I GSK 1061/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc (spr.) Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. NSA Jacek Surmacz Protokolant asystent sędziego Izabela Kołodziejczyk po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. Sp. z o.o. w Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 1535/20 w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. w Ś. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 24 lipca 2020 r. nr OR02-6521.3.1-OR0700010/19 w przedmiocie pomocy finansowej z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od G. Sp. z o.o. w Ś. na rzecz Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany: WSA lub sądem I instancji) wyrokiem z 16 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 1535/20, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej zwanej: p.p.s.a.), oddalił skargę C. sp. z o.o. z siedzibą w Ś. (dalej zwanej: skarżącą lub spółką) na decyzję Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej zwanej: ARiMR) z 24 lipca 2020 r. nr OR02-6521.3.1-OR0700010/19 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych.

Przedmiotem kontroli sądu I instancji w niniejszej sprawie była legalność decyzji ARiMR z 24 lipca 2020 r. w sprawie odmowy przyznania pomocy w zakresie działania 2.3 Inwestycje produkcyjne w akwakulturę w ramach Priorytetu 2 – Wspieranie akwakultury zrównoważonej środowiskowo, zasobooszczędnej, innowacyjnej, konkurencyjnej i opartej na wiedzy, zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze", na operacje zatytułowaną "[...]". Pełna treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz innych orzeczeń powołanych poniżej, dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

Spółka, reprezentowana przez adwokata, wniosła skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie zaskarżając je w całości. W skardze kasacyjnej wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

– art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 1 Załącznika do Zalecenia Komisji nr 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącego definicji przedsiębiorstw mikro, małych i średnich (Dz. Urz. UE L 124 z 20 maja 2003, z późn. zm.; dalej zwanych: Zaleceniami Komisji nr 2003/361/WE) przez błędne uznanie, że K. w L. (dalej zwany: K.) jest przedsiębiorstwem w sytuacji, gdy nie prowadzi działalności gospodarczej i nie oferuje na rynku towarów lub usług, ponieważ stanowi kościelną szkołą wyższą, o pełnych prawach publicznych szkół wyższych, oraz działa w oparciu o przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz postanowienia Statutu, a prowadzona przez niego działalność to działalność naukowa, dydaktyczna i wychowawcza;

– art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 3 lit. b i c Załącznika do Zalecenia Komisji nr 2003/361/WE przez błędne uznanie, że skarżąca i K. to przedsiębiorstwa powiązane pośrednio z uwagi na to, że K. posiada szerokie uprawnienia w odniesieniu do F. z siedzibą w W. (powiązanej ze skarżącą bezpośrednio), w szczególności powołuje i odwołuje członków zarządu i prezesa F., jak również wywiera dominujący wpływ na F. na podstawie postanowień Statutu F., podczas gdy K. nie jest przedsiębiorstwem w rozumieniu Zalecenia Komisji, a zatem określenie kategorii wielkości przedsiębiorstwa skarżącej powinno zostać dokonane wyłącznie na podstawie danych powiązanych ze skarżącą: spółek kapitałowych i F., co skutkowało bezpodstawnym przyjęciem, że skarżąca nie mieści się w kategorii MSP zgodnie z przepisami Zalecenia Komisji;

– art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (Dz. U. z 2020 r. poz. 251, ze zm.) przez błędne uznanie, że organ administracji słusznie odmówił przyznania pomocy skarżącej w sytuacji, gdy skarżąca spełniła wszelkie warunki przyznania pomocy;

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

– art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. § 46 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskie] i Żeglugi Śródlądowej z dnia 28 lutego 2017 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwrotu pomocy finansowej oraz wysokości stawek tej pomocy na realizację działań w ramach Priorytetu 2 – Wspieranie akwakultury zrównoważonej środowiskowo, zasobooszczędnej, innowacyjnej, konkurencyjnej i opartej na wiedzy, zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze" przez błędne zaaprobowanie stanowiska organu I instancji, zgodnie z którym skarżąca nie usunęła braków i nie złożyła wyjaśnień w wyznaczonym terminie z uwagi na brak poprawy wniosku o dofinansowanie w zakresie kategorii przedsiębiorstwa i wnioskowanej kwoty pomocy wraz z poziomem refundacji, podczas gdy w rzeczywistości skarżąca w pismach z 12 lipca 2019 r. i 17 października 2019 r. w sposób wyczerpujący udzieliła żądanych informacji i wyjaśnień oraz przedłożyła stosowne dokumenty, o które wnioskował organ, określając w sposób prawidłowy kategorię przedsiębiorstwa (tj. "średnie") oraz wnioskowaną kwotę pomocy;

