I GSK 1457/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Joanna Salachna (spr.) Protokolant asystent sędziego Andrzej Wojdalski po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. Sp. z o.o. w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 720/20 w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. w T. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 9 stycznia 2020 r. nr 49/19/20 w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych z tytułu pomocy finansowej na wspieranie grup producentów rolnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od G. Sp. z o.o. w T. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji lub WSA) wyrokiem z dnia 14 stycznia 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 720/20 oddalił skargę G. Sp. z o.o. w T. (dalej: skarżąca lub Spółka) na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 9 stycznia 2020 r., nr 49/19/20 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania grupy producentów rolnych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółka, w której zaskarżyła orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), zarzucono:

1. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1387 ze zm.; dalej: u.w.r.o.w.) poprzez jego niezastosowanie i bezzasadne zaakceptowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonanej przez organ, a polegającej na bezpodstawnym przyjęciu przez organ, że:

- w związku z wydzierżawieniem przez W. S. gruntu i znajdującego się na nim budynku przez dzierżawców: L. S., M. S. i A. B. doszło do podziału gospodarstwa W. S. przez co W. S. miał zrezygnować z własnego potencjału produkcyjnego, w sytuacji gdy W. S. na wydzierżawionym obiekcie nie prowadził żadnego gospodarstwa i nie występował tam żaden potencjał produkcyjny, z którego można było zrezygnować;

- na dzień zawiązania grupy część jej członków nie była producentami produktu lub grup produktów ze względu na które grupa została utworzona, w sytuacji gdy de facto L. S., M. S. i A. B. prowadzili działalność produkcyjną w zakresie produktu ze względu na który grupa została utworzona, lecz w zakresie, który nie uzasadniał nadania im weterynaryjnych numerów identyfikacyjnych, a to wyłącznie z nadaniem weterynaryjnych numerów identyfikacyjnych po dacie zawiązania grupy Sąd powiązał za organem stwierdzenie, że na dzień zawiązania grupy część jej członków nie była producentami produktu lub grup produktów ze względu na które grupa została utworzona, z czym nie sposób się zgodzić;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 2 u.w.r.o.w. poprzez jego niezastosowanie i bezzasadne zaakceptowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie całkowitego pominięcia w ostatecznej decyzji organu rozważanie podnoszonych przez grupę okoliczności dowodzących bezsprzecznie i w niezakwestionowany przez organ sposób, że grupa pomimo zarzucanych przejawów tworzenia sztucznych warunków, poprzez szeroko zakrojono działania inwestycyjne, organizacyjne, proceduralne i marketingowe, realizuje jednak cele określone w art. 35 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) z dnia 20 września 2005 r. nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (dalej: rozporządzenie 1698/2005), a w szczególności okoliczności prowadzenia mieszalni pasz, utrzymywania i powstania marki jaj skarżącego "Ż.", zatrudniania około [...] pracowników, prowadzenia zakładu pakowania jaj, w którym jaja ze wszystkich gospodarstw członków skarżącej są poddawane klasyfikacji, sortowaniu i pakowaniu, łącznej dystrybucji jaj od wszystkich producentów zrzeszonych przez skarżącą, realizacji dostaw do kilkuset odbiorców na terenie całego kraju i poza jego granicami, budowy zakładu pakowania jaj i jego wyposażenia w linię do bezdotykowego pakowania jaj, czy też okoliczności ciągłego prowadzenia działań marketingowych i wdrażania nowych przedsięwzięć reklamowych dla wzrostu sprzedaży produktów swoich członków w kontekście wpływu tych okoliczności na realizację przez skarżącą celów wsparcia określonych w art. 35 ust. 1 rozporządzenia 1698/2005, których realizacja pomimo zarzucanych przejawów tworzenia sztucznych warunków w zasadzie wyłącza możliwość odmowy płatności z powodu stworzenia sztucznych warunków z uwagi na brak tzw. elementu subiektywnego;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 3 u.w.r.o.w. i w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i bezzasadne zaakceptowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie niekorzystnej oceny organu okoliczności niewykazania przez skarżącą poniesienia przez M. S. kosztów adaptacji budynku gospodarczego znajdującego się na wydzierżawionym od W. S. do hodowli kur niosek w systemie ściółkowym, w sytuacji gdy ciężar dowodu na tę okoliczność spoczywał na organie, bowiem to organ z tej okoliczności wywodził skutki prawne, a nie grupa, która nie ma obowiązku dowodzenia faktu negatywnego w postaci braku stworzenia tych sztucznych warunków, lecz faktów na okoliczność spełnienia wymogów dla płatności, co zostało przez nią zrealizowane;

