I CSK 842/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Marcin Trzebiatowski
12 czerwca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 12 czerwca 2026 r. w Warszawie
w sprawie ze skargi M. Z.
z udziałem Skarbu Państwa – […], […] i Skarbu Państwa – […]
o ustalenie planu spłaty,
na skutek skargi kasacyjnej M. Z.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Gdańsku
z 27 czerwca 2024 r., GD/Gz-KRZ/6/2024,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Dłużniczka M. Z. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu
Okręgowego w Gdańsku z 27 czerwca 2024 r. Wniosek o jej przyjęcie do
rozpoznania uzasadniła oczywistą zasadnością skargi kasacyjnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
I CSK 842/25
2
Jak wskazano powyżej, skarżąca oparła wniosek o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania na czwartej spośród wymienionych przesłanek.
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego odwołanie się do
przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia,
w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi, oraz argumentacji wykazującej,
że istotnie skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie
kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego,
polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu
podstawowej wiedzy prawniczej (m.in. postanowienie SN z 23 listopada 2011 r.,
III PK 44/11). Celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania nie jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie
konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której
naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia
(postanowienie Sądu Najwyższego z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12).
W ocenie skarżącej skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona wobec
dokonania przez Sąd Okręgowy w Gdańsku rażąco wadliwej oceny art. 49115 ust.
1a oraz ust. 4 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe, przyjmując,
że upadła pogłębiła stan swojej niewypłacalności wskutek rażącego niedbalstwa
oraz że możliwości zarobkowe upadłej umożliwiają jej spłatę w wysokości
miesięcznej raty w kwocie 1000 zł miesięcznie przez 84 miesiące.
Treść uzasadnienia wniosku o przyjęcie przedmiotowej skargi kasacyjnej do
rozpoznania nie przekonuje o jej oczywistej zasadności. Sąd Najwyższy nie
dopatrzył się rażącego naruszenia powołanych w niej przepisów, widocznego prima
facie. Brak jest jakichkolwiek podstaw, aby twierdzić, że w niniejszej sprawie doszło
do oczywistego naruszenia prawa.
Ponadto należy podkreślić, że argumentacja wskazana we wniosku
sprowadza się do oceny materiału dowodowego i kwestionowania ustaleń
faktycznych, natomiast stosownie do art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej
nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.
Ubocznie wypada zauważyć, że Sąd Okręgowy dokonał szczegółowej
analizy sytuacji osobistej i majątkowej dłużniczki i przyjął, że w ramach planu spłaty
I CSK 842/25
3
upadła będzie mogła przeznaczać na rzecz wierzycieli kwotę 1000 zł przez 84
miesiące bez ryzyka ponownego popadnięcia w stan zadłużenia. Przede
wszystkim, analizując sytuację finansową upadłej, Sąd ten stwierdził, że upadła nie
wykorzystuje należycie swoich możliwości zarobkowych. Biorąc pod uwagę
posiadane przez nią kwalifikacje i doświadczenie zawodowe, Sąd więc słusznie
doszedł do wniosku, że upadła ma możliwość uzyskania wyższych dochodów niż
obecnie.
Mając powyższe na uwadze, nie można przyjąć, że przesłanka przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania została w sposób właściwy wykazana, jak i że
faktycznie przesłanka ta w tym przypadku zachodzi.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).
(M.K.)
[a.ł]
