I CSK 725/15

Sygn. akt I CSK 725/15

POSTANOWIENIE

Dnia 17 sierpnia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jan Górowski

w sprawie z wniosku J. T. i Gminy G.
‎przy uczestnictwie A. S., E. M. , J. G., T. G. , Z. L. , R. T. , M. K. , K. G. i X. K.
‎o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 sierpnia 2016 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy J. T.
‎od postanowienia Sądu Okręgowego w W.
‎z dnia 21 maja 2015 r., sygn. akt V Ca (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
‎ i odstępuje od obciążenia wnioskodawcy kosztami
‎ postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli: w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
‎w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398⁹ § 1 k.p.c.).

Instytucja przedsądu, jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzenie środków eliminujących dostęp do sądu najwyższego szczebla. Skarga kasacyjna służy od prawomocnego orzeczenia, ma ograniczony zasięg, a jej podstawowym celem jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i twórczy wkład Sądu Najwyższego
‎w rozwój prawa.

Choć skarżący odwołał się w samej skardze do występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, a w jej uzupełnieniu wskazał na oczywistą jej zasadność, to nie występują te przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.)

Stosownie do ugruntowanego stanowiska Sądu Najwyższego, istotnym zagadnieniem prawnym jest taki problem jurydyczny, który ma znaczenie dla rozwoju prawa lub stanowi precedens dla rozstrzygnięcia podobnych spraw
‎(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2005 r., I CZ 183/04 niepubl.). Powołanie się przez skarżącego na istnienie takiego zagadnienia wymaga jego sformułowania oraz przedstawienia argumentacji jurydycznej uzasadniającej tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało. Skarżący powinien też wykazać,
‎że ma ono istotne znaczenie dla rozpoznania lub rozstrzygnięcia sprawy
‎(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2003 r., II CK 324/03,
‎z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07,
‎z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepubl. oraz z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05, OCNP 2006, nr 15 – 16, poz. 243).

Przedstawiona w skardze kwestia nie odpowiada powyższym wymaganiom, co do wyartykułowania zagadnienia prawnego. Przede wszystkim dotyczy ustaleń faktycznych. W sprawie nie ma większego znaczenia, że nie przedstawiono do akt decyzji stanowiącej podstawę wpisu w ewidencji gruntów Urzędu Miasta i Gminy
‎z dnia 1 lipca 1986 r. nr (…), skoro nie zachowała się. Do kiedy P.
‎i J. T. mieli w posiadaniu sporne działki Sądy meriti ustaliły na podstawie innych dowodów.

Zaskarżone skargą kasacyjną orzeczenie oczywiście narusza prawo, gdy jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, albo zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest w sposób pewny i niewątpliwy z góry widoczne dla prawnika, bez potrzeby głębszej analizy jurydycznej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2003 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz.100).
‎W skardze nie zostały przytoczone wystarczające argumenty (wywód prawny) świadczące o kwalifikowanym naruszeniu prawa przez Sąd Apelacyjny. Przypomnieć należy, że jeżeli przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest stanowisko skarżącego, że jest ona oczywiście uzasadniona, to
‎w uzasadnieniu wniosku powinien on zawrzeć wywód prawny wykazujący takie kardynalne naruszenie prawa (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia
‎20 października 2005 r., II CZ 89/2005, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 135, z dnia
‎10 sierpnia 2006 r., V CSK 2004/06, LEX nr 421035 i z dnia 24 lutego 2006 r.,
‎IV CSK 8/06, LEX nr 201037).

W uzupełnieniu skargi kasacyjnej takiego przekonywującego wywodu nie przedstawiono. Poza tym, nie można z przesłanką określoną w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. równocześnie podnosić, że w ramach naruszenia tych samych przepisów
‎w sprawie pojawiło się istotne zagadnienie prawne. Jest to błąd logiczny, albowiem, gdy wchodzi w rachubę zagadnienie prawne skarga kasacyjna nie może być oczywiście  uzasadniona (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 2008 r., V CSK 550/07, niepubl.).

W istocie rzeczy skarżący kwestionuje ustalenie, że P. i J. T. wyzbyli się władztwa spornej nieruchomości, porzucając ją w połowie lat osiemdziesiątych XX wieku. Tym ustaleniem Sąd Najwyższy jest związany
‎(art. 398¹³ § 2 k.p.c.).

Z tych względów, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej
‎do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

aj