Sąd Najwyższy
postanowienie SN z dnia 2016-06-30
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.
Zapytaj za darmoTreść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.
Liczba orzeczeń w bazie PrawMi, które je powołują: 7. Najpierw sądy najwyższe, potem najnowsze. Przy każdym zdanie, w którym sąd się na nie powołuje.
„Tymczasem w postanowieniu z dnia 30 czerwca 2016 r., I CZ 36/16 (niepubl.) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że nie może być uznane za prawidłowe doręczenie pisma procesowego jednemu z pełnomocników na adres drugiego pełnomocnika (por. też postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2018 r., IV CZ 100/17, niepubl).”
„Trzeba jedynie dodać, że taki pogląd jest reprezentowany również we współczesnym orzecznictwie Sądu Najwyższego (zob. postanowienia z dnia 24 listopada 2006 r., III CZ 75/06, niepubl., z dnia 9 lutego 2012 r., III CZ 3/12, niepubl., z dnia 30 czerwca 2016 r., I CZ 36/16, niepubl., z dnia 17 listopada 2016 r., IV CZ 77/16, niepubl. z dnia 12 grudnia 2017 r., IV CZ 89/17, niepubl.).”
„… sąd (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 30 stycznia 1973 r., I CZ 163/72, OSNC 1973, nr 11, poz. 202, z dnia 22 kwietnia 1998 r., I CKN 856/97, OSNC 1999 nr 1, poz. 4, z dnia 30 czerwca 2016 r., I CZ 36/16, nie publ., z dnia 12 grudnia 2017 r., IV CZ 89/17, nie publ.).”
„Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, w wypadku ustanowienia w sprawie kilku pełnomocników strona może wskazać, któremu z nich należy dokonywać doręczeń (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 1973 r., I CZ 163/72, OSNC 1973, nr 11, poz. 202, z dnia 22 kwietnia 1998 r., II CKN 856/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 4, z dnia 30 czerwca 2016 r., I CZ 36/16 – nie publ.).”
„… sąd (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 30 stycznia 1973 r., I CZ 163/72, OSNC 1973, Nr 11, poz. 202; z dnia 22 kwietnia 1998 r., I CKN 856/97, OSNC 1999 Nr 1, poz. 4; z dnia 30 czerwca 2016 r., I CZ 36/16, nie publ. oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 września 1982 r., II CR 177/82, nie publ.).”
„Tym samym doręczenie pisma sądowego lub procesowego samej stronie, a nie ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi oznacza naruszenie przepisów postępowania (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 15 stycznia 2015 r., IV CZ 81/14, nie publ., z dnia 30 czerwca 2016 r., I CZ 36/16, nie publ. oraz z dnia 20 listopada 2014 r., I UZ 22/14, nie publ.).”
„… z dnia 22 kwietnia 1998 r., I CKN 856/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 4, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 września 1982 r., II CR 177/82, nie publ.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 2016 r., I CZ 36/16, nie publ.).”
Sygn. akt I CZ 36/16
POSTANOWIENIE
Dnia 30 czerwca 2016 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)
SSN Grzegorz Misiurek
SSN Agnieszka Piotrowska (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa Miasta W.
przeciwko K.L. i E. S.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 30 czerwca 2016 r.,
zażalenia pozwanych na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 28 stycznia 2016 r.,
uchyla zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2015 r. Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 21 maja 2014 r., oddalający powództwo Miasta skierowane przeciwko pozwanym K. L. i E. S. o zapłatę w ten sposób, że je uwzględnił. Pozwanych reprezentował adwokat B. K., prowadzący kancelarię w W. przy ul. W. (k. 468 akt), na który to adres Sąd Apelacyjny dokonał skutecznie doręczenia odpisu wyroku z uzasadnieniem. W ustawowym terminie pozwani wnieśli skargę kasacyjną, do której dołączono pełnomocnictwa pozwanych dla adw. B. K. i w których wskazano adres kancelarii ul. W. (k. 530, 531 akt.). Z treści skargi wynika, że sporządził ją umocowany przez adw. K. dalszy pełnomocnik- adw. M. S., który wskazał w skardze na swój adres dla doręczeń- BWHS B., […] sp. jawna, ul. M., W. Z uwagi na braki formalne skargi, Sąd Apelacyjny wezwał adw. B. K. do ich uzupełnienia, z tym że wezwanie skierowano na adres BWHS B., […] sp. jawna, ul. M., W. (k. 552 akt). Zostało ono odebrane w dniu 14 października 2015 r. przez upoważnionego pracownika tejże kancelarii. Na skutek pisma pozwanego wskazującego, że poprawny adres pełnomocnika adw. B. K. to ul. W.3, […], wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej zostało wysłane na ten adres, a następnie zostało zwrócone z adnotacją „zwrot do nadawcy z powodu błędnych danych adresowych". W dniu 8 grudnia 2015 r. ponownie wysłano pełnomocnikowi pozwanych adw. B. K. wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi na adres wskazany w piśmie z dnia 3 grudnia 2015 r., tj. ul. W. […], […], które to wezwanie zostało skutecznie doręczone upoważnionemu pracownikowi w dniu 11 grudnia 2015 r. W piśmie złożonym w dniu 18 grudnia 2015 r. pełnomocnik pozwanych adw. M. S. uzupełnił braki formalne skargi wskazując adres do doręczeń: Kancelaria Prawna BWHS B. […] sp. j. ul. M., […].
