I CSK 747/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Jacek Grela
24 kwietnia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 24 kwietnia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa A.O.
przeciwko A.Ł.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej A.Ł.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach
z 22 lipca 2024 r., V AGa 394/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od A.Ł. na rzecz A.O. 2700 (dwa tysiące siedemset)
zł kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami w wysokości
odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia
pieniężnego za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia
niniejszego orzeczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty.
[S.J.]
UZASADNIENIE
A.O. wniósł o zasądzenie na swoją rzecz od pozwanej A.Ł. 167 983,09 zł z
odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi
od 167 566 zł od 26 stycznia 2018 r. do dnia zapłaty oraz odsetkami ustawowymi
za opóźnienie liczonymi od 417,09 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty.
Wyrokiem z 25 maja 2022 r. Sąd Okręgowy w Katowicach oddalił
powództwo.
I CSK 747/25
2
Wyrokiem z 22 lipca 2024 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach zmienił ww.
wyrok w ten sposób, że zasądził od pozwanej na rzecz powoda 167 983,09 zł z
odsetkami maksymalnymi za opóźnienie liczonymi od 167 566 zł od 26 stycznia
2018 r., z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 417,09 zł od 25
stycznia 2021 r.
W skardze kasacyjnej pozwana, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie
skargi do rozpoznania, wskazała na przesłanki przedsądu przewidziane w art. 3989
§ 1 pkt 1 i 4 k.p.c.
Zdaniem skarżącej w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,
a skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki
skargi kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18).
Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach
kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia,
nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa,
jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia
z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością
lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia
orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.
Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw.
przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy
dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem
Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania
przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej
oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek,
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest
zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia
rozstrzygnięcia sprawy i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie
może się przyczynić do rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie
I CSK 747/25
3
zagadnienie wymaga jego sformułowania oraz uzasadnienia występowania
w sprawie (zob. postanowienia SN: z 28 listopada 2003 r., II CK 324/03; z 7
czerwca 2005 r., V CSK 3/05; z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07; z 22 listopada
2007 r., I CSK 326/07; z 26 września 2005 r., II PK 98/05; z 10 maja 2019 r., I CSK
627/18).
Szczegółowa analiza sprawy prowadzi do wniosku, że powyższa przesłanka
nie została wykazana. W uzasadnieniu nie powołano argumentów, które mogłyby
świadczyć, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne. Wywód prawny
uzasadniający istnienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, a więc
cechującego się nowością i dotychczas niewyjaśnionego w orzecznictwie powinien
bowiem wskazywać na wątpliwości kwalifikowane, a nie zwykłe, które mogą być
rozstrzygnięte przez sąd powszechny w toku rozpoznawania sprawy (zob.
postanowienie SN z 26 września 2019 r., I CSK 228/19). Takich wątpliwości skarga
kasacyjna nie zawiera.
Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w rozumieniu art. 3989 § 1
pkt 4 k.p.c., gdy w sprawie doszło do kwalifikowanego: oczywistego naruszenia
prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej,
bez potrzeby głębszej analizy. Konieczne było zatem wykazanie, że Sąd drugiej
instancji w sposób oczywisty naruszył przepis jasny i jednoznaczny, którego
wykładnia i stosowanie nie budzi żadnych wątpliwości (zob. m.in. postanowienia
SN: z 8 marca 2002 r. I PKN 34/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z 10 stycznia 2003
r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49 i z 11 stycznia 2008 r. I UK 285/07).
Skarżąca ograniczyła swoje wywody tylko do przytoczonego stwierdzenia.
Tymczasem oczywista zasadność skargi musi być wykazana. Sama argumentacja
towarzysząca podstawom skargi nie jest wystarczająca. Niezbędne jest wykazanie
nie tylko naruszenia przepisów prawa, ale także rażącej postaci takiego naruszenia.
Tylko wówczas można bowiem stwierdzić, że skarga kasacyjna jest „oczywiście
uzasadniona”. Sam wniosek jest bardzo ogólny i nie wskazuje, które przepisy
zdaniem skarżącej zostały naruszone. Wymaganej w ramach badania przesłanki z
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. argumentacji nie stanowi samo postawienie zarzutu
oczywistego naruszenia, a sformułowanie takiego zarzutu nie prowadzi jeszcze do
oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
I CSK 747/25
4
Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.,
odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności,
które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1
w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.
Jacek Grela
[S.J.]
[SOP]
