I GSK 127/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia del. WSA Grzegorz Wałejko (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 grudnia 2020 r. sygn. akt I SA/Rz 520/20 w sprawie ze skargi T. M. na informację Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 8 grudnia 2020 r., sygn. akt I SA/Rz 520/20, w sprawie ze skargi T. M. ("skarżący", "wnioskodawca", "projketodawca") na informację Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] ("Instytucja Zarządzająca", "organ") z dnia [...] sierpnia 2020 r. w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny projektu "Podkarpackie kwalifikacje cyfrowe" stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazał sprawę Wojewódzkiemu Urzędowi Pracy w [...] do ponownego rozpatrzenia.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

Wnioskodawca złożył wniosek o dofinansowanie jego projektu pt.: [...].

Jak wynika z opisu projektu jego celem było uzyskanie kwalifikacji cyfrowych na poziomie podstawowym, średnio zaawansowanym lub zaawansowanym, przez 270 dorosłych osób zamieszkujących, uczących się bądź pracujących na terenie województwa podkarpackiego, z własnej inicjatywy zgłaszających chęć doskonalenia kompetencji i umiejętności. W projekcie, zgodnie z jego opisem, udział miało wziąć: 80 osób o niskich kwalifikacjach, 50 osób w wieku powyżej 50 roku życia, 14 osób z niepełnosprawnością, 90 osób zamieszkujących średnie miasta, tracące funkcje gospodarcze. Szkolenia miały zakończyć się uzyskaniem certyfikatu.

Wojewódzki Urząd Pracy w [...], dokonując oceny projektu złożonego przez skarżącego, przyznał mu 47 punktów, wobec czego uznał, że spełnił on kryteria oceny wyboru projektów. Jednoczenie jednak zaznaczył, że kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach konkursu, nie pozwala na przyznanie dofinansowania projektowi skarżącego. Wobec tego projekt skarżącego otrzymał ocenę negatywną, o której mowa w art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 818 ze zm., dalej: "ustawa wdrożeniowa").

O dokonanej negatywnej ocenie projektu wnioskodawcę poinformowano pismem z 14 maja 2020 r., zaznaczając jednocześnie, że jego dofinansowanie będzie możliwe w sytuacji zaistnienia jednej z przesłanek przewidzianych w Wytycznych w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014-2020, podrozdział 6.6 pkt 7.

Instytucja Zarządzająca nie uwzględniła protestu wnioskodawcy od oceny projektu, o czym poinformowała skarżącego pismem z [...] sierpnia 2020 r.

Oceny zaprezentowane przez członków Komitetu Oceny Projektów i rozstrzygającego protest przedstawiają się w opisany niżej sposób.

I. Kryterium merytoryczne - zgodność projektu z właściwym celem szczegółowym/celami szczegółowymi RPO WP 2014-2020, w tym planowane do osiągnięcia rezultaty (adekwatność doboru, założona wartość docelowa oraz rzetelność sposobu pomiaru).

W ramach tego kryterium oceniający przyznali skarżącemu 7 punktów (odpowiednio: 6 i 8 w ramach ocen jednostkowych), na 10 możliwych, zaś po rozstrzygnięciu protestu liczbę punktów zwiększono do 8 na 10 możliwych.

W odniesieniu do kryterium I a (trafność doboru celu głównego projektu i ocena jego wpływu na osiągnięcie celu szczegółowego RPO WP 2014-2020) pierwszy z oceniających przyznał 2 punkty na 3 możliwe, drugi zaś 3 punkty. Po rozpatrzeniu protestu do oceny pierwszego z oceniających dodano 1 punkt. W efekcie więc, w ramach tego kryterium szczegółowego projekt skarżącego ostatecznie uzyskał maksymalną liczbę punktów.

W zakresie kryterium I b (adekwatność doboru wskaźników realizacji właściwego celu szczegółowego) pierwszy z oceniających przyznał skarżącemu 4 punkty, drugi natomiast 5 punktów, na 7 możliwych. Pierwszy z oceniających wytknął projektowi: a) wskazanie jako źródło danych do pomiaru rezultatu listy obecności na kursie, która nie jest dokumentem potwierdzającym kwalifikacje; b) brak określenia rodzaju uzyskanych certyfikatów; c) brak doprecyzowania wskaźników pomiaru, gdyż badanie w ramach tych wskaźników ma się odbywać na etapie rekrutacji do projektu, ale objęcie wsparciem następuje w dniu rozpoczęcia pierwszej formy wsparcia, dlatego też czas pomiaru wskaźników winien być doprecyzowany; przy tym nie określono źródeł danych do pomiaru poszczególnych wskaźników, które potwierdzałyby objęcie uczestników pierwszą formą wsparcia – szkoleniami, np. w formie listy obecności na zajęciach, d) w przypadku wskaźników nr 9 produktu i nr 5 rezultatu ich brzmienie nie jest zgodne z wymogami Regulaminu konkursu – tu nie doprecyzowano dokumentów potwierdzających przynależność do danej, wyodrębnionej grupy (dotyczy osób samotnie wychowujących dzieci lub posiadających Kartę Dużej Rodziny).

Rozpatrujący protest zgodził się z oceniającym, że wskaźniki rezultatu dotyczą oczekiwanych efektów wsparcia, co oznacza uzyskanie certyfikatu, tak więc tylko na tej podstawie można mierzyć realizację wskaźnika rezultatu. W zakresie niewskazania certyfikatów rozpoznający protest podkreślił, że instrukcja wypełniania wniosków wskazuje prawidłowy sposób wypełniania przedmiotowego kryterium. Jeżeli chodzi o brak źródeł do pomiaru wskaźników 1,2,3,4 rozstrzygający protest podtrzymał uwagi oceniającego, że zapisy w tym zakresie winny być precyzyjne. Natomiast wnioskodawca powołuje się na zapisy dotyczące sposobu i częstotliwości pomiaru, nie odnosząc się do źródła danych.

Drugi z oceniających wytknął skarżącemu w ramach kryterium I b brak wskazania dokumentu do weryfikacji niskich kwalifikacji oraz wieku i miejsca zamieszkania oraz niezgodność brzmienia wskaźnika obligatoryjnego z zapisami regulaminu. W tym aspekcie rozpatrujący protest uznał za zasadny zarzut skarżącego, że charakterystyki poszczególnych osób weryfikowane są na etapie rekrutacji. W związku z tym przyznał skarżącemu 1 punkt.

II. Kryterium merytoryczne - zasadność realizacji projektu w kontekście problemów grupy docelowej, które ma rozwiązać lub złagodzić jego realizacja: a) zasadność obejmowania grupy docelowej wsparciem, ocena faktycznych problemów i barier, na które napotyka grupa docelowa projektu, b) adekwatność zaplanowanej akcji rekrutacyjnej, c) trwałość i wpływ rezultatów projektu.

W ramach tego kryterium pierwotnie projekt skarżącego uzyskał 6 punktów (obaj oceniający przyznali po 6 punktów na 10 możliwych. W wyniku rozpatrzenia protestu projekt ostatecznie otrzymał 7 punktów. Pierwszy oceniający przyznał w ramach oceny wskazanej w pkt a 3 na 5 punktów, a w pkt b 2 na 3 punkty, a w pkt c 1 na 2 punkty. W zakresie pkt a odjęto 2 punkty za brak spójności zapisów dotyczących badania własnego (pkt 3.2.1 wniosku), gdzie zapisano, że badaniem objęto 260 osób, po czym w pkt 3.2 wniosku wskazano 100 osób. Oprócz tego w opisie grupy docelowej podano wsparcie osób z luką kompetencyjną, w zakresie języków obcych, tymczasem projekt nie przewiduje wsparcia w tym zakresie. W odniesieniu do pkt b wytknięto brak preferencji dla kobiet i osób zamieszkujących miasta wskazane we wskaźniku pod pozycja nr 10. Stwierdzono też, że wątpliwości budzi premiowanie rodziców samotnie wychowujących dzieci w kontekście limitu 40 % GD, określonego we wskaźniku. W przypadku pkt c wytknięto niewskazania certyfikatów, jakie kursanci mają uzyskać.

