I CSK 84/16

Sygn. akt I CSK 84/16

POSTANOWIENIE

Dnia 27 października 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie z powództwa W. M.
‎przeciwko Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu w W.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 października 2016 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powoda
‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎z dnia 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt VI ACa (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
‎ i nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Powód oparł wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na pierwszej i ostatniej spośród wymienionych przesłanek.

Powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego  (art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c.), a więc zagadnienia, które wiąże się z określonym przepisem prawnym i którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko  dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw, wymaga jego precyzyjnego sformułowania i wskazania argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen (zob. m.in.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11).

Zagadnieniem prawnym jest zagadnienie, które wiąże się z określonym przepisem prawa materialnego lub procesowego lub uregulowaniem prawnym, których wyjaśnienie ma nie tylko znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej  sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia podobnych spraw. Wskazanie zagadnienia  prawnego uzasadniającego wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno  zatem nastąpić przez określenie przepisów prawa, w związku z którymi zostało sformułowane i wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen; dopiero wtedy Sąd Najwyższy ma podstawę do oceny, czy przedstawione  zagadnienie jest rzeczywiście zagadnieniem "prawnym" oraz  czy jest to zagadnienie "istotne" (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia: 17 marca  2015 r., sygn. akt I PK 4/15, nie publ.; z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11; z dnia 13 sierpnia 2002 r., I PKN 649/01, OSNP 2004, nr 9, poz. 158). Chodzi przy tym o zagadnienie nowe, którego wyjaśnienie przyczyni się do rozwoju jurysprudencji.

Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie występuje pięć istotnych zagadnień prawnych dotyczących związku przyczynowego pomiędzy zdarzeniem wywołującym szkodę a skutkami tego zdarzenia. Jednak skarżący poza sformułowaniem w tym zakresie pytań, nie przeprowadził żadnego pogłębionego wywodu prawnego dla wykazania, że jego wątpliwości stanowią istotne zagadnienia prawne wymagające zaangażowania Sądu Najwyższego.

W ocenie Sądu Najwyższego, w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do  rozpoznania brakuje wielu podstawowych elementów prawidłowo skonstruowanego zagadnienia prawnego. Skarżący nie sprecyzował, których przepisów prawa dotyczą wskazane przez niego problemy, nie wykazał możliwości zaistnienia rozbieżnych ocen tych problemów, nie zawarł pogłębionej jurydycznej argumentacji, ponadto w żaden sposób nie odniósł się do orzecznictwa w  podobnych sprawach, ani też nie przedstawił własnego stanowiska odnośnie zaprezentowanych problemów. Rolą Sądu Najwyższego nie jest domyślanie się lub  poszukiwanie okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn. akt II UK 38/08, nie publ.; z dnia 14 grudnia 2004 r., sygn. akt II CZ 142/04, nie publ.).

Z kolei oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance przewidzianej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka, bez konieczności głębszej analizy, sprzeczności wyroku z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 8 marca 2002 r., sygn. akt I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z dnia 10 stycznia 2003 r., sygn. akt V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Okoliczności wskazane przez skarżącego   nie usprawiedliwiają takiej oceny zaskarżonego orzeczenia. Twierdzenia o oczywistej zasadności nie zostały poparte stosownym wywodem prawnym. Brak jest odniesienia się do konkretnych przepisów prawa, których  naruszenie miałoby powodować oczywistą zasadność skargi. Należy przy tym podkreślić, że - zgodnie z art. 398³ § 3 k.p.c. - przedmiotem skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalania faktów ani oceny dowodów.

Z tych względów Sąd Najwyższy uznał, że przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania nie zostały spełnione i orzekł, jak w sentencji (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

jw