I CSK 796/15

Sygn. akt I CSK 796/15

POSTANOWIENIE

Dnia 8 września 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Frąckowiak

w sprawie z powództwa J. Ł. i H. Ł.
‎przeciwko Przedsiębiorstwu Państwowemu "P." w W.
‎o odszkodowanie,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 września 2016 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powodów
‎od wyroku Sądu Apelacyjnego
‎z dnia 12 marca 2015 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Określone w art. 398⁴ § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w  art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i  uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Powodowie J. Ł. i H. Ł. we wniesionej skardze kasacyjnej od  wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 12 marca 2015 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparli na przesłance wskazanej w art. 398⁹ § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości oraz aby skarga powodów była oczywiście uzasadniona. Jeżeli skarżący uznają, że sprawa wykładni przepisów prawa, na których oparł rozstrzygniecie Sąd Apelacyjny jest na tyle skomplikowana, że wymaga zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy, to nie mogą jednocześnie stwierdzić, że skarga jest oczywiście uzasadniona, gdyż rozstrzygnięcie Sądu II instancji narusza prawo w sposób tak oczywisty, że jest to dostrzegalne bez potrzeby prowadzenia skomplikowanych analiz prawniczych. Takie stwierdzenia bowiem nawzajem się wykluczają. Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia - z urzędu (art.  398¹³ § 1 k.p.c.).

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

Na wniosek pozwanego zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i  3, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398²¹ k.p.c.

db

eb