Drugi z oceniających w zakresie kryterium II a wytknął, że skarżący w swoim wniosku powołał się na dwa badania własne w tym zakresie, wskazując na brak ogólnodostępnych danych. Oceniający się z tym nie zgodził, wskazując na istnienie tego rodzaju danych (np. Program rozwoju edukacji w województwie podkarpackim). W tym kontekście wskazał na błędnie przyjęte kryteria grupy docelowej, powołując się na lukę kompetencyjną w zakresie języków obcych. W zakresie pkt b przyznał skarżącemu 2 na 3 punkty, z uwagi na niewskazanie preferencji dla grup osób, których sytuację wskazano jako trudną. W pkt c przyznał skarżącemu maksymalna liczbę punktów.

W zakresie naruszeń odnośnie do pkt a rozpatrujący protest uznał za zasadne zarzuty skarżącego co do oczywistej omyłki dotyczącej nauki języka obcego i za to do ocen dodano po 1 punkcie.

W zakresie trwałości rezultatów projektu rozpatrujący protest uznali za zasadne stanowiska oceniających, że wnioskodawca był zobligowany do określenia rodzaju certyfikatów jaski uzyskają kursanci. Poza tym wnioskodawca zidentyfikował bariery równościowe, istniejące z uwagi na płeć, wobec tego w opisie trwałości winien odnieść się do tej kwestii.

III. Kryterium merytoryczne - trafność doboru instrumentów realizacji projektu w kontekście wskazanych problemów grupy docelowej oraz zaplanowanych do osiągnięcia rezultatów projektu.

W zakresie tego kryterium oceniający przyznali projektowi odpowiednio 8 i 6 punktów (projekt więc otrzymał 7 punktów). Po rozpatrzeniu protestu dodano skarżącemu 1 punkt do oceny pierwszego z oceniających, w efekcie czego w ramach tego kryterium projekt ostatecznie otrzymał 8 na 10 punktów. W tym wypadku oceniający nr 1 wytknął, że wnioskodawca nie określił liczby godzin dziennych zajęć, dla zapewnienia ich efektywności. Nie powinny one przekroczyć liczby 4 godzin. Zarzucił ponadto, że nie zróżnicowano liczby godzin z uwagi na poszczególne poziomy zaawansowania, nie opisano także różnic pomiędzy tym zajęciami, a harmonogram zajęć nie określa zakresu realizacji szkoleń oraz egzaminów, co nie pozwala zweryfikować rozplanowanego w czasie poszczególnych zadań projektu. Drugi z oceniających również wytknął niewłaściwy dobór dziennej liczby godzin, w ramach których zajęcia miałyby być realizowane. Dodatkowo zarzucił jednak brak podania informacji o metodach i formach pracy na zajęciach, jak również wskazania kto i gdzie ma przeprowadzić egzamin, tj. czy będzie to lider czy partner oraz czy podmioty te posiadają uprawnienia do przeprowadzenia egzaminu. W zakresie tego kryterium rozpatrujący protest uznał za zasadne stanowisko oceniających, że zaplanowanie zajęć realizowanych w ramach kursów w systemie zjazdów, obejmujących po 8 godzin zajęć, świadczy o tym, że skarżący nie dostosował wymiaru szkolenia do możliwości przyswajania wiedzy przez użytkowników, zważywszy na to, że są to osoby o niskich kwalifikacjach, posiadające zidentyfikowana barierę poznawczą. Nie uznano za zasadne wyjaśnień skarżącego, że terminy zajęć będą uzgadniane z kursantami i będą się odbywać zarówno w ciągu tygodnia, jak i w czasie weekendów. Zapisy co do rozkładu zajęć muszą być bowiem jasne. Z tego właśnie względu odjęto 1 punkt. W tym aspekcie za zasadne uznano także uwagi oceniających, dotyczące niewskazania podmiotów certyfikujących czy też miejsca przeprowadzenia egzaminów. Tymczasem całościowy opis zadań winien być tak przedstawiony, aby można było ocenić jego efektywność. Projekt skarżącego tego warunku nie spełnia.

IV. Kryterium merytoryczne - adekwatność potencjału i doświadczenia wnioskodawcy i ewentualnych partnerów do skali i zakresu zaplanowanych w projekcie działań, w tym również potencjału do zarządzania projektem oraz doświadczenia wnioskodawcy i ewentualnych partnerów w realizacji przedsięwzięć: w obszarze merytorycznym, w którym udzielane będzie wsparcie przewidziane w ramach projektu, na rzecz grupy docelowej, do której skierowany będzie projekt, a także na określonym terytorium, którego będzie dotyczyć realizacja projektu.

W ramach tego kryterium oceniający przyznali projektowi skarżącego odpowiednio 8 i 6 punktów. Po rozpatrzeniu protestu przyznano dodatkowo 1 punkt do oceny nr 2, w efekcie czego projekt uzyskał ostatecznie 7,5 punktów. W tym wypadku oceniający nr 1 odjął 1 punkt za nieopisanie jak będą podejmowane decyzje w projekcie i jeden za wskazanie tylko jednego przedsięwzięcia realizowanego przez lidera. Oceniający nr 2 w ramach oceny adekwatności potencjału wnioskodawcy przyznał mu jedynie 1 punkt na 4 możliwe, w związku z zawężeniem opisu potencjału kadrowego, do wymagań dotyczących jedynie trenera. Zarzucił, że nie wskazano liczby osób stale zatrudnionych ani współpracujących, a w ramach opisu technicznego nie podano położenia pomieszczeń, przeznaczonych na realizację szkoleń. Za to odjęto 2 punkty a 1 punkt za niepodanie opisu podejmowania decyzji. Jeżeli chodzi o doświadczenie wnioskodawcy i partnerów, to 1 pkt odjęto za brak opisu doświadczenia na terytorium województwa. Wykazane przez wnioskodawcę doświadczenie oceniono jako znikome.

Brak wskazania liczy osób współpracujących przy realizacji kursów TIK skarżący tłumaczył koniecznością realizacji zadań konkurencji przy naborze trenerów. W tym wypadku zaznaczono, że uwaga oceniającego miała charakter szerszy, dotyczyła także między innymi wskazania pomieszczeń, w których kursy będą realizowane, co ma szczególne znaczenie w przypadku osób niepełnosprawnych. Z tego więc względu zasadnie odjęto 2 punkty. Po rozpatrzeniu protestu dodano jednak 1 punkt, w związku z przyjęciem wyjaśnień dotyczących trenerów.

Skarżącemu nie przyznano punktów w ramach kryterium merytorycznego premiującego – prawidłowość sporządzenia budżetu, w tym kwalifikowalność i efektywność wydatków. W tym aspekcie pierwszy z oceniających wytknął niewyjaśnienie powodów wynajmowania sal, podanie zawyżonej ceny jednostkowej podręczników, niepodanie podstawy certyfikacji, nieokreślenie jej wykonania jako zlecenia, a lider oraz partner nie wykazali, że są jednostkami certyfikującymi. Drugi z oceniających zarzucił odnośnie do podręczników brak wskazania tytułu i specyfikacji tej pozycji, ich formy (tradycyjna bądź elektroniczna) i zawyżenie ich ceny o 50 zł (skarżący zadeklarował cenę 100 zł, a średnia cena podręcznika szkolnego to 50 zł). Oprócz tego wytknął brak wskazania podstawy certyfikacji oraz podania czy będzie to zadanie zlecone czy też samodzielnie wykonywane przez partnera i lidera. Dodatkowo wskazał na brak podania uprawnienia do dokonania samodzielnej certyfikacji. Rozstrzygający protest uznał, że oceniający zasadnie uznali, że skarżący winien był dołożyć staranności przy określaniu cen za podręczniki, aby nie budziły one wątpliwości na etapie oceny budżetu projektu, co do racjonalności i kwalifikowalności. Podobnie zgodzono się z tym, że brak określenia uprawnień jednostki egzaminującej nie pozwala ocenić czy poniesiony na ten cel wydatek będzie wydatkiem kwalifikowanym.

