I GSK 1707/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski (spr.) Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Cudna po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 2743/21 w sprawie ze skargi A S.A. w W. na decyzję Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 23 lutego 2021 r., nr DPP-III.7343.1.2020.WK.15 w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A S.A. w W. na rzecz Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lipca 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 2743/21 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: Dz. U. 2024 r., poz. 935 – dalej jako p.p.s.a.) oddalił skargę A S.A. w W. na decyzję Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 23 lutego 2021 r. nr DPP-III.7343.1.2020.WK.15 w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu 29 grudnia 2009 r. skarżąca zawarła z PARP umowę o dofinasowanie projektu [...] w ramach Programu Operacyjnego Rozwój Polski Wschodniej na lata 2007-2013. Projekt był realizowany w ramach partnerstwa, o którym mowa w art 28a ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm.).

Decyzją z dnia 30 lipca 2015 r. PARP, działając jako instytucja pośrednicząca określiła stronie zobowiązanie do zwrotu środków, pochodzących z umowy o dofinansowanie w wysokości 41 356,08 zł wraz z odsetkami. W uzasadnieniu stwierdzono, że środki finansowe na realizację określonych w umowie celów zostały wykorzystane z naruszeniem procedur, do których stosowania strona była zobowiązana. Organ ustalił, że partner projektu Warmińsko - Mazurska Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. w Olsztynie nie zastosowała przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych przy przeprowadzaniu postępowania dotyczącego przetargu nieograniczonego na leasing operacyjny nowego samochodu osobowego na potrzeby bieżącej obsługi inwestorów przez nieopublikowanie ogłoszenia o zamówieniu w Biuletynie Zamówień Publicznych pomimo wystąpienia uzasadnionych przesłanek oraz usługi organizacji konferencji w ramach projektu przez nieuprawnione zastosowanie trybu zapytania ofertowego z pominięciem p.z.p.

Decyzją z dnia 5 listopada 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy decyzję PARP z 30 lipca 2015 r.

Wyrokiem z dnia 6 lutego 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 16/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę spółki na decyzję Ministra z dnia 5 listopada 2015 r.

Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2019 r. sygn. akt I GSK 1532/18 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2017 r. oraz decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 5 listopada 2015 r. uznając, że przeprowadzone przez organ postępowanie wyjaśniające wymaga uzupełnienia o dowody, które pozwolą na wyjaśnienie, czy w chwili udzielania rozpatrywanego w postępowaniu głównym zamówienia partner projektu prowadził działalność mającą na celu zaspokajanie potrzeb w interesie ogólnym, a jeśli tak, to czy spółka mogła kierować się względami innymi niż gospodarcze. Rozpoznając ponownie sprawę organ miał wziąć pod uwagę wszystkie istotne elementy prawne i faktyczne sprawy odnoszące się do takich kwestii jak: cel utworzenia podmiotu, cele realizowane w ramach prowadzonej działalności (ogólnospołeczne lub inne), zasady, na jakich prowadzona jest ta działalność (w warunkach konkurencyjności czy nie), czy celem działalności osoby prawnej jest maksymalizacja zysku, a także to, w jaki sposób pokrywane są ewentualne straty z tytułu prowadzenia działalności (z budżetu państwa, jednostek samorządu terytorialnego, czy z innych źródeł).

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Minister decyzją z dnia 23 lutego 2021 r. utrzymał w mocy decyzję PARP z dnia 30 lipca 2015 r.

Na skutek wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając zaskarżonym wyrokiem skargę Agencji stwierdził, że dla uznania spółki za podmiot prawa publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 3 p.z.p. niezbędne jest ustalenie, że spółka została utworzona w szczególnym celu zaspokajania potrzeb o charakterze powszechnym niemających charakteru przemysłowego ani handlowego i w dacie udzielania spornego zamówienia faktycznie prowadziła działalność mającą na celu zaspokajanie potrzeb w interesie ogólnym.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że analiza treści dokumentów ustrojowych Agencji oraz charakteru kontraktów realizowanych przez tę spółkę w 2011 r. prowadzi do wniosku, że zarówno celem powstania tego podmiotu jak i przedmiotem jego faktycznej działalności w dacie udzielania zakwestionowanych zamówień było zaspokajanie potrzeb w interesie ogólnym, niemającym charakteru przemysłowego lub handlowego. WMARR została powołana w celu realizacji przez nią zadań mających stymulować rozwój działalności gospodarczej i w konsekwencji prowadzić do zmniejszenia bezrobocia na terenie regionu. Celem działalności Agencji jest zaspokajanie potrzeb zbiorowych mieszkańców regionu i podmiotów prowadzących na tym terenie działalność gospodarczą.

