I CSK 871/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Marcin Trzebiatowski
22 lipca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 22 lipca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa L. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością
w Z.
przeciwko B.B.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej B.B.
od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Łodzi
z 26 czerwca 2024 r., I AGa 304/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od B.B. na rzecz L. Sp. z o.o. w Z. 7500 (siedem
tysięcy pięćset) złotych tytułem kosztów zastępstwa
procesowego powoda w postępowaniu kasacyjnym z
odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za
opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas
po upływie tygodnia od doręczenia zobowiązanemu odpisu
niniejszego postanowienia do dnia zapłaty.
(M.K.)
UZASADNIENIE
I CSK 871/25
2
Pozwany B.B. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu
Apelacyjnego w Łodzi z 26 czerwca 2024 r. Wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania
uzasadnił oczywistą zasadnością skargi kasacyjnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Jak zaznaczono, skarżący oparł wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania na jednej spośród wyżej wymienionych przesłanek, tj. czwartej z nich.
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego odwołanie się do
przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia,
w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej,
że istotnie skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie
kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego,
polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie i ocenianej przy
wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (m.in. postanowienie SN z 23
listopada 2011 r., III PK 44/11). Celem sformułowania powyższej przesłanki
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest wykazanie jedynie oczywistego
naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz
sytuacji, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego
orzeczenia (postanowienie SN z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12).
W ocenie skarżącego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona,
ponieważ zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty narusza przepisy
postępowania, w szczególności art. 203 § 1 k.p.c. i art. 203 § 4 k.p.c.
Z taką oceną nie można się zgodzić. Treść uzasadnienia wniosku o przyjęcie
przedmiotowej skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przekonuje o jej oczywistej
zasadności. Sąd Najwyższy nie dopatrzył się rażącego naruszenia powołanych
w niej przepisów, widocznego prima facie. Brak jest jakichkolwiek podstaw, aby
twierdzić, że w niniejszej sprawie doszło do oczywistego naruszenia prawa.
I CSK 871/25
3
Ponadto należy podkreślić, że samo naruszenie przepisów postępowania nie
jest wystarczającą podstawą skargi kasacyjnej. Artykuł 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. określa
jako podstawę skargi takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć
istotny wpływ na wynik sprawy. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej na tej
podstawie wymaga wykazania przez skarżącego, że następstwa stwierdzonych
wadliwości ukształtowały treść zaskarżonego orzeczenia, co w niniejszej sprawie
nie miało miejsca (zob. wyrok SN z 11 maja 2017 r., II CSK 514/16). Takiego
wymogu przedmiotowa skarga kasacyjna nie wykazała.
Jedynie ubocznie należy zauważyć, że z okoliczności niniejszej sprawy
wynika, iż złożone na etapie postępowania apelacyjnego pisma procesowe strony
powodowej, dotyczące cofnięcia zgłoszonego w sprawie roszczenia, zostały
spowodowane działaniem pozwanego, który poprzez swoje wpłaty zaspokoił
roszczenie główne wraz z zasądzonymi odsetkami. Należności zostały uiszczone
już po wydaniu zaskarżonego wyroku (okoliczność niezaprzeczona przez
pozwanego), co stanowi o braku sprzeczności czynności powoda z prawem
i zasadami współżycia społecznego. Cofnięcie pozwu ze zrzeczeniem się
roszczenia wynikało z realizacji zobowiązania przez stronę pozwaną. Działanie
powodowej spółki było realizacją obowiązków i uprawnień procesowych stron
postępowania rzutujących na ich sytuację procesową.
Wobec powyższego nie można uznać, że w przedmiotowej sprawie
przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania została wykazana w sposób
właściwy.
Ze względów podanych powyżej Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art.
3989 § 2 k.p.c.).
(M.K.)
[SOP]