które to naruszenia przepisów postępowania miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż prowadziły do poczynienia wadliwych ustaleń przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi co do spełnienia wynikającej z art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 roku ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U.UE.L.2011.25.8 ze zm.; dalej: rozporządzenie 65/2011), a obecnie art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 roku w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U.UE.L.2013.347.549; dalej: rozporządzenie 1306/2013), przesłanki istnienia obiektywnych okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków nie może zostać osiągnięty któryś z celów wsparcia określonych w art. 35 rozporządzenia 1698/2005.

2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 8 rozporządzenia 1698/2005, a obecnie art. 60 rozporządzenia 1306/2013 przez jego niewłaściwe zastosowanie co nastąpiło na skutek błędnego uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że stan faktyczny sprawy stwarzał podstawy do przyjęcia, iż w sprawie doszło do stworzenia przez grupę sztucznych warunków wyłącznie dla uzyskania płatności w ramach systemu wsparcia działalności grup producentów, w sytuacji, gdy z niezakwestionowanego przez organy ARiMR stanu faktycznego sprawy wynika, że grupa pomimo zarzucanych przejawów tworzenia sztucznych warunków, poprzez szeroko zakrojono działania inwestycyjne, organizacyjne, proceduralne i marketingowe, realizuje jednak cele określone w art. 35 ust. 1 rozporządzenia 1698/2005.

W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie wyroku w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji. Alternatywnie Spółka wniosła o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Wniesiono też o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny (dalej także jako: NSA) rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Zaznaczenia wymaga, że zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Innymi słowy, NSA może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej.

Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Są to dwie odrębne podstawy kasacyjne, które nie podlegają łączeniu, ponieważ odnoszą się do różnego rodzaju uchybień. Skargę kasacyjną oparto o obie podstawy.

Niezasadne są zarzuty z pkt 1 lit. a) i lit. c) petitum skargi kasacyjnej. Rozpoznano je łącznie ze względu na to, że są one względem siebie komplementarne. Spółka kwestionuje w nich ustalenia organów w zakresie dwóch kwestii, mianowicie: - zmniejszenia potencjału gospodarstwa W. S. poprzez jego podział i wydzierżawienie jego części trzem członkom grupy; - nieprowadzenia przez kilku członków grupy działalności produkcyjnej w zakresie produktu, ze względu na który grupa została utworzona przed nadaniem im numerów weterynaryjnych.

W sprawie poza sporem pozostaje ustalenie, że wszyscy członkowie grupy - która w dniu [...] kwietnia 2013 r. została wpisana do rejestru prowadzonego na podstawie art. 9 ustawy z 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw - są ze sobą powiązani węzłami rodzinnymi, a także to, że działalność czterech członków grupy prowadzona jest na gruntach i w budynkach dzierżawionych od W. S. będącego członkiem grupy. W dniu [...] marca 2013 r. W. S. wydzierżawił ze swego gospodarstwa rolnego: a) matce - część nieruchomości o pow. [...] m2; b) żonie - działkę ewidencyjną nr [...] wraz z budynkiem gospodarczym; c) mężowi siostry - część nieruchomości o pow. [...] m2. Ponadto A. S. (która dołączyła do grupy w piątym roku jej działalności) na podstawie umowy dzierżawy zawartej [...] grudnia 2016 r. wydzierżawiła od L. oraz J. S. nieruchomość rolną o łącznej powierzchni [...] ha, na której miał zostać wybudowany kurnik przeznaczony do hodowli kur niosek w systemie wolnego wybiegu. Przy czym nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na wybudowanie tegoż kurnika (bądź kosztów przystosowania istniejącej infrastruktury), stwierdzając jedynie, że kurnik powstał w dotychczas niewykorzystywanym budynku gospodarczym, który został dostosowany do potrzeb produkcji przy wykorzystaniu elementów i urządzeń pozyskanych na wolnym rynku.