Skarżący nie zgodził się z rozstrzygnięciem organu o negatywnym rozpatrzeniu protestu i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na informację z [...] sierpnia 2020 r. W uzasadnieniu skargi wskazał, że procesie oceny projektu niezasadnie odjęto punkty w ramach kryterium 1 pkt b - adekwatność doboru wskaźników realizacji właściwego celu szczegółowego, kryterium 2 pkt 6a - zasadność obejmowania grupy docelowej wsparciem, kryterium nr 3 – trafność doboru instrumentów. Niezasadnie również nie przyznano mu punktów w ramach kryterium premiującego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdzając, że skarga jest zasadna wskazał, że ogólne zasady przeprowadzania naboru projektów do dofinansowania określa przepis art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, w myśl którego właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Urzeczywistnienie zasady przejrzystości wymaga między innymi przeprowadzenia oceny przedstawionych przez wnioskodawców projektów w sposób jasny i jednoznaczny, co winno znaleźć odzwierciedlenie w sposobie przeprowadzenia oceny konkretnego wniosku i zawartego w mim opisu projektu, a w konsekwencji także w wynikach dokonanej oceny, w ramach których właściwa instytucja winna w sposób kategoryczny odnieść się do spełnienia przez projekt konkretnych wymogów w ramach poszczególnych kryteriów. W tym zakresie winna też w sposób jasny i zrozumiały przedstawić uzasadnienie dokonanej oceny, aby umożliwić jej pełną i obiektywną weryfikację. Zasada przejrzystości wiąże się też z koniecznością jednoznacznego i precyzyjnego określenia kryteriów wyboru projektów. Sprecyzowanie tych wymogów winno mieć miejsce w postanowieniach regulaminu konkursu bądź też jego załącznikach, to jest kryteriach wyboru i pozostałych dokumentach konkursowych, definiujących zasady jego przeprowadzenia. W ich ramach winni też poruszać się dokonujący oceny projektów, wobec czego niedopuszczalnym jest nadinterpretowanie przez nich poszczególnych wymogów, a w efekcie wywodzenie z nich, na niekorzyść wnioskodawców, tego rodzaju wymagań, które wprost z nich nie wynikały. Wymienione w tym aspekcie postulaty wobec dokonywanej oceny projektów są również pochodnymi zasady rzetelności oceny, w świetle których powinna ona spełniać cechy obiektywizmu i mieścić się w ramach wskazań poszczególnych kryteriów oraz odnoszących się do nich wymagań wynikających z dokumentów konkursowych. Realizacja wymagań płynących ze wskazanych wyżej zasad nie oznacza, że oceny dokonane przez dwóch niezależnych od siebie ekspertów (realizowana w ramach zasady dwóch par oczu) winny być ze sobą zbieżne. Jednakże urzeczywistnienie reguł oceny winno być oceniane w odniesieniu do każdego z oceniających, tak więc to zaprezentowane przez nich wnioski winny spełniać tego rodzaju wymogi.

Odnosząc wyżej opisane zasady oceny projektów do rozstrzygnięcia w konkursie, w którym skarżący aplikował o przyznanie mu dofinansowania, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że ocena złożonego przez niego projektu, w kilku aspektach, nie była z nimi zgodna.

W zakresie kryterium I pkt b obaj oceniający wytknęli projektowi skarżącego, że nie wskazał on dokumentów, na podstawie których stwierdzane będą cechy osób zainteresowanych kursem, wskazane w założeniach programu, w kontekście określenia grupy docelowej, do której wparcie miało być kierowane. Chodzi tu o podanie źródeł danych do pomiaru poszczególnych wskaźników. Uwagi pierwszego z oceniającego w tym zakresie były znacznie szersze, lecz ten aspekt został tam również ujęty. Odnosząc się do zarzutów skarżącego w tym aspekcie, rozpoznający protest zgodził się z pierwszym z oceniających, że wskazanie źródeł do pomiaru jest bezwzględnie konieczne, wobec czego podtrzymał stanowisko, co do przyznanej liczby punktów. Odnosząc się zaś do uwag drugiego z oceniających, odnośnie niewskazania źródeł pomiaru, rozpatrujący protest uznał zarzuty protestu i zamieszczone w nim wyjaśnienia, że poszczególne wskaźniki są oceniane na etapie naboru i oceniane we wskaźnikach produktu, przyznając za to 1 punkt.

Według Sądu pierwszej instancji analizując wnioski płynące z rozpatrzenia protestu, pod kątem znaczenia i niezbędności wskazania źródła danych, odnośnie do poszczególnych wskaźników, nie sposób jest stwierdzić, jak w istocie zagadnienie to zostało przez Instytucję Zarządzającą potraktowane (na etapie rozpatrywania protestu). Z jednej strony zostało ono bowiem wskazane jako istotny brak, z drugiej zaś przyjęto wyjaśnienia skarżącego odnośnie do weryfikacji tych wskaźników na etapie naboru. Tego rodzaju stanowisko, w sposób oczywisty i jednoznaczny, stoi w sprzeczności z zasadą przejrzystości i rzetelności przy ocenie wniosków. Ostatecznie bowiem nie wiadomo jakie jest stanowisko Instytucji Zarządzającej w przedmiotowym aspekcie, to jest czy szczegółowe rozwinięcie opisu źródeł wskaźników jest niezbędne czy też nie. W tym aspekcie Instytucja Zarządzająca winna przedstawić swój pogląd w omawianym zakresie, mając na względzie rodzaj zgłaszanego do dofinansowania projektu, a także zapisy dokumentów konkursowych, w tym także Instrukcji wypełniania wniosków (w szczególności zapis 3.1.1 pkt 6 Instrukcji).

Podobnie niejasne jest, według oceny Sądu pierwszej instancji, stanowisko Instytucji Zarządzającej w kwestii konieczności sprecyzowania rodzaju certyfikatu, w tym właśnie punkcie. O ile bowiem w odniesieniu do adekwatności doboru wskaźników realizacji właściwego celu szczegółowego, rodzaj tych certyfikatów nie został wyraźnie przez skarżącego sprecyzowany, to jednak całościowa lektura wniosku nie pozostawia wątpliwości o jaki certyfikat skarżącemu chodzi. Poza tym, zgodnie z zapisami Instrukcji, wskazanie w omawianym punkcie rodzaju certyfikatów nie było konieczne. Nie sposób bowiem tego wywieść z jej zapisów. Oceniając wniosek o przyznanie dofinansowania projektu, właściwa instytucja, winna oceniać przede wszystkim jego rzeczywiste cechy, pod kątem jasno sprecyzowanych wymagań, dlatego też brak jest uzasadnienia do stosowania w tym zakresie zbyt formalistycznego podejścia, zwłaszcza gdy nie znajduje to uzasadnienia w okolicznościach sprawy i wymogach sprecyzowanych w adekwatnych dokumentach konkursowych.

