I FSK 2268/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Adam Bącal, Sędzia NSA Roman Wiatrowski (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Maja Chodacka, po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 357/18 w sprawie ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 12 marca 2018 r., nr [...]; [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za październik 2016 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie kwotę 360 (słownie trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. NSA/wyr. 1 - wyrok

1. Wyrokiem z 18 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 357/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę P. sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej spółka, skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z 12 marca 2018 r. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego na należnym w podatku od towarów i usług za październik 2016 r. (ww. wyrok oraz inne orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu opublikowane zostały w bazie internetowej NSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

2. W skardze kasacyjnej spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez WSA w Szczecinie. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz zrzekła się rozprawy.

2.1. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.) naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm., dalej ustawa o VAT) w związku z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej o.p.) poprzez błędną wykładnię i oddalenie skargi, pomimo że postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu zostało wydane mimo braku istnienia jakichkolwiek przesłanek uzasadniających zastosowanie takiego przedłużenia, a tylko w przypadku istnienia dowodów materialnych na istnienie wątpliwości dotyczących zasadności zwrotu oragan powinien korzystać z tego uprawnienia;

II. przepisów postępowania, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. w związku z art. 120 i art. 121 § 1 w związku z art. 217 § 2, art. 210 § 4 i w związku z art. 219 o.p. poprzez oddalenie skargi, mimo, że uzasadnienie faktyczne i prawne postanowienia nie wskazuje na istnienie jakichkolwiek istotnych wątpliwości mogących stanowić podstawę do jego wydania i zarazem do dalszej weryfikacji zasadności przedmiotowego zwrotu, co jednocześnie oznacza, że zostało ono wydanie na zasadzie dowolności.

2.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, jednocześnie zrzekając się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony - w tym przypadku organ - w terminie czternastu dni od doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z treścią art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednakże z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jako, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych enumeratywnie w art. 183 § 2 p.p.s.a., zakres kontroli tego Sądu wyznaczyły zarzuty podniesione przez stronę.

3.1. W skardze kasacyjnej sformułowano zarówno zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego jak i prawa procesowego. Przedmiot sporu sprowadza się natomiast do zweryfikowania, czy prawidłowe pozostaje stanowisko organów podatkowych oraz Sądu pierwszej instancji, że w rozpatrywanej sprawie istniały podstawy do przedłużenia terminu zwrotu na rachunek bankowy nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za październik 2016 r. w kwocie 49.952 zł (zadeklarowanej) do dnia 30 czerwca 2018 r.

3.2. W szczególności w sprawie nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 87 ust. 2 ustawy o VAT w związku z art. 121 § 1 o.p. poprzez błędną wykładnię i oddalenie skargi, pomimo że postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu zostało wydane mimo braku istnienia jakichkolwiek przesłanek uzasadniających zastosowanie takiego przedłużenia, a tylko w przypadku istnienia dowodów materialnych na istnienie wątpliwości dotyczących zasadności zwrotu organ powinien korzystać z tego uprawnienia.

Nie można zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że w rozpatrywanej sprawie doszło do błędnej interpretacji wskazanych przepisów, ponieważ stanowisko interpretacyjne wyrażone w zaskarżonym wyroku jest zbieżne z tym, co przedstawia strona w złożonej skardze kasacyjnej.

W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji stwierdził, że z treści art. 87 ust. 2 zd. 2 ustawy o VAT nie wynika, że do wydania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku od towarów i usług konieczne jest udowodnienie, że zwrot podatku od towarów i usług jest bezzasadny. W ocenie WSA przesłanką do przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku w podatku od towarów i usług jest potrzeba dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu.

Takiego stanowiska Sądu pierwszej instancji autor skargi kasacyjnej zasadniczo nie kwestionuje.