Mając powyższe na względzie zauważyć należy, że ewentualne wcześniejsze prowadzenie działalności przez troje członków grupy, którzy przystąpili do grupy w 2013 r. w zakresie hodowli kur i w związku z tym zawiązywaniu grupy producenckiej, mogło mieć miejsce wyłącznie w okresie pomiędzy 31 marca a 29 kwietnia 2013 r. Niemniej, jak trafnie zauważyły to organy oraz Sąd I instancji, ze zgłoszeń o uzyskanie weterynaryjnych numerów identyfikacyjnych złożonych przez A. B. i L. S. do Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. wynika, że zadeklarowali oni w nich, że przedmiotową działalność rozpoczną od lipca 2013 r.; później jeszcze sprecyzowali, że od września 2013 r. Z kolei M. S. złożyła stosowny wniosek [...] października 2013 r. i otrzymała numer identyfikacyjny [...] października tego roku.

Oznacza to zatem, że osoby te rozpoczęły działalność, ze względu na którą utworzono grupę już po dacie zarejestrowania grupy. Nie jest więc tak - jak twierdzi skarżąca kasacyjnie - że organy przypisują dwóm pierwszym z opisanych wyżej osób rozpoczęcie działalności po dacie zarejestrowania grupy ze względu na datę wystąpienia o nadanie weterynaryjnych numerów identyfikacyjnych, tylko ze względu na deklaracje samych zainteresowanych zawarte we wnioskach o nadanie tych numerów, od kiedy działalność tą rozpoczną. Poza tym, na co słusznie zwrócił uwagę WSA, prowadzenie działalności nadzorowanej bez uzyskania numeru identyfikacyjnego nie jest legalne i tym samym fakt, że osoby te przed zawiązaniem grupy hodowali kury w liczbie kilkudziesięciu sztuk, w świetle pozostałych okoliczności takich jak zakup kurników (w [...] 2013 r.) oraz nadanie numerów weterynaryjnych po dacie założenia grupy, nie może skutkować uznaniem, że hodowla kilkudziesięciu kur nosi znamiona działalności gospodarczej. Stąd też uznać należało, że przedmiotowa działalność gospodarcza nie mogła się rozpocząć przed dniem zarejestrowania grupy.

Podobnie przedstawia się sprawa z M. S.. Złożyła ona stosowny wniosek o nadanie numeru identyfikacyjnego [...] października 2013 r. i otrzymała numer identyfikacyjny [...] października tego roku. Ponadto w ramach umowy dzierżawy z dnia [...] marca 2013 r. weszła ona w posiadanie budynku położonego na działce nr [...] położonej w miejscowości G., w którym to budynku (kurniku) prowadzi działalność w postaci hodowli kur niosek w systemie ściółkowym. Hodowla ta mogła się rozpocząć począwszy od dnia podpisania umowy dzierżawy i przystosowania wydzierżawionego od męża budynku do tego rodzaju działalności gospodarczej. Zatem na wezwanie organu osoba ta winna przedstawić dowody na poniesienie kosztów adaptacji tego budynku do prowadzonej działalności, czego jednak nie uczyniła. Trafnie zatem przyjęto, że okoliczność ta wskazuje na fakt, że albo M. S. wydzierżawiła budynek gospodarczy będący już przystosowanym do chowu kur kurnikiem, co by oznaczało zrezygnowanie przez wydzierżawiającego z własnego potencjału produkcyjnego na rzecz małżonki, albo rozpoczęła działalność w tym budynku po jego przystosowaniu, ale nastąpiło to już po dacie zarejestrowania grupy.

Wobec powyższego jako całkowicie niezasadny jawi się zarzut z pkt 1 lit. c) petitum skargi kasacyjnej. Zważywszy na przedmiot postępowania i rozstrzygnięcie, na organach spoczywał ciężar dowodu w zakresie udowodnienia, że spółka sztucznie stworzyła warunki do otrzymania płatności w rozumieniu art. 4 ust. 8 rozporządzenia 65/2011. Przy czym podkreślenia wymaga, że ustalenie znaczenia pojęcia "sztucznie stworzyła warunki" może mieć miejsce wyłącznie w ściśle określonym stanie faktycznym (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 2019 r., I GSK 1553/18; dostępny na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej powoływane tamże). Organy bazowały więc na ustalonym przez siebie stanie faktycznym i wyciągały odpowiednie wnioski. Organy w tym przypadku nie miały obowiązku poszukiwania kolejnych dodatkowych dowodów na okoliczność, że M. S. nie wykazała kosztów adaptacji przedmiotowego budynku gospodarczego na przystosowanie go do parametrów kurnika. Wbrew stanowisku skarżącej spółki, ciężar dowodu w zakresie, iż osoba ta koszty te poniosła, spoczywał na tej osobie jako na członku grupy oraz na Spółce.

