I CSK 714/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Dariusz Zawistowski
20 maja 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 20 maja 2026 r. w Warszawie
w sprawie z wniosku S.K.
z udziałem […] Centrum Psychiatrii w M.
o zmianę orzeczenia o umieszczeniu w szpitalu psychiatrycznym,
na skutek skargi kasacyjnej S.K.
od postanowienia Sądu Okręgowego w Kielcach
z 13 listopada 2025 r., II Ca 1598/25,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z brzmieniem art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę
kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach:
– w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,
– istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,
– zachodzi nieważność postępowania,
– skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego
rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej
I CSK 714/26
2
doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi
swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej
wykładni i stosowania prawa.
Skarga kasacyjna wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w
Kielcach z dnia 13 listopada 2025 r. zawiera wniosek o przyjęcie do rozpoznania z
powołaniem się na jej oczywistą zasadność. Analiza wniosku o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia prowadzi jednakże do stwierdzenia,
że wskazana przez skarżącego podstawa przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania nie zachodzi. Brak jest także podstaw by przyjąć, że w sprawie miała
miejsce nieważność postępowania.
Twierdzenie o istnieniu przesłanki do przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności, nie znajduje bowiem
dostatecznego uzasadnienia w świetle argumentacji przytoczonej w tym zakresie
przez skarżącego. W judykaturze utrwalone jest stanowisko, że oczywista
zasadność skargi kasacyjnej ma miejsce jedynie wówczas, gdy bez dokonania
głębszej analizy dla przeciętnego prawnika jest oczywiste, że podstawy skargi
zasługują na uwzględnienie, a zatem ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia
prawa, zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej
i przesądza to o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym
uwzględnienie skargi. Dla takiej oceny stanowisko przedstawione przez
skarżącego, związane z zarzutem naruszenia art. 39 ust. 1 ustawy o ochronie
zdrowia psychicznego, nie daje zaś podstaw.
W orzecznictwie podkreśla się także, że przesłanką przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu
prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to
spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut
naruszenia, nawet oczywistego, określonego przepisu nie prowadzi wprost do
oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, z dnia 11 stycznia 2008 r., I
UK 285/07, z dnia 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK
37/08).
I CSK 714/26
3
Z tych względów w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.).
[a.ł]
