I CSK 671/15

Sygn. akt I CSK 671/15

POSTANOWIENIE

Dnia 24 czerwca 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Frąckowiak

w sprawie z powództwa Z. K.
‎przeciwko G. J. i "R. […]" Spółce z o.o. w W.
‎o ochronę dóbr osobistych,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 czerwca 2016 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanych
‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt VI ACa […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
‎ i zasądza od pozwanych na rzecz powoda po 180 (sto
‎ osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania
‎ kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Określone w art. 398⁴ § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być, zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie, przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Pozwani G. J. oraz R. […] sp. z o.o. we wniesionej skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 16 czerwca 2015 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparli na przesłance wskazanej w art. 398⁹ § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne oraz aby skarga była oczywiście uzasadniona. Zagadnienie wzajemnych relacji pomiędzy prawem mediów do informowania o sytuacji osób pełniących funkcje publiczne a uchyleniem bezprawności naruszenia dóbr osobistych zostało wielokrotnie podjęte i wyjaśnione w orzecznictwie (uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 18 lutego 2005 r., III CZP 53/04, OSNC 2005/7-8/114), wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 30 maja 2014 r. III CSK 198/13 oraz z dnia 2 czerwca 2011 r., I CSK 548/19, nie publ.). Oczywista zasadność skargi kasacyjnej nie może sprowadzać się do polemiki z ustaleniami zawartymi w zaskarżonym wyroku, lecz powinna wskazywać na takie naruszenie prawa, które jest widoczne, bez potrzeby prowadzenia pogłębionej analizy prawniczej, dla przeciętnego prawnika. Takiego wywodu brak zaś w skardze kasacyjnej. Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę - w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 398¹³ § 1 k.p.c.).

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

Na wniosek powoda zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398²¹ k.p.c.

aw

aj