I CSK 779/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Paweł Grzegorczyk
28 marca 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 28 marca 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa K.R. i M.R.
przeciwko Bank spółce akcyjnej w W.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z 4 lipca 2023 r., XXVII Ca 3132/21,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. obciąża kosztami postępowania kasacyjnego pozwaną,
pozostawiając ich wyliczenie referendarzowi sądowemu.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten
odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od
orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania
sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w
I CSK 779/24
2
zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w
skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o
charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod
kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca Bank S.A.
w W. powołała się na występujące w sprawie istotne zagadnienia prawne
dotyczące skutków wyeliminowania z umowy kredytu zawartej z konsumentem
abuzywnych postanowień waloryzacyjnych określających wysokość kredytu i rat
przez odesłanie do kursu tabelarycznego banku, sposobu rozumienia art. 384 i
art. 378 § 1 k.p.c. w sytuacji, w której sąd drugiej instancji, na skutek apelacji
banku, stwierdza w motywach wyroku, że umowa kredytu upada w całości w
związku z abuzywnością jej postanowień, podczas gdy sąd pierwszej instancji
uwzględnił powództwo konsumenta o zapłatę przy założeniu dalszego
obowiązywania tej umowy z pominięciem indeksacji, obowiązku informacyjnego
sądu wobec konsumenta w związku ze stwierdzeniem abuzywności postanowień
umowy kredytu, a także oprocentowania, jakie należy przyjąć dla wyliczenia
odsetek w razie wyeliminowania z umowy kredytu mechanizmu waloryzacji.
Wskazała również – w zbliżonym kontekście – na potrzebę wykładni art. 3851 § 1 i
2 k.c. w związku z art. 7 ust. 1 i 8b ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5
kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich
(Dz. Urz. WE L 95, s. 29, dalej – „dyrektywa 93/13”), art. 3531 k.c. w związku z art.
58 § 1 i 3 k.c. w związku z art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 Konstytucji, art. 3851 §
1 i 2 k.c. w związku z art. 7 ust. 1 i 8b ust. 1 dyrektywy 93/13 oraz art. 3531 k.c. w
związku z art. 58 § 1 i 3 k.c., art. 384 k.p.c., art. 378 § 1 k.p.c., art. 365 § 1 w
związku z art. 366 k.p.c., jak również art. 3851 § 2 k.c. w związku z art. 6 ust. 1
dyrektywy 93/13.
Powołanie się na istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.)
wymaga sformułowania problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on
precedensowy (nowy) charakter lub znaczenie dla rozwoju prawa. Problem ten
powinien odnosić się do konkretnych przepisów prawa i zostać ujęty w sposób
abstrakcyjny, a zarazem wiązać się z rozpoznawaną sprawą; konieczne jest przy
tym wskazanie argumentów, które prowadzą do jego rozbieżnych ocen (por.
I CSK 779/24
3
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002,
nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz.
151, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z dnia 10 kwietnia 2014 r., IV CSK
623/13, z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK
547/14).
W celu uzasadnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących
poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów
(art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) konieczne jest natomiast wykazanie, że określony przepis
prawa lub zespół tych przepisów, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie
doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane
przez skarżącego rozbieżności w judykaturze w odniesieniu do identycznych lub
podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (por. m.in. postanowienia
Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08 i z dnia 28 marca
2007 r., II CSK 84/07).
Bliższa analiza wniosku nie pozwalała uznać, by w sprawie zakończonej
zaskarżonym wyrokiem wystąpiły powołane przyczyny kasacyjne.
