I FSK 1929/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Sędzia NSA Barbara Wasilewska po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I. P. sp. z o.o. w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Po 563/09 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi I. P. sp. z o.o. w P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę I. P. z/s w P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Sąd wskazał, że Strona nie usunęła w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania do usunięcia braku formalnego skargi, w postaci dołączenia dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osoby podpisanej pod dołączonym do skargi pełnomocnictwem udzielonym doradcy podatkowemu, do reprezentowania Skarżącej spółki. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone w dniu 18 czerwca 2009 r. Termin do uzupełnienia braków upłynął 25 czerwca 2009 r. Do tego dnia nie uzupełniono braku skargi. W związku z tym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – powołana dalej jako "P.p.s.a."), Sąd odrzucił skargę.

Skarżąca złożyła skargę kasacyjną. Podstawę kasacyjną, stosownie do art. 174 pkt 2 P.p.s.a., stanowił zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 65 § 1 P.p.s.a., poprzez uznanie, że Skarżącemu skutecznie doręczono wezwanie do usunięcia braków formalnych w dniu 18 czerwca 2009 r.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentowano, że jedyną przesyłkę jaką otrzymał w dniu 18 czerwca 2009 r. pełnomocnik Skarżącego z WSA w Poznaniu, dotyczącym złożonej w dniu 5 maja 2009 r. skargi, było pismo w sprawie doręczenia przez sekretariat Sądu, odpisu odpowiedzi Ministra Finansów na skargę. Pełnomocnik podniósł, że nie otrzymał w tym dniu wezwania do usunięcia braku formalnego, dlatego też, nie mógł naruszyć terminu do jego usunięcia.

W związku z powyższym, Strona wniosła o uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Na skargę kasacyjną odpowiedź wniósł Minister Finansów. Domagał się w niej oddalenia skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 P.p.s.a. jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw.

W piśmie procesowym z dnia Skarżąca podtrzymała dotychczas prezentowane stanowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Zasadnicze znaczenie dla oceny zarzutu skargi kasacyjnej ma to, czy pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 18 czerwca 2009 r. skutecznie doręczone zostało, wezwania do usunięcia braku formalnego skargi, w postaci przedstawienia dokumentu z którego wynikałoby umocowanie osoby podpisanej na pełnomocnictwie, do reprezentowania Skarżącej spółki. Przy czym, nie była podważana zasadność wystosowania takiego wezwania przez Sąd.

Zgodnie z art. 65 § 1 P.p.s.a. sąd dokonuje doręczeń przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. W paragrafie 2 tego artykułu przewidziano, że do doręczania pism przez pocztę w postępowaniu sądowym stosuje się tryb doręczeń, jak w postępowaniu cywilnym. Zastosowanie znajdują więc przepisy, wydanego na postawie art. 133 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm. – powołany dalej jako "K.p.c."), rozporządzenia wykonawczego Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym przez pocztę (Dz.U. Nr 62, poz. 697 ze zm. – powołane dalej jako "rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r."). Zgodnie z § 2 cyt. rozporządzenia pismo sądowe, doręczone przez pocztę, wysyłane jest jako list polecony za potwierdzeniem odbioru (ust. 1). Na stronie adresowej przesyłki umieszcza się napis "Polecony - za potwierdzeniem odbioru" (ust. 2). Do przesyłki dołącza się jednocześnie formularz potwierdzenia odbioru (ust. 3). Dopuszczalne jest przesyłanie w jednej przesyłce listowej kilku pism sądowych, jednak w momencie odbioru winny one być traktowane indywidualnie (por. post. SN z dnia 20 kwietnia 2000 r., I CZ 38/00, Biul. SN 2000, nr 5, poz. 15). Dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się, aby z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru ta okoliczność wynikała. Powinno to nastąpić poprzez wymienienie na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki", pism stanowiących jej zawartość. Jak wynika z § 5 ust. 1 rozporządzenia, adresat przesyłki lub inne osoby upoważnione do odbioru przesyłek potwierdzają odbiór przesyłki, zgodnie z opisaną jej zawartością, składając czytelny podpis i umieszczając datę otrzymania przesyłki, a listonosz oddzielnie wpisuje datę doręczenia przesyłki, imię i nazwisko odbierającego i sposób doręczenia.

Wszystkie te wymagania zostały zachowane przy doręczeniu w dniu 18 czerwca 2009 r. pełnomocnikowi Skarżącej przesyłki zawierającej odpis odpowiedzi na skargę oraz wezwanie do usunięcia braków skargi. Wynika to ze znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru tej przesyłki (vide 19 akt sądowych). Wypełniony prawidłowo, na formularzu stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r., pocztowy dowód doręczenia pisma sądowego, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 K.p.c., potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych w nim pism (por. post. SN z dnia 30 kwietnia 1998 r. III CZ 51/98 OSNC 1998). W tym zakresie dokument urzędowy korzysta bowiem z domniemania zgodności z prawdą. Adresat przesyłki, który twierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić zgodnie z wymaganiami art. 252 K.p.c. Do obalenia wskazanego domniemania nie było natomiast wystarczające samo oświadczenie złożone w skardze kasacyjnej, że wewnątrz koperty brak było wezwania do uzupełnienia braku formalnego. Nie zostało ono również podważone, poprzez dołączenie do skargi kasacyjnej pisma sądowego o przesłaniu odpowiedzi Ministra Finansów na skargę i tej odpowiedzi wraz z kopertą, w której zostały doręczone. Stanowi to, jedynie potwierdzenie, że te dwa pisma dotarły do pełnomocnika.

Zasadnie zatem Sąd I instancji przyjął, że wobec tego, że Strona w terminie nie uzupełniła wskazanego w skutecznie doręczonym wezwaniu braku, jej skargę na postawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. należało odrzucić.

Nie był więc zasadny zarzut, że doszło do naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w powiązaniu z art. 65 § 1 tej ustawy. Dlatego też, Skargę kasacyjną, jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw, należało w oparciu o art. 184 P.p.s.a. oddalić. Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 182 § 1 i 3 cyt. ustawy rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego.