I CSK 63/16

Sygn. akt I CSK 63/16

POSTANOWIENIE

Dnia 27 października 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z wniosku A. G. P.
‎przy uczestnictwie W. K. i Miasta W.
‎o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 października 2016 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika Miasta W.

od postanowienia Sądu Okręgowego w W.
‎z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt V Ca (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
‎i zasądza od uczestnika Miasta W. na rzecz wnioskodawczyni kwotę 1350 zł (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna uczestnika postępowania Miasta W. oparta została na przesłankach określonych w art. 398⁹ § 1 pkt 3 i 4 k.p.c. w zw.
‎z art. 13 § 2 k.p.c., stosownie do treści pisma procesowego z dnia
‎15 grudnia 2015 r., uzupełniającego braki formalne skargi kasacyjnej z dnia
‎26 listopada 2015 r.

Nieważność postępowania apelacyjnego nie wystąpiła, ponieważ strona skarżąca, będąca uczestnikiem postępowania i jednym z przeciwników wniosku
‎o zasiedzenie, nawet nie twierdzi, aby to ona została pozbawiona możliwości obrony swoich praw w postępowaniu apelacyjnym. Uczestnik postępowania – Miasto W., będące stroną tego postępowania, nie może skutecznie uzasadniać zarzutu nieważności postępowania apelacyjnego pozbawieniem możności obrony swoich praw wskutek nieuczestniczenia w tym postepowaniu innego podmiotu prawa, który nie był uczestnikiem tego postępowania.

Ponieważ skarżący także twierdzi, że jego skarga jest oczywiście uzasadniona (s.  4), powinien przedstawić odrębną argumentację prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie, przy uwzględnieniu, że „oczywistość” skargi to jej zasadność ewidentna, niewątpliwa, możliwa do stwierdzenia bez głębszej analizy (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75). Skarga kasacyjna uczestnika nie przedstawia wyraźnie wyodrębnionego
‎w stosunku do uzasadnienia podstaw kasacyjnych tak rozumianego uzasadnienia „oczywistości” skargi. Na tle jej uzasadnienia jest wyraźnie widoczne,  że
‎ocena zarzutów - a tym bardziej „oczywistości” zarzuconych uchybień, mających prowadzić do oceny o „oczywistej” zasadności skargi opartej na takich
‎zarzutach - wymagałaby szczegółowej analizy, obejmującej zbadanie faktycznych pod kątem ich właściwej kwalifikacji prawnej. Skarżący nie przekonał zatem
‎o spełnieniu także i wymienionej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanki.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi
‎do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie
‎art. 520 § 3 k.p.c. oraz na podstawie § 8 pkt 1 w zw. z § 6 pkt 6 i § 13 ust. 4
‎pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2002  r.
‎(Dz.U. 2013, poz. 461), znajdującego zastosowanie z mocy § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz.U. 2016, poz. 1668)
‎oraz § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
‎(Dz.U. 2015, poz. 1800).

aj