I CSK 809/14

Sygn. akt I CSK 809/14

POSTANOWIENIE

Dnia 12 czerwca 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Agnieszka Piotrowska

w sprawie z wniosku Gminy Markowa
‎przy uczestnictwie D. K., J. K., S. K.,
‎I. K., J. K., T. O., W. O., D. P.,
‎Skarbu Państwa - Powiatu w Łańcucie, A. S., S. S., T. S. i Z. S. o rozgraniczenie,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 czerwca 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika S. S.
‎od postanowienia Sądu Okręgowego w Rzeszowie
‎z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt V Ca 327/14,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

W związku ze skargą kasacyjną uczestnika S. S. od  postanowienia Sądu Okręgowego oddalającego jego apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w sprawie o rozgraniczenie zważyć należy, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, silnie nacechowanym pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających ewentualne uchybienia, lecz ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa przez sądy oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój jurysprudencji i prawa pozytywnego. Taka konstrukcja i rola skargi kasacyjnej, implikuje poddanie jej kontroli wstępnej pod kątem spełniania kryteriów kwalifikujących ją do przedstawienia Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania.

Stosownie do 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uczestnik wskazał na jej oczywistą zasadność (art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c.) przejawiającą się w tym, że zaskarżone postanowienie stanowi, jego zdaniem, niczym nieuzasadnione, oczywiste i niedopuszczalne odstąpienie od ustalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego w sprawach o rozgraniczenie w zakresie wskazanego w art. 153 k.c. kryterium dokonywania rozgraniczenia nieruchomości w oparciu o stan prawny. Oparcie wniosku na przesłance oczywistej zasadności skargi wymaga wykazania przez skarżącego niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka (prima facie) bez konieczności pogłębionej analizy zaskarżonego orzeczenia, sprzeczności przyjętej przez Sąd drugiej instancji wykładni lub zastosowania prawa materialnego lub procesowego z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, niepubl., z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, niepubl., z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, niepubl., z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, niepubl. oraz z  dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, niepubl.). Skarżący powinien zawrzeć w  skardze wyodrębniony wywód prawny wskazujący, w czym przejawia się „oczywistość” naruszenia przez Sąd wskazanych przez skarżącego przepisów prawa materialnego lub procesowego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z  dnia 5 września 2008 roku, I CZ 64/08, niepubl., z dnia 19 grudnia 2001 roku, IV  CZ 200/01, niepubl. oraz z dnia 9 czerwca 2008 roku, II UK 37/08, niepubl.), czego skarżący zaniechał, nie wykazując w istocie kwalifikowanej i widocznej prima vista wadliwości zaskarżonego postanowienia.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 398⁹ § 2 k.p.c. orzeczono jak w  sentencji.