W tym miejscu należy wskazać, że organ podatkowy w postępowaniu w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu VAT, decyduje wyłącznie o konieczności dalszego weryfikowania w celu dokonania zwrotu, a nie o samej zasadności zwrotu. Nie chodzi zatem o wykazanie, że zwrot jest niezasadny ani o wykazanie, że istnieją dowody przemawiające za niezasadnością dokonania zwrotu. Potwierdza to także dotychczasowe orzecznictwo. W wyroku z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. I FSK 610/13 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie zasługuje na aprobatę taka wykładnia art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, która ogranicza stosowanie instytucji przedłużenia terminu zwrotu do takiego stopnia, że w istocie prowadzi do niemożności spełnienia celu jej ustanowienia, tj. umożliwienia organowi tymczasowego wstrzymania się ze zwrotem podatku do momentu zakończenia weryfikacji zasadności tego zwrotu w przypadku zaistnienia dostatecznych wątpliwości w tym zakresie. Czynności organu na tym etapie nie zmierzają do wykazania, że zwrot jest niezasadny ani do wykazania, że istnieją dowody przemawiające za niezasadnością zwrotu. Chodzi natomiast o uprawdopodobnienie, że istnieją okoliczności przemawiające za potrzebą dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku i z tego powodu dochodzi do wstrzymania, na czas weryfikacji, zwrotu podatku, na co wskazuje wprost brzmienie art. 87 ust. 2 zd. 2 ustawy VAT - jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć, w drodze postanowienia, termin do czasu zakończenia tej weryfikacji (por. też wyrok NSA z dnia 20 września 2017 r., sygn. akt I FSK 2318/15 dostępne na www.orzeczeniansa.gov.pl).

Tożsame stanowisko NSA zajął w sprawach dotyczących tej samej strony skarżącej w wyrokach: w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za wrzesień 2016 r. (wyrok NSA z dnia 11.09.2018 r., I FSK 1057/18), w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za październik 2016 r. (wyrok NSA z dnia 11.09.2018 r., I FSK 1059/18), w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za styczeń 2017 r. (wyrok NSA z dnia 11.09.2018 r., I FSK 1060/18), w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za kwiecień 2017 r. (wyrok NSA z dnia 11.09.2018 r., I FSK 1170/18), w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za maj 2017 r. (wyrok NSA z dnia 11.09.2018 r., I FSK 1157/18). W orzeczeniach tych zajęto stanowisko, że wstrzymanie się ze zwrotem jest dopuszczalne w przypadku "zaistnienia dostatecznych wątpliwości w tym zakresie".

3.3. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika natomiast, że istota sporu nie sprowadza się do wykładni art. 87 ust. 2 (zdanie drugie) ustawy o VAT, lecz do oceny jego zastosowania w ramach ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Świadczą o tym argumenty skargi kasacyjnej, gdzie podnosi się min., że:

- organ podatkowy jest w posiadaniu wszystkich dokumentów niezbędnych do weryfikacji prawidłowości rozliczenia spółki,

- nie mają znaczenia ewentualne braki informacji w zakresie np. daty załadunku towarów, miejsca załadunku towarów, czy też nazwy przewoźnika w listach przewozowych CMR,

- braki te były wielokrotnie wyjaśniane w toku kontroli podatkowych i kontroli celno-skarbowych,

- poprzez przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka, R. T. wyjaśnione zostały także wątpliwości organu w zakresie przywoływanych w skarżonym postanowieniu zeznań jego pracownika, pana A. G.,

- w toku innego przesłuchania przeprowadzonego w toku ww. kontroli celno- skarbowej zostały wyjaśnione również inne wątpliwości organu przedstawione w zaskarżonym postanowieniu - w zakresie braku zgody leasingodawcy w umowie na podnajem naczep przez spółkę J.,

- w zakresie transakcji z firmą D. T. oraz spółką F. należy zauważyć, iż - jak wskazano w uzasadnieniu postanowienia - firmy te przesłały do organu sprostowania wcześniejszych błędnych informacji i wyjaśniły, że we wskazanych okresach zawierały transakcje ze spółką P.,

- w dniu 22.08.2018 r. spółce P. doręczono wyniki kontroli celno-skarbowych:

za okresy od listopada 2016 r. do lutego 2017 r.,

za marzec i kwiecień 2017 r.,

za maj 2017 r.,

za sierpień i wrzesień 2017 r.

W rozliczeniach spółki za styczeń, luty, marzec, kwiecień i maj 2017 r. nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości, natomiast w rozliczeniach za listopad i grudzień 2016 r. oraz za sierpień i wrzesień 2017 r. stwierdzono jedynie błędy rachunkowe, ujęcie faktury w nieprawidłowym okresie rozliczeniowym, czy też brak dokonania korekty podatku, o której mowa w art. 89b ustawy o podatku od towarów i usług.

