I CSK 982/14

Sygn. akt I CSK 982/14

POSTANOWIENIE

Dnia 17 czerwca 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie z powództwa W. S.A. w W.
‎przeciwko K. K. i A. S.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 czerwca 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej
‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
‎z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt VI ACa 1321/13,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżąca opiera wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej jedynie o oczywistą zasadność skargi. Stanowiska jej nie sposób jednak podzielić. Szczegółowa analiza skargi i jej podstaw nie uzasadnia bowiem wniosku o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Zarzut naruszenia art. 451 k.c. przez jego zastosowanie w odniesieniu do dokonanego potrącenia wierzytelności nie może być uznany za oczywiście zasadny, skoro potrącenie stanowi jeden z dopuszczalnych sposobów zaspokojenia wierzyciela. Również nie sposób podzielić poglądu, że doszło do oczywistego naruszenia przez Sąd drugiej instancji art. 65 § 1 k.c. przez błędną wykładnię oświadczenia o potrąceniu, ponieważ
‎w ujęciu redakcyjnym tego naruszenia chodziłoby o sferę faktyczną sprawy, a nie
‎o jej sferę prawną, a przecież tylko ona może być przedmiotem oceny Sądu Najwyższego.

Pozostałe zarzuty skargi także wskazują na to, że ma ona jedynie polemiczny charakter z ustaleniami poczynionymi przez Sąd meriti, co nie uzasadnia poglądu o jej oczywistej zasadności.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 1 k.p.c. a contrario).