I CSK 721/14

Sygn. akt I CSK 721/14

POSTANOWIENIE

Dnia 22 kwietnia 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie z powództwa A. M. i K. M.
‎przeciwko Skarbowi Państwa - Komendzie Powiatowej Policji w W.
‎o odszkodowanie, zadośćuczynienie i rentę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 kwietnia 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powodów
‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt VI ACa […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
‎ nie obciąża powodów kosztami postępowania kasacyjnego
‎ na rzecz pozwanego Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej
‎ Skarbu Państwa.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący przytoczyli przesłankę z art. 398⁹ § 1 punkt 4 k.p.c., a więc oczywistą zasadność skargi.

Oparcie wniosku na tej przesłance wymaga wykazania przez skarżącego niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka (prima facie), bez konieczności pogłębionej analizy, sprzeczności wykładni lub zastosowania prawa materialnego lub procesowego z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. niepublikowane postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08).

Skarżący powinien zawrzeć w skardze wyodrębniony wywód prawny wskazujący, w czym przejawia się, ”oczywistość” naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego (por. niepublikowane postanowienia SN: z dnia 5 września 2008 roku, I CZ 64/08, dnia 19 grudnia 2001 roku, IV CZ 200/01, z dnia 9 czerwca 2008 roku, II UK 37/08.

Skarżący powołując się w skardze kasacyjnej na oczywistą jej zasadność, wskazali na naruszenie przez Sąd II instancji wielu przepisów prawa procesowego i materialnego, przy czym w zakresie podstawy prawnej roszczenia (art. 417² k.c.) są przedstawiane szczegółowo zarzuty zawarte w apelacji, wymagające pogłębionej analizy przepisów procedury cywilnej i prawa cywilnego dotyczących postępowania cywilnego i zadośćuczynienia pieniężnego na zasadach słuszności, co samo przez się wyłącza oczywistą zasadność skargi. Skarżący powtórzyli w skardze kasacyjnej argumentację zawartą w apelacji, traktując Sąd Najwyższy jako „trzecią instancję", co jest nieporozumieniem procesowym.

Ponadto, wbrew treści uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, zauważyć trzeba, że Sąd drugiej instancji odniósł się w motywach pisemnych zaskarżonego wyroku do sformułowanych w apelacji zarzutów.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 398⁹ § 1 a contrario k.p.c. orzeczono, jak w sentencji.

Sąd Najwyższy na podstawie art. 102 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398²¹ k.p.c. postanowił odstąpić od obciążenia powodów kosztami postępowania kasacyjnego.

[l.n]