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 stycznia 2016 r., Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną, przyjmując, że skuteczne doręczenie wezwania o usunięcie jej braków nastąpiło w dniu 14 października 2015 r.
na adres BWHS B., […] sp. jawna, ul. M., W., natomiast ich usunięcie nastąpiło po upływie siedmiodniowego terminu biegnącego od tego dnia.
W zażaleniu na to postanowienie, pozwani zarzucając naruszenie art. 133 § 3 zd. 1 w zw. z art. 141 § 3 k.p.c. oraz art. 3986 § 2 w zw. z art. 3944 § 1 k.p.c. wnieśli o jego uchylenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W świetle art. 133 § 3 zd. 1 k.p.c., doręczeń należy dokonywać ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi procesowemu strony. Jeżeli jest ich kilku, sąd doręcza odpis pisma tylko jednemu z nich (art. 141 § 3 k.p.c.). W orzecznictwie Sądu Najwyższego ustalona jest wykładnia tej normy prawa procesowego, zgodnie z którą jeśli strona w treści udzielonego pełnomocnictwa procesowego lub w inny jednoznaczny sposób nie wskazała, któremu z ustanowionych przez nią pełnomocników należy dokonywać doręczeń, to wyboru dokonuje przewodniczący lub sąd (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 1973 r., I CZ 163/72, OSNC 1973, Nr 11, poz. 202, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 1998 r., I CKN 856/97, OSNC 1999 Nr 1, poz. 4, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 września 1982 r., II CR 177/82, niepubl.). W rozpoznawanej sprawie wezwanie adresowane do adw. B. K. zostało wysłane nie na adres jego kancelarii, lecz na adres kancelarii drugiego pełnomocnika pozwanych - adw. M. S., stąd nie sposób uznać tego doręczenia za prawidłowe, skoro nie było adresowane do adw. M. S., lecz na nazwisko drugiego pełnomocnika. Takiej oceny dokonał zresztą także sam Sąd Apelacyjny, skoro zarządzono ponowne doręczenie wezwania do usunięcia braków skargi kasacyjnej adwokatowi B. K. na prawidłowy adres czyli adres jego kancelarii. W terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, braki te zostały uzupełnione, stąd nie było podstaw do odrzucenia skargi kasacyjnej. W tej sytuacji zażalenie pozwanych zasługiwało na uwzględnienie (art. 3941 § 3 w związku z art. 39815 § 1 k.p.c.).
kc
jw
Liczba powołanych orzeczeń: 3. Najpierw sądy najwyższe, potem najnowsze, z fragmentem uzasadnienia.
„… wyboru dokonuje przewodniczący lub sąd (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 1973 r., I CZ 163/72, OSNC 1973, Nr 11, poz. 202, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 1998 r., I CKN 856/97, OSNC 1999 Nr 1, poz. 4, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 września 1982 r., II CR 177/82, niepubl.).”
„… 1973 r., I CZ 163/72, OSNC 1973, Nr 11, poz. 202, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 1998 r., I CKN 856/97, OSNC 1999 Nr 1, poz. 4, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 września 1982 r., II CR 177/82, niepubl.).”
„… sposób nie wskazała, któremu z ustanowionych przez nią pełnomocników należy dokonywać doręczeń, to wyboru dokonuje przewodniczący lub sąd (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 1973 r., I CZ 163/72, OSNC 1973, Nr 11, poz. 202, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 1998 r., I CKN 856/97, OSNC 1999 Nr 1, poz. 4, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 września 1982 r., II CR 177/82, niepubl.).”
