I CSK 710/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
28 października 2025 r.
SSN Dariusz Pawłyszcze
na posiedzeniu niejawnym 28 października 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa T. sp. z o.o. w W.
przeciwko L. S.A. w W.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej L. S.A. w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 10 sierpnia 2023 r., VII AGa 999/22,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od L. S.A. w W. na rzecz T. sp. z o.o. w W. 5400
(pięć tysięcy czterysta) zł kosztów postępowania kasacyjnego.
(G.G.)
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 16 marca 2022 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił
powództwo wynajmującego przeciwko najemcy o odszkodowanie za utratę
przedmiotu najmu (samochodu).
Wyrokiem zaskarżonym skargą kasacyjną Sąd Apelacyjny w Warszawie
zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji i zasądził od najemcy na rzecz
wynajmującego 211 200 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 18 lutego
2019 r.
Sąd Apelacyjny ustalił, że samochód będącego przedmiotem najmu używała
żona prezesa najemcy. Samochód ten została został skradziony 17 lutego 2016 r.
I CSK 710/24
2
Żona prezesa niezwłocznie zgłosiła kradzież na Policji i oświadczyła przy tym,
że dowód rejestracyjny i polisa ubezpieczeniowa zostały przez nią utracone i nie
jest w stanie wskazać miejsca i czasu ich utracenia. Następnie, 23 lutego 2016 r.,
żona prezesa najemcy za pośrednictwem wynajmującego zgłosiła kradzież
ubezpieczycielowi. Jednak ubezpieczyciel 14 maja 2017 r. odmówił wypłaty
odszkodowania powołując się na postanowienia umowy, w myśl których w
przypadku kradzieży pojazdu ubezpieczony zobowiązany jest przekazać
ubezpieczycielowi dowód rejestracyjny pojazdu, chyba że pojazd został utracony na
skutek rozboju, kradzieży rozbójniczej lub wymuszenia rozbójniczego.
Sąd drugiej instancji uznał, że nie można żądać od wynajmującego, aby
wyczerpał wszelkie dostępne środki dochodzenia roszczenia od zakładu
ubezpieczeń, w tym uzyskał wyrok oddalający powództwo przeciwko
ubezpieczycielowi. Sąd Apelacyjny oddalił zarzut przedawnienia podniesiony przez
najemcę. Sąd ten wskazał, że stanowiska w sprawie upływu terminu przedawnienia
w niedzielą są rozbieżne zarówno w orzecznictwie, jak i judykaturze. Ponieważ
wynajmujący złożył pozew w poniedziałek 18 lutego 2019 r., a zatem zaledwie
jeden dzień po upływie terminu przedawnienia (przy założeniu, że upłyną on
w niedzielę), podniesienie zarzutu przedawnienia przez najemcę zostało uznane za
sprzeczne z art. 5 k.c.
Najemca wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na
wystąpienie w niniejszej sprawie istotnego zagadnienia prawnego: czy rozbieżności
w piśmiennictwie lub orzecznictwie dotyczące stosowania art. 115 k.c. do terminu
przedawnienia, mogą stanowić uzasadnienie dla zastosowania przez sąd art. 5 k.c.
w odniesieniu do zarzutu przedawnienia podniesionego przez dłużnika w sporze
między przedsiębiorcami.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W sprawie nie występuje zagadnienie prawne podniesione przez
skarżącego, ponieważ w sprawie nie ma podstaw do stosowania art. 115 k.c., a tym
samym zbędne jest rozważanie zasadności zastosowania art. 5 k.c.
I CSK 710/24
3
Skutkiem utraty przedmiotu najmu co do zasady jest wygaśnięcie najmu,
ponieważ wynajmujący już nie jest w stanie świadczyć (art. 475 § 1 k.c.). Jednak
chwilą wygaśnięcia najmu jest zawiadomienie wynajmującego o utracie rzeczy.
Najem nie może wygasnąć bez wiedzy wynajmującego, iż po jego stronie powstała
niemożność świadczenia. Najemca może nie zgłaszać wynajmującemu utraty
przedmiotu najmu (postępując zgodnie z umową lub wbrew umowie), np. licząc na
odzyskanie skradzionej rzeczy (zdarza się, że najemca podejrzewa o kradzież
określone osoby i podejmuje z nimi rokowania lub zleca odzyskanie przedmiotu
najmu detektywowi). Wynajmujący został zawiadomiony o kradzieży 23 lutego
2016 r. i termin przedawnienia upływał 23 lutego 2019 r., czyli 5 dni po wniesieniu
pozwu.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Na podstawie art. 98 § 1 i 11 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. powodowi
przysługuje od skarżącego zwrot kosztów sporządzenia odpowiedzi na skargę
kasacyjną w wysokości stawki minimalnej określonej w stosowanym odpowiednio
§ 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Min. Sprawiedl. w sprawie opłat za czynności
radców prawnych. Powodowi nie przysługują odsetki od kosztów, ponieważ sprawa
została wszczęta przed 7 listopada 2019 r., tj. wejściem w życie przepisu
wprowadzającego prawo strony do odsetek od kosztów.
(G.G.)
[a.ł]