3.4. Z takimi argumentami skargi kasacyjnej wiążą się również sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 120 i art. 121 § 1 w związku z art. 217 § 2, art. 210 § 4 i w związku z art. 219 o.p. poprzez oddalenie skargi, mimo, że uzasadnienie faktyczne i prawne postanowienia nie wskazuje na istnienie jakichkolwiek istotnych wątpliwości mogących stanowić podstawę do jego wydania i zarazem do dalszej weryfikacji zasadności przedmiotowego zwrotu, co jednocześnie oznacza, że zostało ono wydanie na zasadzie dowolności.

3.5. Powyższych zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego nie można podzielić. Wydane w rozpatrywanej sprawie postanowienie w sprawie stwierdzenia terminu zwrotu wskazuje, które okoliczności dokonania transakcji budzą uzasadnione wątpliwości i dlaczego konieczne było dokonanie dalszych czynności weryfikacyjnych.

Organy podatkowe wyjaśniły, dla potwierdzenia prawidłowości deklarowanej przez P. sp. z o.o. kwoty zwrotu podatku VAT za październik 2016 r. niezbędne było uzyskanie od innych organów podatkowych odpowiedzi na wnioski o przeprowadzenie kontroli podatkowych, czynności sprawdzających u kontrahentów spółki oraz uzyskanie odpowiedzi na wnioski skierowane do kontrahentów w trybie art. 82 o.p. W ocenie organów podatkowych dowody pozwolą na dokonanie analizy całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji na ocenę przez ten organ rzetelności przedmiotowych transakcji oraz zasadności deklarowanego zwrotu podatku od towarów i usług.

3.6. W postanowieniu organu odwoławczego wskazano przesłanki, które uzasadniały wątpliwości, co do zasadności zwrotu, a które były podstawą do przedłużenia terminu zwrotu. Nie można się zgodzić, że zaistniałe w sprawie wątpliwości dotyczące zwrotu zostały wyjaśnione. Świadczą o tym poniżej wskazane, a zawarte w postanowieniu organu odwoławczego, okoliczności.

Skarżąca ujęła w rejestrze zakupu prowadzonego dla potrzeb rozliczenia podatku od towarów i usług oraz rozliczyła w deklaracji VAT-7 za kontrolowany okres fakturę VAT z dnia 17.10.2017 r., wystawioną przez firmę P. L. sp. z o.o.

Z odpowiedzi uzyskanej od firmy P. L. sp. z o.o. wynikało, że P. L. sp. z o.o. w okresie objętym kontrolą nie zawierała transakcji z P. sp. z o.o.

Skarżąca ujęła w rejestrze sprzedaży oraz rozliczyła w deklaracji VAT-7 faktury VAT wystawione przez spółkę na rzecz firm F. sp. z o.o. oraz D. T. K. D.

Z odpowiedzi przesłanej pismem z dnia 8.06.2017 r. przez K. D., wynika, że w okresie od 1.08.2016 r. do 30.09.2016 r. firma D. T. nie zawarła żadnych umów ze skarżącą, ani też nigdy nie doszło do spotkania właściciela firmy z właścicielem firmy P., ponadto w dniu 28.06.2017 r. udzieliła informacji, że ww. okresie nie wystawiła żadnych faktur obciążających firmę skarżącej, ani też nie otrzymała od niej żadnych obciążeń. Natomiast pismem z dnia 18.07.2017 r. (data wpływu do organu I instancji 25.07.2017 r.) poinformowano organ, że w związku z ponowną weryfikacją 2016 r. przesyła zestawienie transakcji, do których doszło pomiędzy firmą D. T., a firmą P. w tym okresie.

Pismem z dnia 7.06.2017 r. F. sp. z o.o., poinformowała, że w okresie od 1.08.2016 r. do 30.09.2016 r. nie zarejestrowała żadnych transakcji z firmą P. sp. z o.o. Następnie pismem z dnia 24.07.2017 r. spółka poinformowała organ I instancji, że dokonała błędnej odpowiedzi dotyczącej transakcji pomiędzy firmą F. sp. z o.o., a P. sp. z o.o. w okresie od 1.08.2016 r. do 30.09.2016 r. i wskazała, że w ww. okresie zarejestrowała dwie transakcje z ww. dostawcą.

Powyższe rozbieżności jak trafnie wskazał organ odwoławczy uzasadniały wystąpienie do Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. pismem z dnia 10.08. 2017 r. oraz do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. pismem z dnia 10.08.2017 r., z wnioskiem o przesłuchanie w charakterze świadka pana K. D. i pana T. T., celem potwierdzenia prawidłowości i rzetelności wykonania usług na rzecz P. sp. z o.o.