Przytoczone we wniosku wątpliwości w sferze prawa materialnego - w
zestawieniu z zarzutami skargi i przedmiotem postępowania przed Sądami meriti -
odnosiły się do konsekwencji zawarcia w umowie kredytowej powiązanej z walutą
obcą (frankiem szwajcarskim) postanowień umownych wyrażających ryzyko
walutowe i odsyłających do tabel kursowych banku przy przeliczeniu waluty obcej
na złote polskie i odwrotnie. Problematyka ta nie stanowi novum i była nie tylko
wielokrotnie, lecz także wszechstronnie podejmowana w odniesieniu do zbliżonych
treścią umów kredytowych w nowszej judykaturze Sądu Najwyższego i w
orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, co doprowadziło do
utrwalenia się jednolitych kierunków orzeczniczych (por. np. uchwała składu
siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2021 r., III CZP 6/21, OSNC
2021, nr 9, poz. 56, wyroki Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2019 r., V CSK
382/18, OSNC-ZD 2021, nr 2, poz. 20, z dnia 10 maja 2022 r., II CSKP 163/22, z
dnia 13 maja 2022 r., II CSKP 464/22, z dnia 13 maja 2022 r., II CSKP 405/22,
z dnia 20 czerwca 2022 r., II CSKP 701/22, z dnia 9 września 2022 r., II CSKP
I CSK 779/24
4
794/22, z dnia 26 stycznia 2023 r., II CSKP 722/22, z dnia 20 lutego 2023 r., II
CSKP 809/22, z dnia 25 maja 2023 r., II CSKP 1311/22, z dnia 28 lipca 2023 r., II
CSKP 611/22, z dnia 25 października 2023 r., II CSKP 820/23, z dnia 29 listopada
2023 r., II CSKP 1460/22 oraz II CSKP 1753/22, i z dnia 19 stycznia 2024 r., II
CSKP 874/22 oraz II CSKP 36/23; postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23
sierpnia 2022 r., I CSK 1669/22, z dnia 27 kwietnia 2023 r., I CSK 3629/22, z dnia 8
grudnia 2023 r., I CSK 5651/22 i z dnia 29 maja 2024 r., I CSK 2038/23 oraz
powołane tam dalsze orzecznictwo Sądu Najwyższego; w judykaturze Trybunału
Sprawiedliwości Unii Europejskiej zob. zwłaszcza wyroki z dnia 29 kwietnia 2021 r.,
C-19/20, I.W., R.W. przeciwko Bank BPH S.A., ECLI:EU:C:2021:341, z dnia 18
listopada 2021 r., C-212/20, M.P., B.P. przeciwko „A.”, ECLI:EU:C:2021:934, z dnia
16 marca 2023 r., C-6/22, M.B.,U.B., M.B. przeciwko X S.A.,ECLI:EU:C:2023:216 i
z dnia 23 listopada 2023 r., C-321/22, ZL, KU, KM przeciwko Provident Polska S.A.,
ECLI:EU:C:2023:911).
Uzupełniająco, w odniesieniu do wątpliwości związanej z poinformowaniem
konsumenta przez sąd o konsekwencjach upadku umowy kredytu w związku z
abuzywnością jej postanowień, konieczne było dostrzeżenie, że skarżąca nie
wyjaśniła, jakich dotkliwych następstw upadku umowy kredytu powodowie nie byli
świadomi, i w jaki sposób ów brak świadomości mógłby rzutować na zasadność
powództwa, a w konsekwencji na wynik postępowania kasacyjnego, z
uwzględnieniem wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15
czerwca 2023 r., C-520/21, Arkadiusz Szcześniak przeciwko mBank S.A.,
ECLI:EU:C:2023:478.
W zakresie zagadnień prawnych i wątpliwości interpretacyjnych dotyczących
art. 384, art. 378 § 1 i art. 366 w związku z art. 365 k.p.c., należało natomiast
wskazać, że analogiczna problematyka była już rozważana w judykaturze Sądu
Najwyższego, w której uznano, że oddalenie apelacji banku – kredytodawcy od
wyroku uwzględniającego powództwo kredytobiorcy o zapłatę nie narusza art. 384 i
art. 378 § 1 k.p.c. także wtedy, gdy w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji
uwzględniającego powództwo kredytobiorcy o zapłatę uznano, że umowa kredytu
może obowiązywać w dalszym ciągu, mimo wyeliminowania mechanizmu
waloryzacyjnego, a sąd drugiej instancji odmiennie określił konsekwencje
I CSK 779/24
5
abuzywności postanowień umownych, przyjmując w motywach, że umowa nie
może dalej wiązać w uzgodnionym kształcie (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z
dnia 19 stycznia 2024 r., II CSKP 36/23 i postanowienie Sądu Najwyższego z dnia
14 listopada 2024 r., I CSK 3137/23).
W tym stanie rzeczy należało uznać, że wywody wniosku – w zestawieniu z
powołanym wyżej orzecznictwem Sądu Najwyższego i judykaturą Trybunału
Sprawiedliwości – nie ujawniały potrzeby dalszych wypowiedzi Sądu Najwyższego
w objętej nimi materii, z uwzględnieniem publicznoprawnych, ponadindywidualnych
zadań skargi kasacyjnej.
Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2, art. 98 § 1-11, art. 108 § 1,
art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
(K.G.)
[a.ł]
