I CSK 677/25

I CSK 677/25 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Dariusz Pawłyszcze 28 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym 28 lipca 2026 r. w Warszawie w sprawie z powództwa zarządcy masy sanacyjnej K. sp. z o. o. w Z. przeciwko A. Ś. o usunięcie niezgodności, na skutek skargi kasacyjnej A. Ś. od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z 7 marca 2024 r., II Ca 133/24, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od A. Ś. na rzecz zarządcy masy sanacyjnej K. sp. z o. o. w Z. 12 500 (dwanaście tysięcy pięćset) zł kosztów postępowania kasacyjnego. (G.G.) UZASADNIENIE Wyrokiem z 16 czerwca 2014 r., I C 329/14/K, Sąd Rejonowy dla Krakowa – Krowodrzy w Krakowie oddalił powództwo biorących pożyczki przeciwko dającemu pożyczkę o uzgodnienie treści ksiąg wieczystych z rzeczywistym stanem prawnym. Wyrokiem z 13 lutego 2015 r. Sąd Okręgowy w Krakowie zmienił wyrok Sądu Rejonowego w ten sposób, że nakazał wpisanie w księgach wieczystych biorących pożyczki jako właścicieli w miejsce dającego pożyczkę. Wyrokiem z 13 maja 2016 r., III CSK 24/15, Sąd Najwyższy, na skutek skargi kasacyjnej dającego pożyczkę, uchylił wyrok Sądu Okręgowego i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. I CSK 677/25 2 Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy wyrokiem z 19 października 2016 r. oddalił apelację biorących pożyczkę. Wyrokiem z 23 października 2019 r., III CSK 241/17, Sąd Najwyższy, na skutek skargi kasacyjnej biorących pożyczkę, po raz kolejny uchylił wyrok Sądu Okręgowego i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy podzielił podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 383 k.p.c. i wyjaśnił, iż przytoczenie dodatkowych okoliczności przemawiających za nieważnością umów przewłaszczenia na zabezpieczenie, świadczące o przestępczym celu jej zawarcia, stanowi jedynie uzupełnienie podstawy faktycznej roszczenia i mieści się w jego granicach. Uzupełnienie dokonane w ten sposób nie stanowi ani rozszerzenia żądania pozwu, ani zmiany żądania. Wyrokiem zaskarżonym skargą kasacyjną Sąd Okręgowy w Krakowie zmienił wyrok Sądu Rejonowego i nakazał wpisanie w księgach wieczystych jako właściciela biorącego pożyczkę, w miejsce dającego pożyczkę. Sąd Okręgowy ustalił, że w księgach wieczystych jako właściciel wpisany jest dający pożyczkę na podstawie umowy przeniesienia własności na zabezpieczenie. Sąd ten ocenił umową przewłaszczenia jako nieważną. Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na jej oczywistą zasadność oraz występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego: czy związanie sądu, któremu sprawa została przekazana, o czym mowa w art. 39820 k.p.c., dotyczy również wytycznych, które wskazał Sąd Najwyższy. i czy związanie to dotyczy także Sądu Najwyższego rozpoznającego sprawę ponownie, który orzeka w składzie niepowiększonym, a także czy sąd drugiej instancji jest związany wykładnią prawa poczynioną przez Sąd Najwyższy i jaki jest zakres tego związania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej musi być powiązany z przynajmniej jednym zarzutem kasacyjnym, gdyż w przeciwnym przypadku mogłoby nastąpić przyjęcie skargi do rozpoznania, chociaż żaden z zarzutów nie jest zasadny (tj. gdy orzeczenie sądu drugiej instancji jest wadliwe w świetle wniosku o przyjęcie skargi, I CSK 677/25 3 lecz zarzuty kasacyjne dotyczą innych zagadnień i nie są zasadne). Skarżący nie powiązał wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania z zarzutami kasacyjnymi. Żaden z zarzutów kasacyjnych nie został oparty na naruszeniu art. 39820 k.p.c., czyli nieprawidłowym zastosowaniu wykładni prawa dokonanej w tej sprawie przez Sąd Najwyższy. Dlatego zagadnienie prawne związane z tym przepisem nie może uzasadniać przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Natomiast w przypadku drugiej podstawy wniosku o przyjęcie skargi, tj. jej oczywistej zasadności, skarżący nie wskazał, które z 5 zarzutów kasacyjnych są oczywiście zasadne. Przy tym skarżący w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi uzasadniał tylko wątpliwości związane z zakresem związania sądu drugiej instancji wykładnią dokonaną przez Sąd Najwyższy. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi pomija powołaną we wniosku podstawę przyjęcia w postaci oczywistej zasadności skargi, a tym samym uzasadnienie wniosku także nie pozwala za zidentyfikowanie zarzutów kasacyjnych, które według skarżącego są oczywiście zasadne. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Na podstawie art. 98 k.p.c. powodowi przysługuje od skarżącego zwrot kosztów sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną w wysokości stawki minimalnej określonej w stosowanym odpowiednio § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Min. Sprawiedl. w sprawie opłat za czynności adwokackie. (G.G.) [a.ł]