Przesłuchany w dniu 20.09.2017 r. K. D. udzielił ogólnikowych odpowiedzi, w tym w kwestii taboru, nie posiadając wiedzy w kwestii numerów rejestracyjnych samochodów, jak również numerów rejestracyjnych naczep, którymi miały być świadczone usługi na rzecz P. Świadek nie posiadał również wiedzy, którzy kierowcy z jego firmy świadczyli transport, kto brał udział przy załadunku i rozładunku ani w jaki sposób załadowany był towar. Zapytany o rodzaj przewożonego towaru z dokumentów odczytał, że było to aluminium. K. D. nie potrafił wyjaśnić, dlaczego do faktur o nr: [...] z dnia 31.08.2016 r. oraz [...] z dnia 24.08.2016 r. zostały załączone te same zlecenia. Na pytanie o wypełnianie i podpisywanie dokumentów przewozowych odpowiedział, że nie podpisywał tych dokumentów. K. D. zeznał też, że nie zna osób reprezentujących P. sp. z o.o., kojarzy tylko, że firma ta była z G.

Organ podatkowy nie był w stanie przesłuchać T. T., a z informacji otrzymanych od Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. wynika, że T. T. od lipca 2017 r. nie jest prokurentem F. sp. z o.o., nie współpracuje ze spółką oraz nie są znane spółce jego aktualne dane adresowe.

Natomiast w dniu 27.07.2017 r. organ podatkowy przesłuchał świadka, A. G., pracownika firmy transportowej F. T. "[..]" T. R., która miała świadczyć usługi przewozowe na rzecz P. sp. z o.o. A. G. zeznał, że nie zna P. sp. z o.o. oraz E. P., nie wie gdzie spółka ta się znajduje i nic nie wie na temat zleceń usług przeładunku, załadunku i rozładunku przez tę spółkę. Ponadto stwierdził, że kontaktował się tylko z "panem J." i zna firmę J. z C., dla której świadczył transport i od której "brał towary". Zlecenia zawsze dostawał od spółki J., na naczepie był napis J. i zawsze kontaktował się z panem J. P. sp. z o.o. dokonała odliczenia od podatku należnego kwoty podatku naliczonego VAT z tytułu najmu naczep ciężarowych, wykorzystywanych w transporcie, udokumentowanego fakturami zakupu VAT wystawionymi przez J. T. L. sp. z o.o.

Organ odwoławczy wskazał również, że z załączonych do faktur zakupu i sprzedaży dokumentów CMR wynika, że naczepy, którymi dysponowała P. sp. z o.o., wykorzystywane były do świadczenia usług przewozu ciągnikami siodłowymi będącymi w posiadaniu kontrahentów:

G. – T. S.C. E. G. P. M.,

K. D. F. H. U.,

C. A.- S. B. P.,

M. sp. z o.o.,

T. K. M. R. T.,

P. N. M.

Nie bez znaczenia jest również wskazana przez organ odwoławczy okoliczność, że w równolegle prowadzonej przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. kontroli podatkowej wobec P. sp. z o.o., w zakresie sprawdzenia zasadności zwrotu podatku od towarów i usług za lipiec 2016 r., przed dokonaniem zwrotu, spółka okazała kserokopie dowodów rejestracyjnych naczep ciężarowych z których wynika, że ich właścicielem jest I.-L. sp. z o.o., S.. W związku z tym organ I instancji zwrócił się z wnioskiem do I.-L. sp. z o.o. o udzielenie informacji, jaki podmiot gospodarczy użytkował naczepy ciężarowe oraz czy została wyrażona zgoda na dalszy wynajem tych naczep.

W dniu 21.09.2017 r. I.-L. . sp. z o.o. udzieliła odpowiedzi z której wskazała, że tytuł prawny do przedmiotowych naczep posiadała J. T. L. sp. z o.o., wyłącznie do dnia 14.08.2015 r., a leasingodawca nie wyrażał zgody na podnajem tych naczep. Zgodnie z postanowieniami § 3 załącznika do umowy leasingu, "korzystający zobowiązany jest (...) do niewykorzystywania przedmiotu leasingu do zarobkowego najmu". Ponadto, jak zauważył organ J.T. L. sp. z o.o. nie zgłaszała leasingodawcy faktu podnajmu naczep podmiotom trzecim (np. sp. komandytowej J. T. L. sp. z o.o.). Po wypowiedzeniu umowy, zgodnie z art. 8.16 Ogólnych Warunków Umowy, leasingobiorca nie mógł korzystać z przedmiotu umowy. Jednakże z dokumentów zgromadzonych w trakcie kontroli podatkowej wynika, że po tej dacie spółka z o.o. J. T. L. korzystała z naczep bez tytułu prawnego. Tym samym J. T. L. sp. z o.o. sp. komandytowa wynajmując na rzecz P. sp. z o.o. powyższe naczepy i dokumentując to fakturą VAT nr [...] z dnia 31.10.2016 r. w kwocie netto 14.000,00 zł oraz podatek VAT w kwocie 3.220.00 zł, również nie miała tytułu prawnego do dysponowania tymi naczepami. Po zakończeniu terminu umowy leasingu, tj. 14.08.2015 r. I.-L. sp. z o.o. rozpoczęła wobec J. T. L. sp. z o.o. czynności windykacyjne, celem odzyskania bezprawnie posiadanych naczep przez J. T. L. sp. z o.o.