W ocenie Sądu I instancji, Agencja starając się o zlecenia lub dotacje w ramach programów operacyjnych składała oświadczenia, że nie działa w celu osiągnięcia zysku lub przeznacza zysk na cele statutowe zgodne z zadaniami realizowanymi przez PARP, o których mowa w ustawie, który to warunek był konieczny do spełnienia przy uczestniczeniu w konkursach na zlecenia lub dotacje. Oznacza to, że przychody stanowiące źródło finansowania działalności Agencji nie były uzyskiwane z prowadzenia działalności gospodarczej w warunkach wolnej konkurencji, tylko pochodziły z realizacji kontraktów finansowanych ze środków publicznych, uzyskiwanych w ramach znacznie ograniczonej konkurencji skoro w konkursach o nie mogły uczestniczyć podmioty gospodarcze, których podstawowym celem jest przynoszenie zysków. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu I instancji, prawidłowo uznano Warmińsko-Mazurską Agencję Rozwoju Regionalnego S.A. w Olsztynie za podmiot prawa publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 3 p.z.p.

W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o jego uchylenie i rozpoznanie skargi zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 3 lit b) p.z.p. oraz art. 153 p.p.s.a przez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji naruszenia przepisów postępowania administracyjnego polegającego na tym, że organ błędnie ustalił stan faktyczny w oparciu o nieprawidłową ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie niezbędnych do ustalenia, czy WMARR spełnia przesłanki, których łączne występowanie pozwala na uznanie danego podmiotu za podmiot prawa publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 3 lit b p.z.p. i nie zastosował się do wskazań zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 grudnia 2019r. sygn. akt I GSK 1532/18 dotyczących sposobu badania czy działania WMARR zaspokajają potrzeby o charakterze powszechnym niemające charakteru przemysłowego ani handlowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na fakt, że przyjęcie przez organ, że partner spełnia wszystkie przesłanki, uznanie danego podmiotu za podmiot prawa publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 3 p.z.p, stanowiło podstawę do wydania decyzji.

Poza powyższym zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 3 lit b p.z.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie w wyniku błędnego uznania Partnera w projekcie tj. WMARR za podmiot prawa publicznego zobowiązany do stosowania ustawy Prawo zamówień publicznych w sytuacji, w której przy prawidłowo ocenionym materiale dowodowym należało przyjąć, że nie spełnia ona przesłanek określonych tym przepisem.

Zarzucono także naruszenie prawa materialnego w postaci art. 3 ust. 1 pkt 3 lit b) p.z.p. przez jego błędną interpretację, polegającą na uznaniu że:

a) wszystkie działania, które wykazują zbieżność z zadaniami samorządu województwa, zdefiniowanymi w art. 14 ust. 1 pkt 15 ustawy o samorządzie województwa i wszystkie działania, które są zbieżne z zadaniami Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości zdefiniowane w ustawie z 9 listopada 2000r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości, zaspokajają potrzeby interesu ogólnego,

b) działania podmiotu, któremu nigdy nie powierzono do wykonywania zadań własnych samorządu województwa zdefiniowanych w ustawie o samorządzie województwa i w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju na podstawie art. 2 ustawy o gospodarce komunalnej, stanowią zadania polegające na zaspokajaniu potrzeb o charakterze powszechnym,

