I FSK 1946/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Maja Chodacka, po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 2146/17 w sprawie ze skargi P. sp.k. z siedzibą w S. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 23 marca 2017 r. nr 1462-IPPP3.4512.811.2016.2.ISZ w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od P. sp.k. z siedzibą w S. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 460 (słownie: czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z 21 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 2146/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.), dalej "P.p.s.a.", uwzględnił skargę P. sp. k. (dalej "Spółka" lub "Skarżąca") na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej "organ") z 23 marca 2017 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej i uchylił zaskarżone postanowienie.

1. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi

W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że Spółka podała we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, że w ramach działalności prowadzonej w składzie podatkowym planuje dokonać wewnątrzwspólnotowego nabycia oleju napędowego, a następnie zużyć go do produkcji preparatu smarowo-antykorozyjnego PSA-90, niebędącego paliwem silnikowym. Nabywany wewnątrzwspólnotowo olej napędowy o kodzie CN 27101943 nie będzie używany na jakiekolwiek inne cele niż produkcja ww. preparatu.

W związku z tym opisem zadano następujące pytania:

1) Czy w opisanym powyżej stanie faktycznym (uwzględniając rodzaj i charakter prowadzonej działalności, a przede wszystkim fakt przeznaczenia nabywanego oleju napędowego w całości na cele produkcji preparatu smarowo-antykorozyjnego PSA-90) Spółka, dokonując wewnątrzwspólnotowego nabycia oleju napędowego o kodzie CN 27101943, dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru w postaci paliwa silnikowego?

2) Czy w opisanym powyżej stanie faktycznym (uwzględniając rodzaj i charakter prowadzonej działalności, a przede wszystkim fakt niedokonywania przez Spółkę obrotu paliwami silnikowymi, albowiem olej napędowy o kodzie CN 27101943 nie jest przedmiotem obrotu, tylko zużycia w całości w procesie produkcji preparatu smarowo-antykorozyjnego PSA-90) Spółka winna uzyskać koncesję na obrót paliwami ciekłymi na mocy odpowiednich przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 220, ze zm.), dalej "Prawo energetyczne"?

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, Spółka na oba pytania udzieliła odpowiedzi przeczącej. Stwierdziła, że aby zaktualizował się obowiązek zapłaty podatku na podstawie art. 103 ust. 5a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 710, ze zm.), dalej "ustawa o VAT", muszą być łącznie spełnione dwie przesłanki, tj.:

– przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia muszą być paliwa silnikowe wymienione w załączniku nr 2 do ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 43, ze zm.) i

– wytwarzanie lub obrót ww. paliwami silnikowymi wymaga uzyskania koncesji zgodnie z przepisami Prawa energetycznego.

Zdaniem Spółki za paliwo silnikowe w rozumieniu przepisów załącznika nr 2 do ustawy o podatku akcyzowym można uznać tylko takie wyroby z ww. załącznika, które z uwagi na cel, jakiemu mają służyć, są przeznaczone, oferowane na sprzedaż lub używane do napędu silników spalinowych (nie na cele inne, np. produkcja kosmetyków, czy też preparatów smarowo-antykorozyjnych PSA-90). Skoro zatem zużywany do produkcji innego wyrobu olej napędowy nie może być uznany za paliwo silnikowe w rozumieniu przepisów ustawy o podatku akcyzowym, jak i ustawy o VAT, nabycie wewnątrzwspólnotowe przez Spółkę oleju napędowego na cele produkcji preparatu smarowo-antykorozyjnego PSA-90 nie spowoduje obowiązku zapłaty VAT w terminie wskazanym w art. 103 ust. 5a ustawy o VAT. Spółka zwróciła również uwagę, że nie prowadzi działalności gospodarczej polegającej na obrocie paliwami ciekłymi, tym samym drugi z ww. warunków (obowiązek posiadania koncesji) nie został spełniony.

Postanowieniem z 20 stycznia 2017 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej.

Rozstrzygnięcie to zostało następnie utrzymane w mocy postanowieniem organu z 23 marca 2017 r., w uzasadnieniu którego wskazano, że w złożonym wniosku Spółka nie zwróciła się o wykładnię przepisów prawa podatkowego w przedstawionej sytuacji, lecz oczekiwała potwierdzenia, że w opisanym stanie faktycznym nie dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru w postaci paliwa silnikowego oraz że nie jest zobowiązana do uzyskania koncesji na obrót paliwami ciekłymi na mocy przepisów Prawa energetycznego. Wskazany przez Spółkę przepis art. 103 ust. 5a pkt 2 ustawy o VAT ani też inne przepisy prawa podatkowego dotyczące VAT nie regulują jednak ww. kwestii. Zdaniem organu problem przedstawiony przez Spółkę nie dotyczy przepisów prawa podatkowego i nie może być rozstrzygnięty w ramach postępowania interpretacyjnego, gdyż ocenie musiałby być poddany stan faktyczny, a nie wskazany przez Spółkę przepis prawa podatkowego. Ustalenie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego nie jest natomiast przedmiotem postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wadliwość tego rodzaju uniemożliwia zaś organowi podatkowemu wydanie interpretacji indywidualnej, a jednocześnie obliguje ten organ do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji, stosownie do art. 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613, ze zm.), dalej "O.p.".

2. Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego

W skardze wniesionej na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka zarzuciła naruszenie:

a) art. 14h w zw. z art. 165a § 1 O.p., poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności wskazujące na wystąpienie przyczyn, z powodu których postępowanie nie może być wszczęte;

b) art. 14b § 3 w zw. z art. 14c § 1 i § 2 O.p., poprzez błędne przyjęcie, że Spółka we wniosku nie dokonała wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie oraz błędne przyjęcie, że zagadnienia przedstawione w pytaniach Spółki dotyczą kwestii dowodzenia rzeczywistego stanu faktycznego, faktów istotnych z perspektywy stosowania przepisu prawa materialnego, analizy przepisów Prawa energetycznego oraz przeprowadzania postępowania dowodowego, do czego organ nie był uprawniony;

c) art. 103 ust. 5a ustawy o VAT, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przepis ten reguluje jedynie termin wpłaty podatku z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw silnikowych przez podatnika w przypadku wprowadzenia tych towarów z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju do składu podatkowego, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu doprowadziłaby do ustalenia, że przepis ten nakłada nowe obowiązki na podmiot dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw silnikowych, a także dotyczy kwestii podniesionych we wniosku Skarżącej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

3. Wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał zarzuty skargi za zasadne w zakresie, w jakim zaskarżone postanowienie skutkowało odmową wydania interpretacji indywidualnej w kwestii, której dotyczyło pytanie nr 1) Spółki. Zdaniem Sądu istota sporu w sprawie skupia się wokół regulacji art. 103 ust. 5a ustawy o VAT, tj. czy przepis ten będzie miał zastosowanie w przypadku Spółki. Sporne pytanie nr 1) wiąże się ściśle z odpowiedzialnością Skarżącej jako płatnika z tytułu wywiązania się z obowiązku obliczenia i pobrania podatku od podatnika oraz jego wpłacenia organowi podatkowemu. Nie chodziło zatem, wbrew twierdzeniu organu, o interpretację stanu faktycznego. Przedmiotowy stan faktyczny odnosi się też do konkretnego przepisu prawa podatkowego. Skarżąca, składając wniosek o uzyskanie interpretacji indywidualnej, dążyła – zdaniem Sądu - do uzyskania ochrony prawnej, zamierzając zastosować się do ewentualnej interpretacji przyznającej jej rację. Organ niesłusznie zatem przyjął, że w tej części zostały spełnione przesłanki z art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p., dające podstawę do odmowy wszczęcia postępowania.

Prawidłowe natomiast było rozstrzygnięcie organu w zakresie pytania nr 2). Przedmiotem tego pytania była bowiem ocena prawna stanu faktycznego, której należało dokonać na podstawie przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego.

W rezultacie Sąd wskazał, że w ponownym postępowaniu organ winien dokonać merytorycznej oceny wniosku Spółki w zakresie pytania nr 1) oraz interpretacji art. 103 ust. 5a ustawy o VAT w odniesieniu do opisanego stanu faktycznego.

4. Skarga kasacyjna

Powyższy wyrok został zaskarżony w całości przez organ, który w skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 165a § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14b § 1 i 3 oraz art. 14c O.p., poprzez dokonanie przez Sąd nieprawidłowej oceny prawnej stanowiska organu podatkowego zawartego w uchylonym postanowieniu w zakresie oceny stanowiska wnioskodawcy w sytuacji braku podstaw do uznania skargi, gdyż organ podatkowy dokonał prawidłowej interpretacji przepisów Ordynacji podatkowej w zakresie dotyczącym odmowy wszczęcia postępowania;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 165a § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14b § 1 i 2 O.p. w zw. z art. 103 ust. 5a pkt 2 ustawy o VAT, poprzez błędne uznanie, że w przypadku pytania oznaczonego przez Spółkę nr 1) nie zachodziły przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej;

c) art. 103 ust. 5a pkt 2 ustawy o VAT w zw. z art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 i § 3 w zw. z art. 14h O.p., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na niezasadnym przyjęciu, że przepis art. 103 ust. 5a ustawy o VAT reguluje metodę kwalifikacji pojęcia "paliwa silnikowe", podczas gdy przepis ten normuje wyłącznie termin wpłaty podatku z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw silnikowych przez podatnika w przypadku wprowadzenia tych towarów z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju do składu podatkowego.

