I CSK 730/15

Sygn. akt I CSK 730/15

POSTANOWIENIE

Dnia 17 sierpnia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jan Górowski

w sprawie z powództwa Z. A.
‎przeciwko G. S.A. w W.
‎o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 sierpnia 2016 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powódki
‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎z dnia 17 czerwca 2015 r., sygn. akt I ACa (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
‎ i odstępuje od obciążenia powódki kosztami postępowania
‎ kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli: w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
‎w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398⁹ § 1 k.p.c.).

Instytucja przedsądu, jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzenie środków eliminujących dostęp do sądu najwyższego szczebla. Skarga kasacyjna służy od prawomocnego orzeczenia, ma ograniczony zasięg, a jej podstawowym celem jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i twórczy wkład Sądu Najwyższego
‎w rozwój prawa.

Choć skarżąca odwołała się do występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, potrzebę wykładni art. 95 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r., Prawo bankowe (jedn. tekst: Dz.U. 2015 r., poz. 128 ze zm.) i art. 840 k.p.c. oraz wskazała na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, to nie występują te przesłanki przyjęcia jej do rozpoznania (art. 398⁹ § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c.)

Stosownie do ugruntowanego stanowiska Sądu Najwyższego, istotnym zagadnieniem prawnym jest taki problem jurydyczny, który ma znaczenie dla rozwoju prawa lub stanowi precedens dla rozstrzygnięcia podobnych spraw
‎(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2005 r., I CZ 183/04 niepubl.). Powołanie się przez skarżącego na istnienie takiego zagadnienia wymaga jego sformułowania oraz przedstawienia argumentacji jurydycznej uzasadniającej tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało. Skarżący powinien też wykazać,
‎że ma ono istotne znaczenie dla rozpoznania lub rozstrzygnięcia sprawy
‎(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2003 r., II CK 324/03,
‎z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07,
‎z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepubl. oraz z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05, OCNP 2006, nr 15 – 16, poz. 243).

Postawione w skardze 6 pytań, nie odpowiada wymaganiom niezbędnym
‎do przyjęcia, że w skardze zostało prawidłowo sformułowane chociażby jedno zagadnienie prawne w wyżej zasygnalizowanym znaczeniu. Brak w nich argumentacji prawnej, która mogłaby prowadzić do różnej na nie odpowiedzi.

Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę z art. 398⁹ § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania, że chodzi o wykładnię przepisów prawa, których treść i znaczenie nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowym orzecznictwie lub, że istnieje potrzeba zmiany ich dotychczasowej wykładni, podania na czym polegają wątpliwości związane z jego rozumieniem oraz przedstawienia argumentacji świadczącej, że wątpliwości te mają rzeczywisty
‎i poważny charakter, a nie należą do zwykłych wątpliwości, które wiążą się
‎z procesem stosowania prawa. W przypadku, gdy w ramach stosowania tych przepisów powstały już w orzecznictwie sądów określone rozbieżności, skarżący powinien je przedstawić, jak też uzasadnić, że dokonanie wykładni jest niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07; z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08; z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08 i z dnia 8 lipca
‎2009 r., I CSK 11/09, niepubl.).

Wykładnia art. 95 i 96 Prawa bankowego (jedn. tekst: Dz.U. 2015 r., poz. 128 ze zm.) w judykaturze nie budzi większych wątpliwości. Ten drugi przepis utracił moc z dniem 27 listopada 2015 r., a więc mógł być wcześniej stosowany
‎do wydania bankowego tytułu egzekucyjnego przeciwko powódce.