WSA wskazał, że drugim z kryteriów, w zakresie którego skarżący nie otrzymał maksymalnej liczby punktów, było kryterium nr II - zasadność realizacji projektu w kontekście problemów grupy docelowej, które ma rozwiązać lub złagodzić jego realizacja. W zakresie pkt a - zasadność obejmowania grupy docelowej wsparciem, ocena faktycznych problemów i barier, na które napotyka grupa docelowa projektu, pierwszy z oceniających przyznał skarżącemu 3 na 5 punktów, a drugi 2 na 5 punktów. Pierwszy z oceniających odjął 2 punkty za brak spójności odnośnie do wniosków z badania własnego (różnica co do liczby osób objętych badaniem) a także zapisów związanych z kwalifikacjami językowymi. Po rozpatrzeniu protestu przyznano skarżącemu jeden dodatkowy punkt, uznając jego wyjaśnienia odnośnie do oczywistej omyłki, co do ostatniej kwestii. Jeżeli chodzi o brak spójności odnośnie do wniosków z badania, to w proteście skarżący wyjaśnił, że różnica ta wynika z prezentacji struktury badawczej. Rozstrzygający protest nie odniósł się do tej kwestii.

Okoliczność ta, według Sądu pierwszej instancji jest zaś o tyle istotna, że drugi z oceniających w tym aspekcie odjął punkty za nieuwzględnienie powszechnie dostępnych badań, a skorzystanie wyłącznie z badań własnych, choć takowe istniały i były dostępne. O ile z oceną drugiego z ekspertów należy się zgodzić, że skorzystanie z istniejących badań było obiektywną podstawą do odjęcia punktów, to niezrozumiałe jest w tym wypadku stanowisko pierwszego z oceniających, który całkowicie zbagatelizował ten aspekt, a przyjmując zasadność posłużenia się badaniami własnymi wytknął jedynie niejasność, czy wręcz sprzeczność ich zapisów. Rozstrzygający protest, mając na uwadze przedmiotowe okoliczności, zbagatelizował wyjaśnienia skarżącego, odnośnie uwag pierwszego z oceniających, wobec czego, w ocenie WSA, skarżący zasadnie zarzucił mu brak rzetelności w omawianym zakresie.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w kryterium nr II w zakresie punktu b, zastrzeżeń nie budzi odjęcie jednego punktu przez oceniających za brak wskazania preferencji dla kobiet i osób zamieszkujących małe miasta. Ich stanowisko w tym zakresie jest logiczne i zasadne.

Odnosząc się do pkt c w kryterium nr II - trwałość rezultatów projektu, Sąd pierwszej instancji wskazał, że pierwszy z oceniających odjął skarżącemu jeden punkt za niewskazanie rodzaju certyfikatów, które uzyskają kursanci. W tym zakresie aktualne są uwagi przedstawione odnośnie do kryterium nr I, że rodzaj certyfikatów został podany wielokrotnie we wniosku i jego rodzaj nie budzi wątpliwości. Tak więc brak jest podstaw do tego, aby podzielić uwagi oceniających w tym zakresie, zwłaszcza że wymogu powtórzenia tego zapisu, w niniejszym punkcie, nie sposób wywieść z zapisów Instrukcji.

Kryterium nr III stanowiła trafność doboru instrumentów realizacji projektu, w kontekście wskazanych problemów grupy docelowej oraz zaplanowanych do osiągnięcia rezultatów projektu. W tym zakresie stanowiska oceniających były w istocie ze sobą zbieżne. Skarżącemu zarzucono, że nie określił on liczby godzin dziennych zajęć, dla zapewnienia ich efektywności. Dodatkowo drugi z oceniających dodał jeszcze niepodanie informacji o metodach i formach pracy na zajęciach, jak również tego kto i gdzie ma przeprowadzić egzamin, tj. czy będzie to lider czy partner oraz czy podmioty te posiadają uprawnienia do przeprowadzenia egzaminu. Po rozpatrzeniu protestu skarżącemu przyznano jeden dodatkowy punkt, do pierwszej oceny, uznając, że określenie terminów kursów z uczestnikami stanowi dostateczne wyjaśnienie.

Według Sądu pierwszej instancji, o ile ustalenie terminów kursów, w porozumieniu z jego uczestnikami, samo w sobie nie budzi wątpliwości, to jednak informacja o planowym dziennym wymiarze godzin nauki nie może być wyjaśniana w ten właśnie sposób. Ta okoliczność ma bowiem istotny wpływ na efektywność nauki, dlatego też dzienny wymiar godzin winien być jednoznacznie ustalony i opisany. Również realizacja wymagania odnośnie do wskazania podmiotu przeprowadzającego egzamin winna nastąpić we wniosku, gdyż jest to istotna okoliczność dla oceny trwałości doboru instrumentów, a kwestia ta powinna być jasno sprecyzowana już na etapie aplikowania o dofinansowanie. Wprawdzie rację ma skarżący podając, że w swoim wniosku nie zamieścił informacji, że liczba godzin dziennych kursów, wynosić będzie 8 godzin, bowiem taki będzie jedynie średni wymiar zajęć. Jednakże, według Sądu pierwszej instancji , w tym wypadku istotne jest to, że na etapie składania wniosku skarżący nie określił dziennej liczby godzin realizowanego kursu, a nie kwestia jak należy odczytywać poszczególne zapisy jego wniosku, wobec pominięcia tego rodzaju pozycji.

W ramach kryterium nr IV - adekwatność potencjału i doświadczenia wnioskodawcy i ewentualnych partnerów do skali i zakresu zaplanowanych w projekcie działań, projekt skarżącego otrzymał 8 punktów na 10 możliwych, od pierwszego oceniającego i 6 punktów od drugiego oceniającego. W ramach pkt a tego kryterium, pierwszy z oceniających odjął 1 punkt (z 4 możliwych), za nieopisanie procesu podejmowania decyzji w projekcie, a także nieopisanie zaangażowania kadry lidera i partnera w proces egzaminowania, 1 punkt (z 6 możliwych) w ramach pkt b kryterium oceniający odjął za wskazanie tylko jednego przedsięwzięcia zrealizowanego przez lidera.

Podobne uwagi przedstawił drugi z oceniających, z tym jednak zastrzeżeniem, że w tramach pkt a odjął skarżącemu 3 punkty (na cztery możliwe), z uwagi na to, że opis potencjału został zawężony do wymagań wobec trenera. Tymczasem rodzi to w jego ocenie wątpliwości odnośnie do współpracy skarżącego z kadrą. Dodatkowo wskazano na niepodanie informacji odnośnie do położenia pomieszczeń, przeznaczonych na realizację kursu.

Rozpoznający protest przyznał skarżącemu jeden punkt do oceny nr 2 (rozpatrujący protest wskazał, że w ramach kryterium IV a odjęto skarżącemu 2 punkty, podczas gdy w rzeczywistości były to 3 punkty). W tym aspekcie uznał wyjaśnienie dotyczące naboru trenerów, w zakresie których obligatoryjne jest kierowanie się zasadą konkurencyjności. Uznał jednocześnie, że uwagi oceniającego miały szerszy zakres.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że o ile zrozumiałe są argumenty rozpatrującego protest, w kwestii oceny drugiego z ekspertów, to jednak niewłaściwie przyjął on, że drugi z oceniających odjął skarżącemu 2 punkty, a nie 3, jak to było w rzeczywistości. Tak więc uznając częściowo argumentację skarżącego, zawartą w proteście, jako punkt odniesienia przyjął w istocie nierzeczywistą ocenę drugiego z oceniających, co mogło mieć wpływ na ostatecznie przyznaną liczbę punktów. W takim ujęciu godzi to też w zasadę przejrzystości oceny.

