Sygn. akt I CSK 670/12
POSTANOWIENIE
Dnia 20 czerwca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Pietrzykowski
w sprawie z wniosku M. S.
przy uczestnictwie R. S.
o podział majątku wspólnego,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 czerwca 2013 r.,
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni
od postanowienia Sądu Okręgowego w R.
z dnia 25 maja 2012 r., sygn. akt I Ca …/12,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika
postępowania 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem
kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W tej sprawie
skarżąca złożyła dwie skargi kasacyjne za pośrednictwem dwóch swoich
pełnomocników. W pierwszej skardze powołano się na dwa argumenty mające
uzasadnić przyjęcie jej do rozpoznania. Pierwszy dotyczy „rozbieżności między
zaskarżonym postanowieniem a orzecznictwem SN”. Nie jest to jednak ustawowa
przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Drugi argument dotyczy
potrzeby wyjaśnienia istotnego zagadnienia prawnego na tle art. 211 k.c.: czy jeśli
nie jest spełniona żadna z wymienionych w tym przepisie okoliczności, to sąd może
odstąpić od podziału rzeczy wspólnej. Tak ujęte zagadnienie prawne nie uzasadnia
jednak przyjęcia skargi do rozpoznania. Jego rozstrzygnięcie jest jasne – gdy nie
występują przesłanki określone w art. 211 k.c., to należy dokonać podziału
nieruchomości. Na tle tej sprawy to zagadnienie nie wymaga rozstrzygnięcia
również dlatego, że - jak wynika z uzasadnienia zakwestionowanego postanowienia
- przesłanki te wystąpiły. W drugiej skardze kasacyjnej wskazano na oczywistą
zasadność skargi, która wyraża się w tym, że sąd uwzględnił jako środek
dowodowy opinię biegłego zawierającą operat szacunkowy sporządzony wcześniej
niż 12 miesięcy przed datą orzekania. Do tej samej kwestii nawiązuje drugi
z argumentów podniesionych w skardze: istotne zagadnienie prawne co do tego,
czy sąd może w postępowaniu o podział nieruchomości w przedmiocie wyceny
nieruchomości uwzględnić operat szacunkowy sporządzony więcej niż 12 miesięcy
przed orzekaniem mimo brzmienia art. 156 u.g.n. Żaden z tych argumentów nie
uzasadnia przyjęcia skargi do rozpoznania. Po pierwsze, oczywista zasadność
skargi odwołuje się do naruszenia przez Sąd przepisów dotyczących ustalenia
faktów i oceny dowodów (kwestia opinii biegłego i wartości dowodowej
sporządzonego przez niego operatu szacunkowego), co w ogóle nie może być
podstawą kasacyjną. Po drugie, art. 156 ust. 3 u.g.n. nie wiąże Sądu, podobnie jak
nie wiąże Sądu opinia biegłego - wiążący charakter tego przepisu dotyczy
wykorzystania operatu szacunkowego przez organy administracji publicznej, a nie
przez sądy. Upływ wskazanego tam terminu nie ma znaczenia dla Sądu, ponieważ
nawet sporządzony później operat szacunkowy wyceniający nieruchomość nie
wiąże Sądu, który ustala wartość nieruchomości, a biegły i operat szacunkowy mają
mu w tym jedynie pomóc (decyzję podejmuje Sąd). Gdy zatem Sąd uzna starszy
operat szacunkowy za wystarczający do dokonania wyceny nieruchomości, to
zgodnie z prawem może się takim operatem posłużyć. W tej sprawie wpłynęła
odpowiedź na obie skargi kasacyjne, jednak jej Autor wysłał ją tylko jednemu
z pełnomocników skarżącej, co jednak nie ma znaczenia wobec jednokrotności
zasądzenia kosztów.
W skargach kasacyjnych wniesionych w niniejszej sprawie nie została
wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd
Najwyższy odmówił przyjęcia skarg do rozpoznania.
es
