I CSK 89/16

Sygn. akt I CSK 89/16

POSTANOWIENIE

Dnia 27 października 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie z wniosku P. D.
‎przy uczestnictwie M. C. i B. W.
‎o wpis służebności gruntowej,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 października 2016 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika M. C.
‎od postanowienia Sądu Okręgowego w R.
‎z dnia 31 sierpnia 2015 r., sygn. akt V Ca (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania został oparty na pierwszej i drugiej spośród wymienionych przesłanek.

Przedstawienie okoliczności, uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego wymaga sformułowania tego zagadnienia i wskazania argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Należy wyjaśnić, jakie zagadnienie prawne występuje w sprawie i dlaczego jest ono istotne, albo określić, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie sądów. Wywód ten powinien być zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. Twierdzenie o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy  istnieją rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 2014 r„ IV CSK 623/13, nie publ.).

Skarżący zagadnienie prawne ujął w pytaniu, czy przepisanie wpisu do nowo utworzonej księgi wieczystej dla nieruchomości z księgi wieczystej zamkniętej, która utraciła moc prawną nie jest zgodne z zasadą, że księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości? W ocenie Sądu Najwyższego, tak sformułowane pytanie nie odzwierciedla istotnego zagadnienia prawnego. W judykaturze zarysowała się stała linia orzecznicza, zgodnie z którą księga wieczysta, przez samą okoliczność jej zamknięcia, nie traci cech dokumentu i podlega ocenie jako dowód oraz jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 244 § 1 k.p.c. (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 2003 r., I CK 238/02, nie publ.).

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na tym, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt III CSK 104/08, nie publ.; z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt II CSK 84/07, nie publ.). Skarżącego obciążał obowiązek przedstawienia odrębnej i pogłębionej argumentacji prawnej wskazującej na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, zawierającej szczegółowy opis tego, na czym polegają poważne wątpliwości interpretacyjne (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 8 lipca 2009 r., sygn. akt I CSK 111/09, nie publ.; z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt II PK 220/08, nie publ.). Natomiast w sprawie niniejszej skarżący nie oddzielił argumentów mających uzasadnić wystąpienie istotnego zagadnienia prawnego od powodów, dla których w jego ocenie zachodzi potrzeba dokonania wykładni art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece. Tym samym nie zawarł wszystkich istotnych elementów uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania.

Z tych względów Sąd Najwyższy uznał, że przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania nie zostały spełnione i orzekł, jak w sentencji (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

jw