I.-L. sp. z o.o. przesłała w dniu 4.01.2018 r. uzupełnienie odpowiedzi udzielonej na pismo z dnia 6.09.2017 r. wskazując, że zgodnie z art. 8 pkt 6 Ogólnych Warunków Umowy Leasingowej: "Korzystający nie mógł bez pisemnej zgody Finansującego oddawać przedmiotu leasingu osobie trzeciej lub zastawiać go, ani ustanawiać na nim jakichkolwiek praw lub obciążeń w ramach żadnego stosunku faktycznego lub prawnego, który dawałby osobie trzeciej jakiekolwiek prawa, w tym choćby krótkotrwałe posiadanie lub możliwość używania całości lub części przedmiotu leasingu"(...). I. L. Sp. z o.o. poinformowała również, że w powyższym zakresie nie posiada próśb ani zgód.

Jak wynika z listów przewozowych CMR, w kontrolowanym okresie przedmiotowe naczepy również wykorzystywane były przez P. sp. z o.o. do transportu towarów.

Trafnie zatem organ odwoławczy wskazał, że powoływanie się na zeznania J. G., iż ogólne warunki umowy leasingu w niektórych przypadkach zezwalały na podnajmowanie naczep innym firmom, a w niektórych były zastrzeżenia co do podnajmu naczep, są niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym, albowiem po wypowiedzeniu umowy tj. w dniu 14.08.2015 r., zgodnie z art. 8 pkt 6 Ogólnych Warunków Umowy, leasingobiorca – J. sp. z o.o., jak również najemca nie posiadał tytułu prawnego do dysponowania tymi naczepami, a tym samym nie mógł korzystać z przedmiotu umowy leasingu.

Należy zwrócić również uwagę, że mimo kierowanych przez organ I instancji wezwań skarżąca nie przedłożyła żądanych dokumentów ani nie złożyła pisemnych wyjaśnień odnośnie tego czy transakcje zawarte z J. T. L. sp. z o.o. sp. k., tj. wynajem naczep oraz wózków widłowych, poprzedzone były zawarciem umowy lub zlecenia, jak również o wskazanie numerów rejestracyjnych wynajmowanych na rzecz P. sp. z o.o. naczep wymienionych w treści faktury VAT nr [...] z dnia 31.10.2016 r. wystawionej przez J. T. L. sp. z o.o. sp. k., wskazania związku, który zakup dokumentuje ww. faktura VAT z czynnościami opodatkowanymi oraz wskazania faktur VAT dokumentujących sprzedaż usług transportu towarów, przy świadczeniu których P. sp. z o.o. korzystała z usług firmy J. T. L. sp. z o.o. sp. k. w zakresie wynajmu wózków widłowych wraz z operatorem.

Istotne jest również to, co podkreślił organ odwoławczy, że do dnia sporządzenia postanowienia z dnia 13.12.2017 r. pomimo kierowanych do skarżącej kilkukrotnie wezwań nie udzieliła wyjaśnień oraz nie przedłożyła wymaganej dokumentacji.

3.8. Powyższe pozwala uznać, że organ odwoławczy, w zaskarżonym postanowieniu wyjaśnił dlaczego fakt posiadania przez spółkę faktur VAT, przelewów bankowych, listów przewozowych CMR zawierających braki dotyczące wskazania m.in. daty załadunku towarów, miejsca załadunku towarów, nazwy przewoźnika - nie stanowi jednoznacznego potwierdzenia rzetelności przedmiotowych transakcji.

3.9.Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

3.10. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego obejmujących sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjna pełnomocnika organu orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804, ze zm.).