– art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (Dz. U. 2020 r. poz. 251, ze zm.) przez błędne uznanie, że rozstrzygnięcie organu administracji poprzedzone było wszechstronną analizą wszystkich faktów, okoliczności i dowodów zebranych w sprawie, podczas gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem zasad prawdy obiektywnej oraz obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, ponieważ organ pominął okoliczność, że ze złożonych przez skarżącą wyjaśnień i dokumentów wprost wynika, że stanowi przedsiębiorstwo średniej wielkości oraz istnieją uzasadnione podstawy do przyznania jej wnioskowanej kwoty pomocy, jak również nie dokonał rzetelnej analizy przedłożonego przez skarżącą Statutu F., celem dokładnego zbadania powiązań pomiędzy skarżącą, a K., które to zagadnienie jest kluczowe dla należytego wyjaśnienia przedmiotowej sprawy i określenia kategorii przedsiębiorstwa skarżącej determinującego wysokość kwoty pomocy, o jaką może się ubiegać, co skutkowało bezpodstawnym zaaprobowaniem przez sąd rozstrzygnięcia organu administracji, podczas gdy skarżąca spełniła wszelkie warunki przyznania pomocy;

– art. 151 p.p.s.a. przez błędne oddalenie skargi, podczas gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie oraz uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia;

– art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. przez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi oraz nieuchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i nieprzekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia w sytuacji, w której skarga zasługiwała na uwzględnienie i w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia, ponieważ decyzja ta została wydane zarówno z naruszeniem prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej spółka przedstawiła argumentację na poparcie powyższych zarzutów.

Na rozprawie przed Naczelnym Sadem Administracyjnym 13 marca 2025 r. pełnomocnik skarżącej kasacyjnie wnosił i wywodził jak w skardze kasacyjnej. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Na wstępie należy wskazać, że jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną powinno zawierać ocenę przedstawionych w tej skardze zarzutów. Przepis ten określa tym samym zakres, w jakim NSA realizuje obowiązek uzasadnienia wyroku oddalającego skargę kasacyjną – modyfikując treść normy prawnej zawartej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Norma zawarta w art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie) umożliwia zatem ograniczenie uzasadnienia wyroku NSA wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, mając powyższe na uwadze, ograniczył rozważania w niniejszej sprawie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia.

Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.

Przypomnieć na wstępie należy, że ocena zasadności, a co za tym idzie skuteczności zarzutów zmierzających do podważenia zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie może pomijać, nie dość, że znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. oraz określonych tymi przepisami prawa koniecznych wymogów, którym w relacji do celu powinny odpowiadać stawiane na ich podstawie zarzuty oraz korespondujące z nimi ich uzasadnienie (zob.wyroki NSA z: 28 lipca 2022 r. sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020 sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r. sygn. akt II FSK 1445/15, 14 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 2735/15; 11 października 2022 r. sygn. akt II GSK 581/19; 4 sierpnia 2022 r. sygn. akt II FSK 187/20; 8 maja 2018 r. sygn. akt II GSK 289/18; 15 grudnia 2010 r. sygn. akt II FSK 1333/09), to również, że w przypadku skargi kasacyjnej będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia, czytelność formułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym wniesieniem tego pisma (jak w przypadku skargi czy też zażalenia), ale także, jeżeli nie przede wszystkim, z jego treścią (zob. wyrok NSA z 13 października 2017 r. sygn. akt II FSK 1445/17). W tej zaś mierze podkreślenia i zarazem przypomnienia wymaga, że konsekwencją zasady dyspozycyjności, o której mowa była na wstępie jest to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, albowiem te wyznaczają zarzuty skargi kasacyjnej, a nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, uzupełnianie, konkretyzowanie, uściślanie lub interpretowanie niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, czy też nadawanie im innego znaczenia niż wynika to z ich treści i towarzyszącej im argumentacji, czy też stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych i domniemywanie tym samym intencji wnoszącego skargę kasacyjną (Ob. wyroki NSA z: 14 października 2022 r. sygn. akt III OSK 5181/21; 6 maja 2021 r. sygn. akt I GSK 1542/20; 29 października 2020 r. sygn. akt I GSK 285/18; 16 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 611/20; 4 grudnia 2019 r. sygn. akt II FSK 2031/18; 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13).

Zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zwrot normatywny: "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania sądowoadministracyjnego. Ponadto w przytoczonym przepisie nałożono na wnoszącego skargę kasacyjną obowiązek wykazania nie tylko tego, że zaskarżony wyrok narusza przepisy postępowania, lecz również tego, że naruszenie to mogło wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy. Skuteczne wniesienie takiego zarzutu wymaga, zatem uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między stopniem naruszenia, a treścią rozstrzygnięcia, polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia podjętego wyrokiem byłaby inna. Oznacza to po stronie skarżącej obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że zasadniczo kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok NSA z 10 kwietnia 2008 r. sygn. akt I FSK 232/07; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 3, Warszawa 2008, s. 426).

Z kolei zgodnie z dyspozycją art. 174 pkt 1 p.p.s.a. obraza przepisu prawa materialnego przez sąd I instancji może mieć miejsce przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Skarżący kasacyjnie, który podnosi zarzut błędnej wykładni określonego przepisu prawa winien wskazać, na czym polega błędna wykładnia przepisu prawa i jaka, jego zdaniem, powinna być prawidłowa wykładnia tego przepisu, bo tylko wtedy Naczelny Sąd Administracyjny może odnieść się do tak postawionego zarzutu. Zarzut błędnej wykładni prawa materialnego zobowiązuje skarżącego kasacyjnie do wykazania, że sąd I instancji dopuścił się błędu derywacyjnego, który w schemacie polega na prawidłowym doborze przepisów kształtujących prawnomaterialną podstawę wydanego rozstrzygnięcia (proces walidacji) przy jednoczesnym wadliwym odtworzeniu tej podstawy z uwagi na niepoprawną rekonstrukcję norm prawnych, które się na tę podstawę składają (proces derywacji). Naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię ma więc charakter wyłącznie normatywny, abstrahujący od okoliczności faktycznych danej sprawy. Jego istota polega na nieprawidłowym odtworzeniu poszczególnych elementów normy prawnej, która stanowiła podstawę rozstrzygnięcia kształtującego treść stosunku administracyjnoprawnego strony. Może więc dotyczyć albo niewłaściwego odtworzenia zakresu stosowania normy, czyli okoliczności faktycznych, w których znajduje zastosowanie (hipoteza normy prawnej), albo wadliwego ustalenia konsekwencji prawnych w sytuacji prawnej podmiotu, który znalazł się w okolicznościach faktycznych aktywujących tę normę (dyspozycja/sankcja normy prawnej). Niezależnie od tego, którego elementu normy prawnej dotyczy zarzut błędnej wykładni, odnosi się on wyłącznie do jej generalno-abstrakcyjnego wzorca, kształtowanego treścią przepisów, z których się ją wywodzi. Okoliczności faktyczne sprawy pozostają w tej przestrzeni ocen prawnych bez znaczenia. Z tego też względu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, że niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania (a tylko w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania możliwe jest skuteczne kwestionowanie ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy) zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych (zob. wyrok NSA z 1 lipca 2022 r. sygn. akt III OSK 1241/21).