W kontekście tak sformułowanych podstaw kasacyjnych organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zwrot kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1. Skarga kasacyjna organu jest częściowo zasadna, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy zasługuje na uwzględnienie.

5.2. Na wstępie wyjaśnić należy, że niniejsza skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z regulacjami zawartymi w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095).

5.3. Istotę sporu w sprawie stanowi ocena prawidłowości zastosowania przez organ art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. do wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej. Na obecnym etapie postępowania spór ten ogranicza się przy tym wyłącznie do części wniosku zakreślonej pytaniem nr 1) Spółki, bowiem w zakresie dotyczącym pytania nr 2) Sąd pierwszej instancji zaakceptował stanowisko organu o odmowie wszczęcia postępowania.

Organ uznał w zaskarżonym postanowieniu, że przedstawiony w przedmiotowym wniosku problem (tj. opisane zdarzenie przyszłe, postawione w jego kontekście pytania oraz własne stanowisko Spółki) nie wiąże się z koniecznością dokonania interpretacji przepisów prawa podatkowego, gdyż zagadnienia przedstawione w pytaniach Spółki odnoszą się w istocie do kwestii dowodzenia rzeczywistego stanu faktycznego, faktów istotnych z perspektywy stosowania przepisu prawa materialnego oraz przeprowadzenia postępowania dowodowego. Powyższe zamierzenia nie mogą zaś zostać zrealizowane w ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

Z taką oceną wniosku Skarżącej nie zgodził się jednak Sąd pierwszej instancji. Uznał on bowiem, że przedmiotowy wniosek – w zakresie wskazanym w pytaniu nr 1) - dotyczy w istocie wątpliwości Spółki co do konieczności zastosowania przez nią w określonej sytuacji regulacji z art. 103 ust. 5a ustawy o VAT. Tak oznaczony problem mieści się zaś w zakresie przedmiotowym interpretacji indywidualnych, przez co brak było podstaw do odmowy wszczęcia postępowania w tym aspekcie wniosku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższa ocena Sądu pierwszej instancji nie jest trafna.

5.4. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 14b § 1 O.p., w brzmieniu obowiązującym w stanie faktycznym sprawy, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 O.p.). Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 O.p.).

Stosownie zaś do art. 14c § 1 i 2 O.p. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

5.5. Z treści przywołanych przepisów wynika, że specyfiką postępowania wywołanego wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej jest obowiązek wnioskodawcy wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Ten podany stan faktyczny jest "wiążący" dla organu interpretacyjnego. Nie można bowiem dokonywać weryfikacji podanych okoliczności faktycznych ani ich w jakikolwiek sposób modyfikować. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega więc m.in. na tym, że organ wydający interpretację niejako "porusza się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. Zadanie organu interpretacyjnego zawężone jest do analizy okoliczności podanych we wniosku. Organ wydający interpretację jest niejako związany zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku. W konsekwencji opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego zawarty we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest wiążący zarówno dla organu interpretacyjnego, jak i dla sądu administracyjnego kontrolującego taki akt administracyjny.

Stanowisko powyższe jest obecnie ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 18 grudnia 2020 r., sygn. akt II FSK 2482/18; z 31 marca 2021 r., sygn. akt I FSK 480/18; z 23 września 2021 r., sygn. akt I FSK 1383/19; z 13 października 2021 r., sygn. akt I FSK 1898/18; z 14 kwietnia 2022 r., sygn. akt I FSK 2231/18; CBOSA).

5.6. Jednocześnie, jak wskazuje się w orzecznictwie, uwzględniając treść art. 14b § 1, § 2 i § 2a O.p. oraz art. 165a § 1 O.p. podatnikowi, który wystąpił o interpretację indywidualną w zakresie zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych można odmówić jej wydania, gdy: (1) przedmiotem wniosku nie są przepisy prawa podatkowego, (2) przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną są przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych oraz organów kontroli skarbowej, (3) gdy wniosek o interpretację złożyła osoba niemająca przymiotu zainteresowanego w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. oraz (4) gdy interpretacja nie może być wydana z jakichkolwiek innych przyczyn (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt I FSK 411/17; z 25 lipca 2019 r., sygn. akt I FSK 679/17; CBOSA).