c) działania podmiotu wybranego w ramach konkursu, realizującego na mocy umowy cywilnoprawnej zawartej z Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości funkcję regionalnej instytucji finansującej, wykonującego czynności pomocnicze w stosunku do PARP na podstawie przepisu art. 27 ust. 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, stanowią zadania polegające na zaspokajaniu potrzeb o charakterze powszechnym,

d) działania podmiotu w warunkach konkurencyjnych, mające na celu wypracowanie zysku, bez zapewnionego mechanizmu pokrywania strat z budżetu podmiotu publicznego, realizującego zadania zlecone za które otrzymuje wynagrodzenie za zrealizowane usługi, a nie rekompensatę z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawaną przedsiębiorcom zobowiązanym do wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym zgodnie z decyzją Komisji z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie stosowania art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, można uważać za nieposiadające charakteru przemysłowego lub handlowego.

Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy.

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40).

Przystępując do rozważań na tle zarzutów kasacyjnych oraz ich uzasadnienia należy wskazać, że istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest to czy w chwili udzielania zamówienia partner projektu prowadził działalność mającą na celu zaspokajanie potrzeb w interesie ogólnym, a jeśli tak to, czy spółka mogła kierować się względami innymi niż gospodarcze.

W skardze kasacyjnej postawiono zarzuty, w których Agencja wskazuje na naruszenie przepisów o postępowaniu i przepisów prawa materialnego w zakresie uznania jej za podmiot prawa publicznego zobowiązany do stosowania ustawy Prawo zamówieniach publicznych. Skarżąca kasacyjnie uważa, że organ nie rozpatrzył całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, niezbędnego do ustalenia, czy zaspokaja ona potrzeby niemające charakteru przemysłowego ani handlowego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 3 p.z.p. Zarzuca brak wyjaśnienia, czy spełnia przesłanki zaspokajania potrzeb niemających charakteru przemysłowego i handlowego, wskazując na błędne uznanie jej na gruncie przepisów prawa materialnego za podmiot prawa publicznego zobowiązany do stosowania ustawy Prawo zamówień publicznych. Powołuje też błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że podmiot, któremu nigdy nie powierzono do wykonywania zadań własnych samorządu województwa, który pozyskuje zamówienia konkurując z innymi podmiotami na warunkach rynkowych, ma na celu wypracowanie zysku i ponosi straty może być uznany za podmiot prawa publicznego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ związany wcześniejszym wyrokiem NSA z dnia 19 grudnia 2019 r. sygn. akt I GSK 1532/18 przeprowadził stosowne postępowanie w celu wyjaśnienia rzeczywistego przedmiotu działalności skarżącej kasacyjnie Agencji. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego zasadnie uznano, że jest ona podmiotem, który w swej działalności zaspokaja potrzeby niemające charakteru przemysłowego, jak i handlowego. Potrzeby o charakterze powszechnym definiowane są w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości (zob. wyroki z: 15 stycznia 1998 r. w sprawie C-44 /96; 10 listopada 1998 r. w sprawie C-360/96; 27 lutego 2003 r. w sprawie C-373/00 i 16 października 2003 r. w sprawie C-283/00) jako potrzeby, które z przyczyn związanych z interesem publicznym są zaspokajane w całości lub w przeważającym zakresie przez państwo i których zaspokajanie związane jest ściśle z jego instytucjonalną działalnością, a których realizowanie należy do władzy publicznej albo do podmiotu powołanego przez władzę publiczną i służy społeczeństwu jako całości i dlatego leży w interesie ogólnospołecznym. Trybunał Sprawiedliwości wskazuje, że państwo lub jednostki samorządu terytorialnego tworząc podmioty prawa publicznego decydują się z przyczyn związanych z interesem ogólnym zaspokajać pewne potrzeby same lub mieć na ten proces decydujący wpływ. Niezależnie od formy organizacyjno-prawnej, za pomocą której zaspokajana jest taka potrzeba, objęte tym pojęciem są wszystkie zadania z istoty swojej uważane za mające charakter publiczny. Tak więc pod tym pojęciem należy rozumieć zasadniczo każdą aktywność, która nie jest wykonywana wyłącznie dla zaspokojenia pojedynczego, prywatnego celu.

