I CSK 995/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Dariusz Zawistowski
30 czerwca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 30 czerwca 2026 r. w Warszawie
w sprawie prowadzonej na skutek odwołania od postanowienia Państwowejej
Komisji do spraw przeciwdziałania wykorzystywaniu seksualnemu małoletnich
poniżej lat 15 z dnia 24 kwietnia 2025 r., numer sprawy […],
na skutek skargi kasacyjnej osoby wskazanej jako sprawca X.Y.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Zielonej Górze
z 21 października 2025 r., […],
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z brzmieniem art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę
kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach:
– w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,
– istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,
– zachodzi nieważność postępowania,
– skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego
rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej
doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi
I CSK 995/26
2
swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej
wykładni i stosowania prawa.
Skarga kasacyjna osoby wskazanej jako sprawca – X.Y. od postanowienia
Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z dnia 21 października 2025 r. zawiera
wniosek o przyjęcie do rozpoznania z powołaniem się na jej oczywistą zasadność
oraz potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości.
Analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia
prowadzi jednakże do stwierdzenia, że wskazane przez skarżącego podstawy
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zachodzą. Brak jest także podstaw
by przyjąć, że w sprawie miała miejsce nieważność postępowania.
Twierdzenie o istnieniu przesłanki do przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności, nie znajduje bowiem
dostatecznego uzasadnienia w świetle argumentacji przytoczonej w tym zakresie
przez skarżącego. W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że oczywista
zasadność skargi kasacyjnej ma miejsce jedynie wówczas, gdy bez dokonania
głębszej analizy dla przeciętnego prawnika jest oczywiste, że podstawy skargi
zasługują na uwzględnienie, a zatem ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia
prawa, zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej
i przesądza to o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym
uwzględnienie skargi. Dla takiej oceny stanowisko przedstawione przez
skarżącego, związane z zarzutem naruszenia art. 37a ustawy z dnia 30.08.2019 r.
o Państwowej Komisji do spraw wyjaśniania przypadków czynności skierowanych
przeciwko wolności seksualnej i obyczajności wobec małoletniego poniżej lat 15
(jedn. tekst: Dz. U. z 2024 r. poz. 94), nie daje zaś podstaw. W orzecznictwie
podkreśla się także, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie
jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub
procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie
oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia, nawet
oczywistego, określonego przepisu nie prowadzi wprost do oceny, że skarga
kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienia Sądu Najwyższego z
dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, z dnia
11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08).
I CSK 995/26
3
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie daje
również podstaw do uznania, że istnieje potrzeba wykładni art. 37a ustawy z dnia
30 sierpnia 2019 r. o Państwowej Komisji do spraw wyjaśniania przypadków
czynności skierowanych przeciwko wolności seksualnej i obyczajności wobec
małoletniego poniżej lat 15, w zakresie wskazanym przez skarżącego, przy
uwzględnieniu, że stosownie do art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. przyjęcie skargi kasacyjnej
do rozpoznania uzasadnia potrzeba dokonania wykładni przepisów prawa będąca
następstwem rozbieżności w orzecznictwie sądów lub spowodowana poważnymi
wątpliwości przy ich interpretacji. Skarżący nie wskazał w sposób przekonywający
na istnienie tego rodzaju wątpliwości. Nie świadczy o tym dostatecznie sam brak
wykładni powoływanego przez skarżącego przepisu w judykaturze oraz wskazanie
na nieprecyzyjne zdaniem skarżącego określenie „niewspółmiernie surowe skutki”
Skarżący nie przedstawił także argumentacji pozwalającej stwierdzić, że występuje
rozbieżność w orzecznictwie sądów w tym zakresie. Takie stwierdzenie wymaga
przytoczenia przykładów orzeczeń wskazujących na rzeczywistą rozbieżność w
wykładni, czego skarżący nie uczynił.
Z tych względów w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.)
(M.M.)
[a.ł]