Lektura uzasadnienia objętego skargą postanowienia organu prowadzi do konkluzji, że zdaniem tego organu w przypadku wniosku Skarżącej zaistniały negatywne warunki wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej opisane w pkt 1) i 4) powyżej. Z takim stwierdzeniem należy się zgodzić.

5.7. Trzeba bowiem zaznaczyć, że Skarżąca we wniosku w sposób bardzo lakoniczny opisała zdarzenie przyszłe, co do kwalifikacji prawnopodatkowej którego na gruncie VAT miała wątpliwości. Wskazała bowiem mianowicie tylko tyle, że w ramach prowadzonego składu podatkowego zamierza dokonać wewnątrzwspólnotowego nabycia oleju napędowego o określonym kodzie CN i dokonać jego zużycia w całości do wyprodukowania preparatu smarowo-antykorozyjnego PSA-90, który to preparat nie jest paliwem silnikowym.

W odniesieniu do tego opisu zadała dwa pytania, tj. czy takie wewnątrzwspólnotowe nabycie oleju napędowego o określonym kodzie CN będzie wewnątrzwspólnotowym nabyciem paliwa silnikowego (pytanie nr 1) oraz czy w opisanym przypadku jest obowiązana do uzyskania koncesji na podstawie przepisów Prawa energetycznego (pytanie nr 2).

Zajmując zaś własne stanowisko co do tak postawionych problemów, na oba pytania odpowiedziała negatywnie, tzn. że dokonując wewnątrzwspólnotowego nabycia oleju napędowego o określonym kodzie CN, który to olej zostaje zużyty w całości do wyprodukowania innego preparatu niebędącego paliwem silnikowym, nie dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia paliwa silnikowego oraz że w tej sytuacji nie jest obowiązana do uzyskania koncesji na podstawie przepisów Prawa energetycznego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w opisanej sytuacji trafnie przyjął organ, że tak sformułowany wniosek o wydanie interpretacji nie mógł co do zasady skutkować wszczęciem postepowania w takiej sprawie. Udzielenie odpowiedzi na postawione pytanie nr 1) wiązałoby się bowiem z koniecznością dokonania ustaleń faktycznych w zakresie działalności Skarżącej, a w przypadku pytania nr 2) – skutkowało ponadto udzieleniem interpretacji przepisów prawa niebędących przepisami prawa podatkowego. Dokonanie obu wymienionych "czynności" nie jest zaś możliwe w ramach postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

Jednocześnie zauważyć należy, że wbrew twierdzeniu Sądu pierwszej instancji w odniesieniu do wniosku Skarżącej nie mogły znaleźć zastosowania przewidziane w przepisach Ordynacji podatkowej tryby uzupełnienia bądź sprecyzowania tego wniosku. Przy tak sformułowanej pierwotnej treści wniosku jego uzupełnianie bądź precyzowanie prowadziłoby, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, raczej do zmodyfikowania pierwotnego stanu faktycznego, niż do jego uszczegółowienia. Wszelkie modyfikacje w zakresie wniosku o wydanie interpretacji są zaś, jak wyjaśniono w pkt 5.5 powyżej, niedopuszczalne.

5.8. Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że prawidłowo organ na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. odmówił wszczęcia na wniosek Spółki postępowania w sprawie udzielenia interpretacji indywidualnej. Przedmiotowy wniosek został bowiem sformułowany w sposób nieodpowiadający regułom określonym w art. 14b O.p., przy czym dostrzeżone przez organ nieprawidłowości tego wniosku miały charakter niedający się usunąć w wyniku uzupełnienia lub doprecyzowania. Tym samym trafne okazały się być zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące wadliwej oceny Sądu pierwszej instancji w zakresie zastosowania przez organ ww. przepisów procesowych.

Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że Sąd pierwszej instancji, stwierdzając wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem przepisów o charakterze ewidentnie procesowym (art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p.), jako podstawę uchylenia tego postanowienia zamiast art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. wadliwie wskazał art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) tej ustawy, który stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

5.9. Chybiony był natomiast zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisu prawa materialnego – art. 103 ust. 5a pkt 2 ustawy o VAT, poprzez jego błędną wykładnię. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji, pomimo stwierdzenia w zaskarżonym wyroku, że istota wątpliwości prawnopodatkowych Spółki koncentruje się wokół ww. regulacji materialnoprawnej, nie dokonał wykładni tego przepisu, w szczególności zaś takiej, jak wskazywana przez kasatora.

5.10. Z uwagi zatem na trafność procesowych podstaw skargi kasacyjnej, uznając jednocześnie, że istota rozpoznawanej sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).

Maja Chodacka Izabela Najda-Ossowska Arkadiusz Cudak