Natomiast zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego zakłada potrzebę wykazania i wyjaśnienia, jak dany przepis prawa powinien być stosowany ze względu na ustalony stan faktyczny sprawy albo dlaczego, ze względu na ten stan faktyczny, nie powinien być on stosowany, a w przypadku zarzutu niezastosowania tego przepisu, dlaczego powinien być on w sprawie zastosowany. Zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie polega więc na zarzuceniu tzw. błędu subsumcji, tj. gdy ustalony w sprawie stan faktyczny błędnie uznano za odpowiadający albo nieodpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w danej normie prawnej. Innym słowy, zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (w formie pozytywnej) wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, albo (w formie negatywnej) z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego. Niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego przez sąd administracyjny rozumiane jest więc jako sytuacja polegająca albo na bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumcji popełnionego przez organ administracyjny, albo wręcz przeciwnie, na bezzasadnym zarzuceniu organowi popełnienia takiego błędu.

W rozpoznawanej skardze kasacyjnej powołano obie podstawy kasacyjne przewidziane w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucając sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania. W takiej sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to z zasady w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd I instancji w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd I instancji przepis prawa materialnego (zob. m.in. wyrok NSA z 9 marca 2005 r. sygn. akt FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, Nr 6, poz. 120).

Przechodząc do rozpoznania zarzutów naruszenia przepisów postępowania zawartych w pkt 2. petitum skargi kasacyjnej wskazać należy, że nie są zasadne zarzuty naruszenia przez sąd I instancji przepisów postępowania – art. 151 p.p.s.a. (pkt. 2 tiret trzy) oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.sa. (pkt. 2 tiret cztery).

W tym miejscu wymaga zwrócenia uwagi, że powyższe przepisy to tzw. przepisy wynikowe. Pierwszy stanowi o tym, że w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Natomiast drugi oznacza, że jego naruszenie jest zawsze następstwem złamania przez sąd I instancji innych przepisów regulujących postępowanie, co ma tę konsekwencję, że nie może on stanowić samoistnej podstawy skargi kasacyjnej (wyroki NSA z: 19 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2077/10; 4 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2387/12). Strona skarżąca, chcąc powołać się na zarzut naruszenia tych regulacji powinna powiązać je z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił sąd I instancji w toku rozpatrywania sprawy (por. wyroki NSA z: 9 kwietnia 2015 r. sygn. akt II GSK 379/14; 28 maja 2014 r. sygn. akt II GSK 229/13; z 14 maja 2014 r. sygn. akt II GSK 384/13; 24 maja 2012 r. sygn. akt II GSK 563/11). Takich natomiast powiązań nie wskazano.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w ramach zaskarżonego wyroku przeprowadzono kontrolę decyzji objętych zakresem zaskarżenia, stosując kryterium zgodności z prawem. Po zbadaniu legalności działalności organów obu instancji, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę i zastosował jeden z środków przewidzianych w p.p.s.a. Nie można dopatrywać się naruszenia powołanych powyżej przepisów p.p.s.a. w tym, że sąd wydał orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami strony. Jeżeli sąd administracyjny stosuje środki określone w ustawie, to każde jego orzeczenie, zarówno korzystne, jak i niekorzystne dla skarżącej strony, jest realizacją obowiązku przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej. W takich przypadkach nie może być mowy o naruszeniu regulacji z p.p.s.a.

Odnosząc się z kolei do zarzutów zawartych w pkt. 2 tiret pierwszy i drugi petitum skargi kasacyjnej wskazać należy, że choć zarzuty te zostały prawidłowo powiązane z przepisami art. 145 § 1 pkt. 1 lit a) i c) p.p.s.a., to z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika z jakich powodów strona upatruje naruszenia przepisów prawa procesowego i jakie to naruszenie miałoby wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Poza gołosłownymi stwierdzeniami skarżącej zawartymi w petitum skargi kasacyjnej, w których skarżąca wskazuje, że z dokumentów i wyjaśnień wprost wynika, że stanowi ona przedsiębiorstwo średniej wielkości, w uzasadnieniu brak jest jakichkolwiek wywodów wskazujących, że tak rzeczywiście w sprawie było. Z tych powodów oraz w związku z wymogami, które skarga kasacyjna musi spełnić jako sformalizowany środek zaskarżeniem (o których była mowa powyżej) Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał zasadności zarzutów naruszenia przepisów postępowania.