Trybunał Sprawiedliwości w swoim orzecznictwie, wydanym na podstawie poprzednio obowiązujących dyrektyw odnoszących się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych, które nadal zachowało aktualność (zob. wyroki z: 15 stycznia 1998 r. w sprawie C-44/96; 10 listopada 1998 r. w sprawie C-360/96; 22 grudzień 2002 r. w sprawie C-470/99; 27 lutego 2003 r. w sprawie C-373/00; 22 maja 2003 w sprawie C-18/01; 16 października 2003 r. w sprawie C-283/00; 5 października 2017 r. w sprawie C-567/15) wskazuje również, że prawodawca wspólnotowy dokonał rozróżnienia między potrzebami interesu ogólnego nieposiadającymi charakteru przemysłowego lub handlowego a potrzebami interesu ogólnego o charakterze przemysłowym lub handlowym. Jego zdaniem, zastosowanie przez prawodawcę unijnego wyrażenia "w szczególnym" świadczy o jego woli do objęcia przepisami wiążącymi dla zamówień publicznych jedynie podmioty utworzone w szczególnym celu zaspokajania potrzeb w interesie ogólnym, które nie mają charakteru przemysłowego ani handlowego i które prowadzą działalność spełniającą takie potrzeby. Według Trybunału dla uznania za podmiot prawa publicznego nie jest istotne i to, czy obok obowiązku zaspokajania potrzeb w interesie ogólnym podmiot ten ma możliwość prowadzenia innej działalności w warunkach konkurencyjnych jak i to, że zaspokajanie potrzeb w interesie ogólnym stanowi jedynie stosunkowo niewielką część działalności danego podmiotu. Jeżeli w odniesieniu do działalności mającej na celu zaspokajanie potrzeb w interesie ogólnym rozpatrywany podmiot działa w normalnych warunkach rynkowych, ma na celu wypracowanie zysku i ponosi na własny koszt straty wynikające z prowadzenia wskazanej działalności, to jest mało prawdopodobne, by potrzeby, które ma zaspokoić, nie miały charakteru przemysłowego lub handlowego. Nadto, jeśli dany podmiot został pierwotnie ustanowiony w celu zaspokajania potrzeb o charakterze ogólnym, które nie mają charakteru przemysłowego lub handlowego, a następnie podjął działalność komercyjną, to nie zmienia to jego statusu jako podmiotu prawa publicznego, pod warunkiem, że dalej prowadzi działalność, bez względu na jej rozmiar, dla której pierwotnie został ustanowiony. Do kwalifikacji podmiotu jako podmiotu prawa publicznego istotne jest bowiem to, w jakim celu został on powołany. Z drugiej jednak strony Trybunał Sprawiedliwości uważa, że jeśli podmiot nie został powołany w celu spełniania potrzeb ogólnych niemających charakteru handlowego lub przemysłowego, ale po pewnym czasie podjął się faktycznie zaspakajania takich potrzeb i je zaspakaja, to od tego czasu należy go uznać za podmiot prawa publicznego.

W tym świetle należy stwierdzić, że do uznania podmiotu za podmiot, który zaspokaja potrzeby powszechne niemające charakteru przemysłowego, jaki i handlowego wystarczy, że podmiot taki będzie realizował takie usługi w pewnym zakresie swej działalności. Działalność spółki ukierunkowana jest na realizowanie misji rozwoju przedsiębiorczości w regionie i nie jest to cel typowy dla każdej spółki prawa handlowego. Prowadząc działalność, spółka przede wszystkim realizuje zadania statutowe i cel, dla którego została powołana, a nie cele komercyjne.

