Sąd Najwyższy
postanowienie SN z dnia 2013-11-20
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.
Zapytaj za darmoSygn. akt I CSK 637/13
POSTANOWIENIE
Dnia 20 listopada 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Tadeusz Wiśniewski
w sprawie z wniosku W. C. i Z. C.-B.
przy uczestnictwie J. B.
o umieszczenie uczestnika w szpitalu psychiatrycznym bez jego zgody,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 listopada 2013 r.,
na skutek skargi kasacyjnej uczestnika
od postanowienia Sądu Okręgowego w T.
z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt I Ca […],
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżący opiera wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej na zarzucie nieważności postępowania oraz oczywistej zasadności skargi.
Stanowiska strony skarżącej nie można jednak podzielić. Skarżący upatruje nieważności postępowania w tym, że Sąd nie ustanowił dla niego - na podstawie art. 48 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego - pełnomocnika z urzędu bez jego wniosku oraz, że nie pouczył go o możliwości złożenia wniosku o ustanowienie takiego pełnomocnika. Zarzut ten nie jest jednak zasadny, gdyż jak trafnie wywodzi Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, sposób obrony prowadzonej przez uczestnika wskazywał, że ma on pełną świadomość przebiegu postępowania i przysługujących mu praw. Treść pism procesowych skarżącego także wskazuje, że mimo braku wiedzy prawnej dobrze radzi sobie z samodzielnym prowadzeniem swoich spraw. Kompetencja sądu określona zarówno w art. 49 u.o.z.p., jak i w art. 5 i 212 k.p.c. jest zaś fakultatywna.
Ponadto analiza akt sprawy nie uzasadnia przekonania, że skarga jest oczywiście uzasadniona, zwłaszcza w świetle kategorycznego ustalenia poczynionego przez Sąd Okręgowy, a którego nie kwestionuje skarżący, iż w razie niepodjęcia leczenia psychiatrycznego stan zdrowia uczestnika ulegnie pogorszeniu.
Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario).
aw
es
