I CSK 834/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Marcin Trzebiatowski
12 czerwca 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 12 czerwca 2026 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku M. Z.
z udziałem J. Z.
o podział majątku wspólnego,
na skutek skargi kasacyjnej J. Z.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Bydgoszczy
z 3 lipca 2024 r., II Ca 1281/22,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Uczestnik J.Z. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego
w Bydgoszczy z 3 lipca 2024 r. Wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania uzasadnił
oczywistą zasadnością skargi kasacyjnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
I CSK 834/25
2
Jak wskazano powyżej, skarżący oparł wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej
do rozpoznania na czwartej spośród wymienionych przesłanek.
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, odwołanie się do
przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia,
w czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi, oraz argumentacji wykazującej,
że istotnie skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie
kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego,
polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu
podstawowej wiedzy prawniczej (m.in. postanowienie SN z 23 listopada 2011 r.,
III PK 44/11). Celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania nie jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie
konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której
naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia
(postanowienie SN z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12).
W ocenie skarżącego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona wobec
naruszenia przepisów postępowania odnoszących się do przeprowadzenia
postępowania dowodowego.
Treść uzasadnienia wniosku o przyjęcie przedmiotowej skargi kasacyjnej do
rozpoznania nie przekonuje jednak o jej oczywistej zasadności. Sąd Najwyższy nie
dopatrzył się rażącego naruszenia powołanych w niej przepisów, widocznego prima
facie. Brak jest jakichkolwiek podstaw, aby twierdzić, że w niniejszej sprawie doszło
do oczywistego naruszenia prawa.
Ponadto należy podkreślić, że samo naruszenie przepisów postępowania nie
jest wystarczającą podstawą skargi kasacyjnej. Artykuł 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. określa
jako podstawę skargi takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć
istotny wpływ na wynik sprawy. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej na tej
podstawie wymaga wykazania przez skarżącego, że to właśnie następstwa
stwierdzonych, tzn. podnoszonych wadliwości ukształtowały treść zaskarżonego
orzeczenia (wyrok SN z 11 maja 2017 r., II CSK 514/16). Tymczasem w niniejszej
sprawie nie miało miejsca, a w każdym razie nie zostało wykazane.
I CSK 834/25
3
Wobec tego, że skarżący kwestionuje ocenę materiału dowodowego trzeba
przypomnieć, iż stosownie do art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie
mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.
Mając powyższe na uwadze, nie można przyjąć, że przesłanka przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania została w sposób właściwy wykazana.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).
(M.K.)
[a.ł]