Prawidłowo ustalono w tym zakresie, że spółka przystępując do umów w zakresie umów dotyczących pozyskania środków do prowadzenia Regionalnego Funduszu Pożyczkowego, a także w punktach 4, 5, 7, 8, 9, 11, 13 wymienionych w decyzji Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 23 lutego 2021 r. akceptowała warunki postępowania polegające na niedziałaniu dla zysku lub przeznaczaniu na własne cele statutowe lub PARP. Agencja nie działała wyłącznie dla osiągnięcia zysku, zaś zysk przeznaczała na kapitał zapasowy (środki wykorzystywała do statutowej działalności) lub na pokrycie straty (wynikającej m.in. z realizacji zadań statutowych). Skoro statutowa działalność wymieniona w art. 7 statutu oraz działalność PARP jest tożsama z usługami o charakterze powszechnym niemających charakteru przemysłowego ani handlowego, WMARR świadczyła właśnie takie usługi w ramach wspomnianych kontraktów, które zostały zawarte przy warunku odnoszącym się do kwestii zadysponowania zysku. W tym świetle prawidłowe jest stanowisko, że Agencja jest należącym do samorządu województwa warmińsko - mazurskiego narzędziem realizacji polityki regionalnej, powołanym w celu stymulowanie aktywności gospodarczej w regionie. Działalność spółki, wynikająca w znacznej mierze z umów realizowanych w 2011 r. oraz cele jakim ma ona służyć, świadczy o tym, że celem działalności Agencji jest w szczególności udział we wdrażaniu i realizacji programów rozwoju gospodarki, eksportu, rozwoju regionalnego, wykorzystania nowych technik i technologii, tworzenia nowych miejsc pracy oraz rozwoju zasobów ludzkich, a jej działalność obejmuje wspieranie małej i średniej przedsiębiorczości w celu rozwoju gospodarczego całego regionu, a przez to całego kraju. Cele Agencji są zbieżne z zadaniami realizowanymi przez PARP, ponieważ jest nimi w szczególności działanie na rzecz rozwoju województwa warmińsko - mazurskiego i podnoszenie konkurencyjności jego gospodarki, przygotowanie przedsiębiorstw i struktur instytucji otoczenia biznesu do współpracy międzynarodowej, zwłaszcza z instytucjami UE, dostosowanie oferty MŚP do wymagań rynku europejskiego oraz ułatwienie im dostępu do nowoczesnych, ekologicznych technologii produkcji i nowoczesnych metod zarządzania. Pozwala to na przyjęcie, że określona w statucie spółki jaki i rzeczywiście wykonywana działalność WMARR spełnia przesłanki określone dla pojęcia usług o charakterze powszechnym niemających charakteru przemysłowego ani handlowego.

Trafnie wskazano w zaskarżonym wyroku, że starając się o zlecenia lub dotacje w ramach programów operacyjnych WMARR składała oświadczenia, że nie działa w celu osiągnięcia zysku lub przeznacza zysk na cele statutowe zgodne z zadaniami realizowanymi przez PARP, o których mowa w ustawie, który to warunek był konieczny do spełnienia przy uczestniczeniu w konkursach na te zlecenia lub dotacje. Oznacza to, że przychody stanowiące źródło finansowania działalności WMARR nie były uzyskiwane z prowadzenia działalności gospodarczej w warunkach wolnej konkurencji, tylko pochodziły z realizacji kontraktów finansowanych ze środków publicznych, uzyskiwanych przez ten podmiot w ramach znacznie ograniczonej konkurencji, skoro w konkursach o nie mogły uczestniczyć podmioty gospodarcze, których podstawowym celem jest przynoszenie zysków. W tych okolicznościach sprawy prawidłowo uznano Warmińsko-Mazurską Agencję Rozwoju Regionalnego za podmiot prawa publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 3 p.z.p. W związku z tym brak zastosowania przez Agencję przy udzielaniu zamówień przepisów dotyczących zamówień publicznych, stanowi naruszenie procedur obowiązujących przy wykorzystaniu środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, o których mowa w art. 184 u.f.p. Spełniona została zatem przesłanka przewidziana na gruncie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., zgodnie z którą w przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków (zob. w szczególności wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2023 r., sygn. akt I GSK 1831/19, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Tym samym za chybione należało uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania w postaci w postaci naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 3 lit b) p.z.p. oraz art. 153 p.p.s.a, a także naruszenia prawa materialnego w postaci art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 3 lit b p.z.p.

Stąd na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).