W ramach kryterium merytorycznego premiującego skarżącemu nie przyznano żadnych punktów. W tym wypadku ocena tego aspektu wniosku miała charakter zerojedynkowy, wobec czego możliwe było uzyskanie 10 punktów, w sytuacji spełnienia warunku. Jego niespełnienie skutkowało tym, że żadne punkty nie były przyznawane. W ramach przedmiotowej oceny pierwszy z oceniających wytknął niewyjaśnienie powodów wynajmowania sal, podanie zawyżonej ceny jednostkowej podręczników (w zakresie których nie wskazano linków do stron), niepodanie podstawy certyfikacji, to jest nieokreślenie jej wykonania jako zlecenia, gdyż lider oraz partner nie wykazali, że są jednostkami certyfikującymi. Drugi z oceniających zarzucił odnośnie do podręczników brak wskazania tytułu i specyfikacji tej pozycji, ich formy (tradycyjna bądź elektroniczna) i zawyżenie ich ceny o 50 zł (skarżący zadeklarował cenę 100 zł, a średnia cena podręcznika szkolnego to 50 zł). Oprócz tego wytknął brak wskazania podstawy certyfikacji oraz podania czy będzie to zadanie zlecone czy też samodzielnie wykonywane przez partnera i lidera. Dodatkowo wskazał na brak podania uprawnienia do dokonania samodzielnej certyfikacji. Rozstrzygający protest uznał, że oceniający zasadnie uznali, że skarżący winien był dołożyć staranności przy określaniu cen za podręczniki, aby nie budziły one wątpliwości na etapie oceny budżetu projektu, co do racjonalności i kwalifikowalności. Podobnie zgodzono się z tym, że brak określenia uprawnień jednostki egzaminującej nie pozwala ocenić czy poniesiony na ten cel wydatek będzie wydatkiem kwalifikowanym.

Odnosząc się do kwestii spełnienia przez skarżącego kryterium merytorycznego premiującego Sąd pierwszej instancji stwierdził że najistotniejszym argumentem przyjętym przez obu oceniających było zawyżenie cen podręczników. O ile jednak fakt tego rodzaju należałoby uznać za istotne uchybienie, to jednak stanowisko oceniających, a także rozpatrującego protest, jest w tym zakresie niejasne i pozbawione należytego uzasadnienia. Nie sposób bowiem jest stwierdzić, na jakiej podstawie eksperci doszli do wniosku, że ceny podręczników zostały zawyżone. Nie podano żadnych przykładów cen tego rodzaju pozycji, zbliżonych chociażby zakresem przedmiotowym, do zagadnień objętych planowanymi kursami. Nie wiadomo więc nie tylko jakiego rodzaju kryteria porównawcze przyjęto, ale także jakim materiałem poglądowym oceniający dysponowali. Dodatkowo, jeżeli chodzi o wnioski przedstawione przez pierwszego z oceniających, to zauważyć należy, że wytknął on skarżącemu to, że nie podał on linków do stron z podręcznikami, na podstawie których możliwe byłoby sprawdzenie ich cen, zarzucając jednocześnie ich zawyżenie. Tego rodzaju uwaga jest nie tylko niezrozumiała, ale również wewnętrznie sprzeczna, gdyż niewskazanie wybranych podręczników, z logicznego punktu widzenia, wyklucza rozważania odnośnie do ich wartości. Wobec tego nie sposób jest stwierdzić, że zaprezentowana ocena w tym zakresie, jest przejrzysta i rzetelna. Podobne cechy odnieść należy do opinii drugiego z oceniających, w kwestii cen podręczników. Tu przede wszystkim, podobnie zresztą jak w przypadku pierwszego z oceniających, brak rzetelności i przejrzystości oceny wynika z nieodniesienia się do jakichkolwiek obiektywnych danych jako materiału porównawczego.

Brak podstaw certyfikacji oraz niewskazanie kto to zadanie zrealizuje, może zostać uznane za uchybienie w zakresie oceny, dokonywanej w ramach kryterium premiującego. Zadania zlecone są bowiem istotną pozycją objętą budżetem projektu, tak więc niepodanie kto dokona certyfikacji może stanowić uchybienie w zakresie poprawności budżetowej. Rację ma więc w tym wypadku Instytucja Zarządzająca, wytykając skarżącemu ten rodzaj błędu, jako że nie sposób jest domniemywać posiadania przez niego uprawnień certyfikujących.

W omawianym więc aspekcie, dotyczącym oceny spełnienia przez projekt skarżącego kryterium merytorycznego premiującego, zdaniem Sądu pierwszej instancji organ winien ponownie odnieść się do kwestii spełnienia przez skarżącego tego rodzaju wymagań, poprzez dokonanie rzetelnej oceny podanej przez skarżącego wysokości cen podręczników, z powołaniem się na odpowiednie dane porównawcze, dotyczące cen podobnych pozycji. Następnie zaś, wypracowując swoje stanowisko odnośnie do opisanego wyżej zagadnienia, powinien dokonać całościowej oceny spełnienia kryterium merytorycznego premiującego.

Mając na uwadze powyższe Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 a ustawy wdrożeniowej uwzględnił skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Urzędowi Pracy w [...].

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Wojewódzki Urząd Pracy w [...], wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał orzeczenie a także o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym także kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Organ, wskazując jednie na przepis art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

a) art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej w związku z art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w związku z pkt 4.3.19 Lp. 4 Regulaminu konkursu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na lata 2014-2020 Oś Priorytetowa IX - Jakość edukacji i kompetencji w regionie, Działanie 9.3 - Podnoszenie kompetencji osób dorosłych w obszarze TIK i języków obcych, poprzez błędną jego wykładnię oraz błędną wykładnię w.w. postanowień tego Regulaminu i uznanie, że skarżący nie musiał precyzyjnie wskazać certyfikatu potwierdzającego uzyskanie kwalifikacji przez uczestników projektu w części 4.1 wniosku o dofinansowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem finalnie skutkowało stwierdzeniem, że ocena projektu nie była zgodna z zasadami wskazanymi w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej i w konsekwencji niezasadnym zastosowaniem art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej;

b) art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, poprzez błędną jego wykładnię i uznanie dokonania przez organ naruszenia zasady przejrzystości, rzetelności i bezstronności w kwestii uznania stanowiska organu jako niejasnego w zakresie znaczenia i niezbędności wskazania źródeł danych odnośnie poszczególnych wskaźników, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem finalnie skutkowało niezasadnym zastosowaniem art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej;

c) art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wobec uznania, że organ nie odniósł się do zarzutów protestu w zakresie, w którym skarżący wskazywał, że brak spójności wniosków z badania własnego wynika z prezentacji struktury badawczej, że organ nierzetelnie ocenił kwestię badań oraz w kwestii konieczności dokładnego określenia przez skarżącego nazwy certyfikatu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem finalnie skutkowało niezasadnym zastosowaniem art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej;

d) art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej w związku z art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w związku z lit. E Lp. 4 Karty oceny formalno - merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu konkursowego współfinansowanego ze środków EFS w ramach RPO WP 2014-2020, poprzez błędną jego wykładnię oraz wykładnię zapisów tegoż dokumentu i uznanie, że organ dokonał błędnego obliczenia punktów w zakresie kryterium merytorycznego nr 4 (adekwatność potencjału - i doświadczenia wnioskodawcy i ewentualnie partnerów), co sprawia, że ocena jest nieprzejrzysta, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem finalnie skutkowało niezasadnym zastosowaniem art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej;

e) art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, poprzez jego błędną wykładnię w odniesieniu do kryterium merytorycznego premiującego nr 1 (prawidłowość sporządzenia budżetu, w tym kwalifikowalność i efektywność wydatków), co skutkowało uznaniem dokonania przez organ naruszenia zasady przejrzystości, rzetelności i bezstronności i finalnie skutkowało niezasadnym zastosowaniem art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej;

2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

a) art. 61 ust. 8 pkt 1 lit a ustawy wdrożeniowej w związku z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w uwzględnieniu skargi, pomimo braku naruszenia przez organ zasady przejrzystości, rzetelności i bezstronności oraz zapewnienia wnioskodawcom równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania, co miało mieć istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na fakt, że ocena projektu nie została przeprowadzona z naruszeniem zasad normatywnych określonych przepisem art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, a tylko takie stwierdzenie uprawniało WSA w Rzeszowie do zastosowania art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej;

b) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 64 ustawy wdrożeniowej, poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku niespełniającego wymogów wynikających z dyrektywy zawartej w tymże przepisie, co objawia się brakiem przedstawienia w uzasadnieniu wyroku stanowiska organu w sprawie i odniesienia się do argumentacji organu w zakresie wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a ponadto brakiem wskazania, co do dalszego postępowania w zakresie ponad kwestie dokonania oceny spełnienia kryterium merytorycznego premiującego.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Skarżący T. M. nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Zarządzeniem z 29 marca 2021 r. Przewodnicząca Wydziału I Izby Gospodarczej NSA w oparciu o wyżej wskazany przepis skierowała niniejszą sprawę na posiedzenie niejawne, o czym poinformowano strony postępowania.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Granice skargi są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone i w jaki sposób to naruszenie nastąpiło. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała.

W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej skonstruowane zostały w oparciu o obydwie podstawy przewidziane w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., chociaż skarżący kasacyjnie w petitum skargi wskazał tylko na przepis art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej są jedynie częściowo usprawiedliwione, to jest w pewnym zakresie argumentacji dotyczącej naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, ale nie w taki sposób, aby prowadziło to do uchylenia zaskarżonego wyroku.

W zarzucie wskazanym przez skarżący kasacyjnie organ jako zarzut naruszenia prawa procesowego powołano się na naruszenie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a w związku z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w uwzględnieniu skargi, pomimo braku naruszenia przez organ zasady przejrzystości, rzetelności i bezstronności oraz zapewnienia wnioskodawcom równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania, co miało mieć istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na fakt, że ocena projektu nie została przeprowadzona z naruszeniem zasad normatywnych określonych przepisem art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, a tylko takie stwierdzenie uprawniało WSA do zastosowania art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej.

Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że w myśl art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej w wyniku rozpoznania skargi sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1. Natomiast zgodnie z art. 37 ust. 1 tej ustawy właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania.

Pierwszy z powołanych przepisów jest przepisem wynikowych dotyczącym rozstrzygnięcia jakie może podjąć sąd po rozpoznaniu złożonej skargi. Nie może zarzut dotyczący tego przepisu stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, winien być on połączony z inną regulacją prawną, która w postępowaniu przed organem lub sądem pierwszej instancji została naruszona. W zakresie tej podstawy kasacyjnej autor skargi kasacyjnej powiązał wskazany przepis wynikowy (art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej) z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.

Wynikająca z art. 37 ust. 1 ustawy z 2004 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, zasada przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczy każdego etapu konkursu, począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego, aż po zakończenie samego postępowania konkursowego. Zasady te mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej i znajdują umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny w relacji do zasady równości, formułując wobec właściwej instytucji przeprowadzającej wybór projektów do dofinansowania, obowiązek jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Wymogi zaś stawiane wnioskującym o udzielenie wsparcia, jeżeli na podstawie oceny ich spełnienia miałyby zostać wywiedzione negatywne konsekwencje, muszą być formułowane w sposób jednoznaczny, jasny i precyzyjny. Chodzi więc o to, aby nie pozostawiono żadnych wątpliwości odnośnie do przyjmowanych w danym postępowaniu konkursowym kryteriów oceny projektów oraz oceny ich spełniania, które powinny być znane wnioskodawcom i w odpowiedni sposób im notyfikowane. Powyższe ma taką konsekwencję, że służy gwarantowaniu pewności i stałości obowiązywania kryteriów oceny - a w konsekwencji wyboru - projektów do dofinansowania i eliminowania w tym zakresie jakichkolwiek domniemań stwarzających ryzyko zaistnienia pola dla jakiejkolwiek dowolności – gdy chodzi o stosowane kryteria oceny projektów – niweczącej przywołane powyżej zasady, a mianowicie zasady przejrzystości i rzetelności wyboru projektów oraz zasadę równego dostępu wnioskodawców do informacji o warunkach wyboru projektów (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2018 r., sygn. akt II GSK 4127/17 – te i kolejne cytowane orzeczenia dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Regulamin konkursu wraz z jego załącznikami - jako dokument systemu realizacji - nie może podlegać wykładni, której rezultat byłby nie do pogodzenia z normatywnymi zasadami przejrzystości oraz rzetelności wyboru projektów do dofinansowania oraz z zasadą równego dostępu wnioskodawców do informacji o warunkach i sposobie (w tym kryteriach) wyboru projektów.

Wymienione w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zasady znajdują umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z kolei z traktatowej zasady równości. Zasady te dotyczą każdego etapu konkursu - począwszy do momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego. Dotyczą także uzasadnienia stanowiska czy to na etapie oceny formalnej czy merytorycznej projektu, jak też na etapie oceny słuszności zarzutów protestu. Stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej. Kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się nie do weryfikacji merytorycznej wniosku, a do zbadania czy przeprowadzona procedura konkursowa oraz dokonana w jej trakcie ocena projektu nie naruszają powyższych reguł. Zmierza w szczególności do oceny czy argumentacja oceniającego oraz Instytucji Zarządzającej nie jest dowolna, czy mieści się w granicach logicznego rozumowania, jest spójna, wyczerpująca, odpowiadająca generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z dokumentacją konkursową i ustalonymi kryteriami, w sposób jasny, nie budzący wątpliwości, prezentując przesłanki wyboru - dokonanej oceny i przyznanej punktacji (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 4048/17).

Mając zatem na względzie wykładnię zasad ogólnych dotyczących trybów wyłaniania projektów do dofinansowania, określonych przez ustawodawcę w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, zauważyć należy, że zasadnie Sąd pierwszej instancji motywując wydane rozstrzygnięcie stwierdził, że warunkiem koniecznym dla przeprowadzenia wyboru projektów do dofinansowania zgodnie z regułami określonymi w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej jest określenie reguł wyboru w sposób jasny i jednoznaczny. Standardom takim nie odpowiadają systemy stwarzające zbyt szerokie pole do interpretacji dla podmiotów czy organów je stosujących, pozwalające na dowolność ocen lub na tyle nieostre, że ich stosowanie narusza zasady równości, przejrzystości, rzetelności lub bezstronności. Wadliwość prawna lub faktyczna przyjętych reguł wyboru, która pozwala na dowolność i nieweryfikowalność oceny projektów, może być utożsamiana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 61 ust. 8 pkt 1 a ustawy wdrożeniowej.