W wyroku z dnia 15 marca 2011 r. P 7/09 (OTK-A 2011 nr 2, poz. 12) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 95 ust. 1 Prawa bankowego w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 26 czerwca 2009 r. o zmianie ustawy o księgach wieczystych i hipotece oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 131, poz. 1075),
‎w związku z art. 244 § 1 i art. 252 k.p.c. w części, w jakiej nadaje moc prawną dokumentu urzędowego księgom rachunkowym i wyciągom z ksiąg rachunkowych banku w odniesieniu do praw i obowiązków wynikających z czynności bankowych
‎w postępowaniu cywilnym prowadzonym wobec konsumenta, jest niezgodny z art. 2, art. 32 ust. 1 zdanie pierwsze i art. 76 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skoro więc przedmiotowy kredyt został udzielony przez Bank powódce, jako przedsiębiorcy prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą „Sprzedaż [...] Z.A.”, (a tym ustaleniem Sąd Najwyższy jest związany – art. 398¹³ § 2 k.p.c.), to brak podstaw do oceny, że Sądy meriti zastosowały bezpodstawnie art. 95 Prawa bankowego. Wbrew stanowisku skarżącej trzeba zgodzić się ze stanowiskiem Sądów obydwu instancji, że powódka nie wykazała jakoby spełniła świadczenie objęte tytułem egzekucyjnym i trafnie podniesiono w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że przesłuchanie samej powódki nie mogło tej okoliczności udowodnić. Skoro Sąd Apelacyjny jest także Sądem merytorycznym powódka, spełniając oczywiście wymagania określone w art. 381 k.p.c., mogła zgłosić na wykazanie swych twierdzeń wnioski dowodowe, także
‎w postępowaniu apelacyjnym. Mając na uwadze dokonane ustalenia brak podstawy do przyjęcia jakoby doszło do naruszenia art. 840 k.p.c.

Zaskarżone skargą kasacyjną orzeczenie oczywiście narusza prawo, gdy jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, albo zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest w sposób pewny i niewątpliwy z góry widoczne dla prawnika, bez potrzeby głębszej analizy jurydycznej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2003 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100).
‎W skardze nie zostały przytoczone wystarczające argumenty (wywód prawny) świadczące o kwalifikowanym naruszeniu prawa przez Sąd Apelacyjny. Przypomnieć należy, że jeżeli przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest stanowisko skarżącego, że jest ona oczywiście uzasadniona, to
‎w uzasadnieniu wniosku powinien on zawrzeć wywód prawny wykazujący takie kardynalne naruszenie prawa (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia
‎20 października 2005 r., II CZ 89/2005, OSNC 2006, nr 7-8, poz.135, z dnia
‎10 sierpnia 2006 r., V CSK 2004/06, LEX nr 421035 i z dnia 24 lutego 2006 r,
‎IV CSK 8/06, LEX nr 201037). Skarga kasacyjna takiego przekonywującego wywodu nie zawiera. Poza tym, nie można z przesłanką określoną w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. równocześnie podnosić, że w ramach naruszenia tych samych przepisów w sprawie pojawiło się istotne zagadnienie prawne. Jest to błąd logiczny, albowiem, gdy wchodzi w rachubę zagadnienie prawne skarga kasacyjna nie
‎może być oczywiście uzasadniona (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia
‎13 marca 2008 r., V CSK 550/07, niepublikowane).

Fakt, że na ten sam dzień wyznaczono posiedzenia z udziałem tego samego pełnomocnika przed różnymi sądami, nie może być traktowany jako nadzwyczajne wydarzenie uniemożliwiające udział pełnomocnika strony w rozprawie. Tylko
‎w wyjątkowych wypadkach, np. późnego dowiedzenia się przez pełnomocnika
‎o kolizji terminów, można uznać, że nie mógł on zapewnić substytucyjnego zastępstwa i rozprawę odroczyć (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia
‎10 października 2008 r., II CSK 216/08, LEX nr 577/1658 i z dnia 20 grudnia 2005 r., V CSK 64/05, LEX nr 515427). Mając na uwadze nieskomplikowany rodzaj sprawy oraz fakt, że powódka udzieliła pełnomocnikowi pełnomocnictwa w dniu
‎18 listopada 2014 r., a rozprawa była wyznaczona na dzień 25 listopada 2014 r, istniał wystarczający okres na to aby zapewnić substytuta i przygotować się
‎do rozprawy

Z tych względów, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej
‎do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

aj