Niezasadny jest zarzut z pkt 1 b) petitum skargi kasacyjnej. W jego ramach skarżąca zarzuciła naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 2 u.w.r.o.w. w zw. z art. 35 ust. 1 rozporządzenia 1698/2005, poprzez pominięcie, że spółka realizuje jednak cele określone w art. 35 ust. 1 przywołanego przepisu.

Jak trafnie wskazano w wyroku NSA z dnia 17 grudnia 2019 r., sygn. akt I GSK 1503/18, kompleksowe odczytanie art. 35 ust. 1 rozporządzenia 1698/2005 wskazuje, że przepis ten w swojej treści dwukrotnie używa pojęcia "cel", raz w kontekście celu tworzenia i działalności administracyjnej grupy, drugi raz w kontekście wspólnych działań grupy zmierzających do koncentracji dystrybucji produktów produkowanych przez poszczególnych członków grupy. Należy zatem odróżnić sam cel tworzenia grupy producentów rolnych jako pewnej formy organizowania, określanej przez samego prawodawcę unijnego jako administracyjną i cele szczegółowe działania grupy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego strona skarżąca nie realizuje obu celów zawartych w art. 35 ust. 1 rozporządzenia 1698/2005. W zakresie ułatwienia tworzenia grupy producentów cel ten został przez grupę naruszony poprzez sztucznie stworzone warunki do otrzymania płatności. Natomiast w zakresie wspólnych działań grupy zmierzających do koncentracji dystrybucji produktów produkowanych przez poszczególnych członków grupy, cel ten także nie został zrealizowany. Trafnie w tym przedmiocie wskazano, że w stanie faktycznym sprawy należy raczej mówić o dekoncentracji produkcji wynikającej z podziału gospodarstwa rolnego W. S., bez której nie mogłaby w ogóle powstać grupa. Ponadto nie bez znaczenia pozostaje fakt, że pomiędzy członkami grupy zachodzą znaczne dysproporcje w zakresie prowadzonej przez nich produkcji jaj kurzych. I tak produkcja trzech członków grupy (L. S., A. B., M. S.) stanowiła w pierwszym roku korzystania z pomocy 0,54 % produkcji całej grupy, w drugim roku 0,35 %, w trzecim 0,27 %, w czwartym 0,41 %, a w piątym 0,45%. Są to śladowe ilości w produkcji całej grupy i w związku z tym, wbrew stanowisku skarżącej, nie można w tym przypadku mówić o wspólnych działań grupy zmierzających do koncentracji dystrybucji produktów produkowanych przez poszczególnych członków grupy. Wykazywany więc przez skarżącą rozwój gospodarczy spółki pozostaje bez wpływu na stwierdzony przez organy brak realizacji celów określonych w art. 35 ust. 1 rozporządzenia 1698/2005.

Niezasadny jest także zarzut z pkt 2 lit. a) petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 60 rozporządzenia 1306/2013 poprzez niewłaściwe jego zastosowanie na skutek błędnego ustalenia stanu faktycznego w zakresie, że stwarzał on podstawy do przyjęcia, że w sprawie doszło do stworzenia przez grupę sztucznych warunków wyłącznie dla uzyskania płatności w ramach systemu wsparcia działalności grup producentów.

Z uzasadnienia powyższego zarzutu wynika, że skarżąca kasacyjnie Spółka zmierza do podważenia prawidłowości zastosowania wymienionych przepisów, czemu jednocześnie towarzyszy próba wykazania, że okoliczności stanu faktycznego sprawy były inne niż te, które Sąd I instancji przyjął za podstawę wyrokowania. W związku z tym, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych, która mogłaby ewentualnie odnieść zamierzony skutek wyłącznie w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca kasacyjnie uznaje za prawidłowy, omawiany zarzut w tym zakresie uznać należało za nieskuteczny. Skoro więc skarżąca kasacyjnie nie zakwestionowała skutecznie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie, to nie ma możliwości powoływania się na zarzut wadliwego zastosowania prawa materialnego. Jest to konsekwencją faktu, że błędne zastosowanie bądź niezastosowanie przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej – dowiedzenia ich wadliwości (por. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2022 r., I GSK 2505/18).

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.

O zasądzeniu kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1860).