W związku z tym ocena, czy uzasadniony jest zarzut skargi kasacyjnej sformułowany w punkcie 2 lit. a petitum skargi kasacyjnej (naruszenia art. 61 ust. 8 pkt 1 lit a w związku z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej) nie może być dokonana w oderwaniu od oceny pozostałych zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej wymienionych w punkcie 1 lit. a-e petitum skargi kasacyjnej. Przy tym stwierdzenie bezzasadności choćby jednego z tych ostatnich zarzutów powoduje bezzasadność zarzutu naruszenia art. 61 ust. 8 pkt 1 lit a w związku z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej i prowadzi do oddalenia skargi kasacyjnej. W rzeczywistości bowiem skarżący kasacyjnie, mimo że ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. (nie wskazując w petitum skargi tego przepisu) sformułował od strony redakcyjnej pięć zarzutów, to w gruncie rzeczy w każdym przypadku chodzi o ten sam zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, tyle tylko, że ujmowany w kontekście różnych argumentów związanych z poszczególnymi elementami stanu faktycznego będącego podstawą orzekania zarówno przez organ jak i Sąd pierwszej instancji. W związku z tym zasadność tylko niektórych spośród większej liczby tak skonstruowanych zarzutów (a w istocie argumentów dotyczących naruszenia tego samego przepisu prawa materialnego) nie musi prowadzić, a w rozpoznawanej sprawie nie prowadzi, do uchylenia zaskarżonego wyroku. Istotne jest bowiem, że prawidłowo, o czym niżej, że Sąd pierwszej instancji stwierdził naruszenie przepisu art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, chociaż nie wszystkie argumenty wskazane przez ten Sąd można podzielić. Natomiast zasadność niektórych zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących w istocie rzeczy argumentów przemawiających według Sądu pierwszej instancji w wielu różnych aspektach za naruszeniem art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, oznacza jedynie, że nie w całości uzasadnienie Sądu pierwszej instancji w omawianym zakresie może być uznane za bezbłędne.

Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 i 2 w związku z art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w związku z pkt 4.3.19 Lp. 4 Regulaminu konkursu. Kluczowa dla oceny tego zarzutu jest identyfikacja treści kryterium specyficznego dostępu określonego w punkcie 4.3.19 Lp. 4 Regulaminu konkursu oraz okoliczność, że według treści tego punktu Regulaminu konkursu konsekwencją niespełnienia kryterium jest odrzucenie wniosku. Nazwa kryterium została określona w następujący sposób "Szkolenia lub inne formy uzyskiwania kwalifikacji lub zdobywania i poprawy kompetencji cyfrowych (informatycznych i informacyjnych) zakończą się: a) w przypadku kwalifikacji – formalnym wnioskiem oceny i walidacji oraz będą dawać możliwość uzyskania certyfikatu (nadaniem kwalifikacji); b) w przypadku kompetencji – będą dawać możliwość uzyskania dokumentu potwierdzającego nabycie kompetencji (zawierającego wyszczególnione efekty uczenia się odnoszące się do nabytej kompetencji), zgodnie z zaplanowanymi we wniosku o dofinansowanie projektu etapami, o których mowa w Wytycznych w zakresie monitorowania postępu rzeczowego realizacji programów operacyjnych na lata 2014-2020". Podkreślić trzeba, że w okolicznościach faktycznych sprawy uznane zostało, że kryterium to zostało spełnione, skoro wniosek nie został odrzucony. Tymczasem skarżący kasacyjnie zarzut naruszenia prawa związany z treścią omawianego punku Regulaminu konkursu uzasadnił błędnym uznaniem przez Sąd pierwszej instancji, że skarżący nie musiał precyzyjnie wskazać certyfikatu potwierdzającego uznanie kwalifikacji przez uczestników projektu w części 4. 1 wniosku o dofinansowanie. Tak sformułowany zarzut nie może być uznany za uzasadniony, ponieważ w punkcie 4.3.19 Lp. 4 Regulaminu konkursu w rubryce zatytułowanej "Definicja/wyjaśnienia" wyraźnie w ostatnim zdaniu wyjaśnień wskazano, że "spełnienie kryterium będzie weryfikowane w szczególności na podstawie zapisów w części 4.1 wniosku". Sformułowanie "w szczególności" oznacza, że wymaganie wykazania spełnienia kryterium w części 4.1 wniosku nie jest bezwzględne i nie można wnioskodawcy zarzucić błędu, jeżeli spełnienie kryterium wynika z innych części wniosku. Wykazania spełnienia kryterium przez wskazanie certyfikatu potwierdzającego uznanie kwalifikacji przez uczestników projektu we wniosku ujmowanym jako całość skarżący organ nie zaprzeczył.

Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w odniesieniu do kryterium merytorycznego premiującego (punkt 1 lit. e petitum skargi kasacyjnej). Uzasadniona jest bowiem ocena Sądu pierwszej instancji, że w odniesieniu do kwestii ceny podręczników stanowisko organu było niejasne i pozbawione należytego uzasadnienia. Nie wiadomo bowiem na jakiej podstawie eksperci doszli do wniosku, że ceny podręczników zostały zawyżone. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji nie podano żadnych przykładów cen tego rodzaju pozycji, zbliżonych chociażby zakresem przedmiotowym do zagadnień objętych planowanymi kursami. Nie wiadomo więc nie tylko jakiego rodzaju kryteria porównawcze przyjęto, ale także jakim materiałem poglądowym oceniający dysponowali. Podanie takich kryteriów porównawczych było konieczne ze względu na niedostateczną precyzję i braki Regulaminu konkursu w tym zakresie. Trzeba bowiem zwrócić uwagę, że w punkcie 4.3.36 Lp.1 Regulaminu konkursu w rubryce zatytułowanej "Definicja/wyjaśnienie kryterium" wyraźnie wskazano w punkcie 5, że oceniana będzie "zgodność ze standardem i cenami rynkowymi określonymi w regulaminie konkursu". Na podstawie tak sformułowanego punktu 5 wyjaśnień do tego kryterium merytorycznego premiującego należy oczekiwać, że to wyłącznie w Regulaminie konkursu zawarte zostaną standardy i ceny rynkowe dotyczące wszelkich tych towarów i usług, które będą nabywane w związku z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Takie standardy i ceny nie zostały określone w Regulaminie konkursu. W związku z tym, dopuszczając, że ten brak nie uniemożliwia przeprowadzenia i rozstrzygnięcia konkursu, należy wymagać, aby oceniający wskazywali jakiego rodzaju kryteria porównawcze przyjęto i na jakim materiale poglądowym opierali się. Mając na uwadze powyższe spostrzeżenia nie można zgodzić się z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że w przypadku braku stawki w katalogu zawartym w Regulaminie konkursu zasadnicze znaczenie dla oceny racjonalności i efektywności kosztu ma uzasadnienie sporządzane przez projektodawcę, o czym mowa na wstępie katalogu. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego konstrukcja wyjaśnień do kryterium merytorycznego premiującego nie dopuszcza sytuacji, w której w przypadku niemożności zastosowania kryterium zgodności ze standardem i cenami rynkowymi określonymi w Regulaminie konkursu przedstawienie kryteriów porównawczych należy do projektodawcy.

Uzasadniony jest sformułowany w punkcie 1 lit. b petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w tym zakresie, w którym uznano stanowisko organu za niejasne co do znaczenia i niezbędności wskazania źródeł danych odnośnie do poszczególnych wskaźników. Jak słusznie wskazał skarżący kasacyjnie konieczne jest uwzględnienie, że źródła danych dotyczące wskaźników realizacji celu dotyczyły wskaźników rezultatu oraz wskaźników produktu. Inne źródła danych były istotne do mierzenia rezultatu udzielonego wsparcia a inne (wskaźniki produktu) na etapie kwalifikowania do przystąpienia do wsparcia. Rozstrzygając protest organ odnosił się do uwag oceniających dotyczących różnych wskaźników, z czego niewskazanie źródeł wskaźników produktu zostało uznane za błąd, zaś w odniesieniu do niewskazania źródeł wskaźników rezultatu, uznano że aspekt ten jest badany na etapie naboru projektów. Nie można zatem zarzucić Instytucji Zarządzającej, że nie wiadomo jakie jest jej stanowisko i że brak tego jednoznacznego stanowiska jest w sprzeczności z zasadą przejrzystości i rzetelności przy ocenie wniosków.

Uzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 i 2 w związku z art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w związku z lit. E Lp. 4 Karty oceny formalno - merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu konkursowego współfinansowanego ze środków EFS w ramach RPO WP 2014-2020, ponieważ, inaczej niż przyjął to Sąd pierwszej instancji, organ rozpatrując protest prawidłowo ustalił liczbę punktów odjętych przez oceniającego numer 2 w przypadku oceny adekwatności potencjału wnioskodawcy i partnerów do skali i zakresu planowanych w projekcie działań oraz adekwatności zaplanowanego systemu zarządzania do założeń projektu. Z karty rozstrzygnięcia protestu wynika, że w przypadku kryterium merytorycznego ogólnego numer 4 prawidłowo, bowiem zgodnie z kartą oceny formalno - merytorycznej wniosku sporządzaną przez oceniającego nr 2 (str. 23-24 tej karty) przypisano ocenie tego oceniającego 6 punktów, w tym 1 punkt za adekwatność potencjału wnioskodawcy i partnerów do skali i zakresu planowanych w projekcie działań oraz adekwatność zaplanowanego systemu zarządzania do założeń projektu (str. 7 karty rozstrzygnięcia protestu). Rozstrzygający protest brał to pod uwagę, bowiem zaznaczył, że uwaga oceniającego nr 2 miała szerszy zakres niż zarzut protestu. Dotyczyła bowiem również braku wskazania przez wnioskodawcę położenia pomieszczeń przeznaczonych na realizację szkoleń, co ma istotne znaczenie w momencie przystąpienia do projektu osób niepełnosprawnych, za co oceniający nr 2 odjął 2 punkty. Natomiast w zakresie zarzutu wnoszącego protest, a dotyczącego trenerów, rozpatrujący protest uznał wyjaśnienia protestującego i przyznał 1 punkt (dodatkowo) do oceny oceniającego nr 2 (str. 8 karty rozstrzygnięcia protestu).

W tych okolicznościach nieuzasadnione jest stwierdzenie przez Sąd pierwszej instancji, że rozpatrujący protest niewłaściwie przyjął, że drugi z oceniających odjął skarżącemu 2 punkty a nie 3 i że w związku z tym, uznając częściowo argumentację protestującego, jako punkt odniesienia przyjął w istocie nierzeczywistą ocenę drugiego z oceniających, co mogło mieć wpływ na ostatecznie przyznaną liczbę punktów. W rzeczywistości bowiem rozpatrujący protest prawidłowo przyjął, że drugi z oceniających odjął skarżącemu 3 punkty, w tym 2 punkty z tytułu tych okoliczności, których protest nie dotyczył i 1 punkt z tytułu tych okoliczności, które zostały wskazane w proteście.

Uzasadniony jest także zarzut sformułowany w punkcie 1 lit. c petitum skargi kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie ma bowiem rację, że nie było podstawy do uznania, że organ nie odniósł się do zarzutów protestu w zakresie, w którym skarżący wskazywał, że brak spójności wniosków z badania własnego wynika z prezentacji struktury badawczej oraz że organ nierzetelnie ocenił kwestię badań a także co do konieczności dokładnego określenia nazwy certyfikatu. Analiza rozstrzygnięcia protestu wskazuje, że rozpatrujący protest odniósł się do wszystkich istotnych uwag protestującego w omawianym zakresie, w tym do braku spójności odnośnie do wniosków z badania w grupie docelowej, uznając uwagi oceniającego numer 1 za uzasadnione. Podtrzymane zostały również uwagi oceniających co do tego, że diagnoza w projekcie nie zawiera żadnych danych statystycznych ogólnodostępnych obrazujących sytuację osób wchodzących w skład grupy docelowej. Argumentację protestującego uznano w tym zakresie za nietrafioną, gdyż są ogólnodostępne dane, na podstawie których można dokonać analizy i diagnozy potrzeb grup osób, które wykazują największą lukę kompetencyjną w zakresie TIK oraz posiadają największe potrzeby w dostępie do edukacji. W odniesieniu do kryterium "Trwałość i wpływ rezultatów projektu", należy wskazać, że, inaczej niż przyjął Sąd pierwszej instancji, odjęty został skarżącemu punkt nie tylko za niewskazanie certyfikatu (co w świetle całej treści wniosku byłoby nieuzasadnione), ale przede wszystkim za brak odniesienia się do skutku w postaci likwidacji zdiagnozowanych przez samego projektodawcę barier równościowych ze względu na płeć w obszarze tematycznym interwencji, co sprowadzało się do sformułowania nie tylko uwagi o niewskazaniu konkretnego certyfikatu ale także, że "nie określono jaki będzie wpływ rezultatów projektu na likwidację albo zmniejszenie zdiagnozowanych barier równości płci".

Nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku sformułowany w punkcie 2 lit. b petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 64 ustawy wdrożeniowej, chociaż jeden z argumentów wskazanych jako podstawa zarzutu jest usprawiedliwiony. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a określa niezbędne elementy uzasadnienia wyroku, a do jego naruszenia może dojść, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, w tym jeżeli w ramach przedstawienia stanu sprawy sąd nie wskaże, jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania i z jakiego powodu lub jeżeli nie wyjaśni podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia. Przy tym naruszenie to musi być na tyle istotne, aby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W tym kontekście należy wskazać, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyroki NSA: z 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1485/11; z 9 stycznia 2020 r., sygn. akt II GSK 2966/17). Treść uzasadnienia wyroku powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. W razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości sądu kasacyjnego, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione.

Odnosząc powyższe do kwestionowanego orzeczenia należy stwierdzić, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty został za podstawę rozstrzygnięcia przez Sąd pierwszej instancji, jak również zawarte są w nim rozważania dotyczące wykładni i zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego. Podkreślić należy, że obowiązku "przedstawienia stanu sprawy", o którym mowa w powołanym przepisie, nie należy rozumieć jako wymogu szczegółowego i drobiazgowego przedstawiania wszystkich okoliczności sprawy, lecz przedstawienia stanu sprawy oraz pozostałych wymienionych wyżej elementów w sposób zwięzły. Oznacza to, że sąd administracyjny powinien odnieść się wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z 13 marca 2007 r., sygn. akt II GSK 326/06). Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga więc szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a także wszystkich argumentów podniesionych w odpowiedzi na skargę. Konieczne jest odniesienie się do każdego z tych zarzutów oraz każdego z tych argumentów, których zbadanie jest niezbędne do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Zarzut uchybienia temu wymogowi jest uzasadniony w sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji nie wyjaśni w sposób umożliwiający kontrolę wyroku dlaczego nie stwierdził (lub stwierdził) w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Takiej wady uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie ma.

Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. oparty na stwierdzeniu, że brak jest wskazania, co do dalszego postępowania w zakresie ponad kwestię dokonania oceny spełnienia kryterium merytorycznego premiującego, nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Wprawdzie według art. 141 § 4 zdanie 2 p.p.s.a. jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Jednak skarżący kasacyjnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie próbował nawet wykazać (co jest konieczne według art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), że brak tych wskazań w powiązaniu z poszczególnymi pozostałymi przyczynami stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać trzeba, że takiego wpływu w rozpoznawanej sprawie nie można stwierdzić, skoro zgodnie z art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej organ powinien ponownie rozpatrzeć sprawę, co oznacza, że – zgodnie z art. 153 p.p.s.a. – ma obowiązek uwzględnić oceny wyrażone przez Sąd pierwszej instancji, ewentualnie – co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie – z modyfikacjami wynikającymi ze stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając, że zaskarżony wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.