I CSK 840/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Ewa Stefańska
15 kwietnia 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 15 kwietnia 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa A.O., E.O. i T.O.
przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W.
o zapłatę i ustalenie,
na skutek skargi kasacyjnej T.O.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie
z 26 września 2023 r., I ACa 662/22,
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od powoda T.O. na rzecz pozwanego Banku S.A. w
W. 2700 zł (dwa tysiące siedemset) tytułem zwrotu kosztów
zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym, z
odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w
spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po upływie tygodnia
od dnia doręczenia niniejszego orzeczenia zobowiązanemu do
dnia zapłaty.
[AG]
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 26 września 2023 r. Sąd Apelacyjny w Rzeszowie,
po rozpoznaniu sprawy z powództwa A.O., E.O. i T.O. przeciwko Bankowi S.A. w
W. o zapłatę i ustalenie, zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie
z 22 czerwca 2022 r. w ten sposób, że zasądził od pozwanego na rzecz powoda
I CSK 840/24
2
T.O. kwotę 99 193,77 CHF z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 3 sierpnia
2023 r. do dnia zapłaty i oddalił powództwo w pozostałym zakresie (punkt I), oddalił
apelację w pozostałej części (punkt II) i orzekł o kosztach postępowania (punkt III).
Powód T.O. wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok Sądu
Apelacyjnego w części zmieniającej wyrok Sądu pierwszej instancji poprzez
oddalenie w stosunku do powoda T.O. powództwa o zasądzenie na jego rzecz
odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 99 193,77 CHF za okres od dnia
następującego po dniu doręczeniu pozwu pozwanemu (28 kwietnia 2020 r.)
do 2 sierpnia 2023 r.
W odpowiedzi pozwany wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej
merytorycznego rozpoznania.
Zgodnie z treścią art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę
kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: (1) w sprawie występuje istotne zagadnienie
prawne; (2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów; (3) zachodzi
nieważność postępowania lub (4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Sąd Najwyższy bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności
uzasadniające wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne
i ich uzasadnienie.
Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu
postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany
na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości
orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu
prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub
oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń
umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji
skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona
w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi
I CSK 840/24
3
kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony –
co należy podkreślić – wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych
w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., nie obejmuje zaś merytorycznej oceny skargi
kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.
Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
skarżący wskazał na potrzebę wykładni przepisów budzących wątpliwości
w orzecznictwie.
Powołanie się na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących
poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów
(art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wykazania, że określony przepis prawa lub
zespół tych przepisów, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się
wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez
skarżącego rozbieżności w judykaturze w odniesieniu do identycznych lub
podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob. m.in. postanowienia
SN z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08 i z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07).
Bliższa analiza wniosku nie pozwoliła uznać, aby w sprawie wystąpiła
powołana przyczyna kasacyjna. W orzecznictwie Sądu Najwyższego
rozstrzygnięto, że jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego
charakteru jej postanowień, nie ma podstawy prawnej do żądania przez
którąkolwiek ze stron odsetek lub innego wynagrodzenia z tytułu korzystania z jej
środków pieniężnych w okresie od spełnienia nienależnego świadczenia do chwili
popadnięcia w opóźnienie co do zwrotu tego świadczenia (zob. uchwała pełnego
składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22).
Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2, art. 98 § 1-11, art. 108 § 1,
art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak wyżej.
ag
I CSK 840/24
4
[r.g.]
