Sąd Najwyższy
postanowienie SN z dnia 2016-11-16
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.
Zapytaj za darmoSygn. akt I CZ 83/16
POSTANOWIENIE
Dnia 16 listopada 2016 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Anna Kozłowska (przewodniczący)
SSN Marian Kocon (sprawozdawca)
SSN Władysław Pawlak
w sprawie z powództwa G. z siedzibą w N. (Cypr)
przeciwko J. R.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 16 listopada 2016 r.,
zażalenia strony powodowej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w (…)
z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. akt I ACa (…),
oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2016 r. Sąd Apelacyjny w (...) odrzucił apelację powódki w sprawie o zapłatę. Zdaniem tego Sądu powódka wniosła apelację od orzeczenia nieistniejącego ponieważ podług sentencji wyroku Sądu Okręgowego z dnia 10 grudnia 2014 r., orzeczono jedynie co do uchylenia nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu nakazowym w dniu 3 grudnia 2013 nr., a nie rozstrzygnięto co do meritum sprawy, w której powódka domagała się zasądzenia kwoty 900000 zł z odsetkami.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła powódka domagając się uchylenia tego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Z sentencji wyroku Sądu Okręgowego z dnia 10 grudnia 2014 r. wynika, że Sąd orzekł jedynie o uchyleniu nakazu zapłaty z dnia 3 grudnia 2013 r., natomiast nie sformułował rozstrzygnięcia oddalającego powództwo.
Jurysdykcyjną częścią wyroku jest wyłącznie jego sentencja nie zaś jego uzasadnienie. Pominięcie przez sąd w sentencji orzeczenia kończącego sprawę w instancji o całości żądania, stwarza stronie uprawnienie do domagania się uzupełnienia orzeczenia, nie daje natomiast podstawy do zaskarżenia nieistniejącego orzeczenia. Nie można bowiem zaskarżyć orzeczenia, które nie istnieje (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2011 r., I CSK 138/11, nie publ., z dnia 5 września 2008 r., I CZ 61/08 - nie publ., z dnia 8 sierpnia 2012 r., III CZ 58/12, nie publ.). Przeto rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego należało uznać za trafne.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.
db