Odnosząc się do naruszenia przepisów prawa materialnego w pierwszej kolejności należy wskazać, że w związku ze sposobem sformułowania zarzutów trudno wywnioskować, co skarżąca kasacyjnie w istocie kwestionuje. Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 1, art. 3 ust. 3 lit. b i c Załącznika do Zaleceń Komisji nr 2003/361/WE oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego, jednakże nie wskazał, czy kwestionuje wykładnię tych przepisów, czy też ich zastosowanie – autor kwestionuje w petitum we wszystkich trzech zarzutach naruszenia przepisów prawa materialnego "błędne uznanie".

Jak już wcześniej było to wskazane, zarzut naruszenia art. 174 pkt 1 może zostać naruszony przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Autor nie wykazuje i nie wyjaśnienia w petitum, jak dany przepis prawa powinien być stosowany ze względu na ustalony stan faktyczny sprawy albo dlaczego ze względu na ten stan faktyczny, nie powinien być on stosowany. Zatem nie można uznać, że jest to zarzut niewłaściwego zastosowania. Ponadto, nawet gdyby uznać, że autor kwestionuje niewłaściwe zastosowanie, zarzut ten nie mógłby być uznany za zasadny, a to z uwagi na to, że strona nie kwestionuje skutecznie stanu faktycznego ustalonego przez organy administracyjne, do którego zastosowano – zdaniem skarżącej kasacyjnie – wadliwie wyżej wymienione przepisy prawa materialnego. Z kolei rozpatrując ww. zarzuty jako zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię należy zauważyć, że zarówno w petitum skargi kasacyjnej, jak i w jej uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej nie wskazuje na czym polegała błędna wykładnia ww. przepisów prawa materialnego oraz nie wskazuje na ich prawidłową wykładnię.

Reasumują stwierdzić należy, że tak postawione zarzuty uniemożliwiają merytoryczne zbadanie zaskarżonego wyroku.

Już tylko na marginesie, odnosząc się do przewodniej myśli, która zdaje się wynikać ze skargi kasacyjnej, zgodnie z którą skarżąca uważa, że K. nie jest przedsiębiorstwem, wskazać należy, że w tym zakresie należy przyznać skarżącej rację. Tym niemniej skarżąca nie dostrzega treści art. 3 Zaleceń Komisji nr 2003/361/WE, który mówi o rodzajach przedsiębiorstw branych pod uwagę przy obliczaniu kwot finansowych.

W myśl art. 3 ust. 2 lit b "uczelnie wyższe lub ośrodki badawcze nienastawione na zysk" są traktowani nie jako przedsiębiorstwa partnerskie, tylko jako inwestorzy. Mimo, że sąd I instancji bezrefleksyjnie podszedł do różnicy w stosowaniu nazewnictwa – nie rozróżnia w uzasadnieniu wyroku pojęć "przedsiębiorca" i "inwestor" używając jedynie pojęcia "przedsiębiorca" – to K. występuje tu właśnie w znaczeniu inwestora, o którym mowa w ust. 2 art. 3 lit. b Zaleceń Komisji nr 2003/361/WE, a powiązania, o których mowa w sprawie również bada się w zakresie inwestorów.

Z kolei art. 3 ust. 2 wynika, że przedsiębiorstwo może być zakwalifikowane jako samodzielne nawet jeśli inwestor (w tym przypadku K.) przekroczył pułap 25 %. Musi być jednak spełniony warunek, że przedsiębiorstwo i inwestor nie stanowią "przedsiębiorstw powiązanych" w rozumieniu art. 3 ust. 3. Przedsiębiorstwo pozostające z uczelnią wyższą, jako inwestorem w jednym z związków wymienionych w art. 3 ust. 3 lit. a – d Zaleceń Komisji uznaje się za podmioty powiązane, chyba że inwestor, czyli K., nie angażuje się bezpośrednio ani pośrednio w zarządzanie danym przedsiębiorstwem, bez uszczerbku dla swoich praw jako wspólnika.

Mając jednak na uwadze, że skarżąca kasacyjnie nie zakwestionowała dokonanych w sprawie ustaleń stanu faktycznego, tym samym nieskuteczne okazały się zarzuty niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego. Nie podważyła też wykładni zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego. A zatem z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a.