kasacyjnie, prawidłowa. Naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, tj. gdy stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w obowiązującej normie prawnej. Strona zobowiązana jest więc do wskazania, dlaczego przyjęty przez sąd I instancji przepis nie "przystaje" do przepisu, stanowiącego podstawę orzekania. Opierając zarzuty na drugiej podstawie kasacyjnej, strona zobowiązana jest nie tylko wykazać, na czym polegało to naruszenie, lecz również jaki mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 446). Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymogom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności (por. wyroki NSA z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 665/07; z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1894/11, z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 1795/11, z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11, z dnia 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GSK 717/12, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zatem, prawidłowa konstrukcja zarzutów wymaga precyzyjnego określenia tej jednostki redakcyjnej tekstu prawnego, którego zarzut dotyczy. Ponadto wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. podstawa tego środka odwoławczego, jak już wskazano wymaga wskazania nie tylko przepisu, którego naruszenia upatruje skarżący w zaskarżonym orzeczeniu, ale także wpływu, jaki to naruszenie miałoby wywrzeć na wynik sprawy.

Zamieszczony w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego art. 8 składa się z mniejszych jednostek redakcyjnych (paragrafów). Tymczasem Skarżąca nie wskazała, którego z nich podniesiony zarzut dotyczy. Także z tego względu pozostaje on poza zakresem merytorycznego rozpoznania w toku kontroli instancyjnej. Z kolei przepisy statuujące zasadę informowania oraz zasady prawdy obiektywnej, uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, tj. art. 7 i art. 9 K.p.a. nie stanowiły wzorca sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, dlatego że kwestie te zostały unormowane odrębnie – przez art. 27 ust. 1 pkt 1 – 3 ustawy z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2298). A zatem także z tego powodu wskazane zarzuty nie mogły stać się przedmiotem merytorycznej oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.