I CSK 553/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Mariusz Załucki
22 kwietnia 2026 r.
na posiedzeniu niejawnym 22 kwietnia 2026 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa J.J. i B.J.
przeciwko Bank spółce akcyjnej w W.
o zapłatę i ustalenie,
na skutek skargi kasacyjnej Bank spółki akcyjnej w W.
od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu
z 29 września 2025 r., V ACa 1759/25,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 5 400 (pięć
tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za
opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia
niniejszego postanowienia pozwanemu do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Pozwany Bank S.A. z siedzibą w W. złożył skargę kasacyjną od wyroku
Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 29 września 2025 r., wydanego w sprawie z
powództwa J.J. i B.J. o zapłatę i ustalenie.
Potrzebę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący uzasadnił
występowaniem w sprawie następujących zagadnień prawnych:
I CSK 553/26
2
1. Czy w przypadku umowy kredytu, która wyraża kwotę kredytu w walucie
obcej, jednak od samego początku zawiera postanowienia, które dają
kredytobiorcy wybór i umożliwiają wypłatę kredytu w walucie obcej albo w
walucie polskiej przy zastosowaniu przeliczenia w oparciu o kursy
pochodzące z tabeli kursów, a także postanowienia, które dają kredytobiorcy
wybór i umożliwiają spłatę kredytu w walucie obcej albo w walucie polskiej
przy zastosowaniu przeliczenia w oparciu o kursy pochodzące z tabeli
kursów, w sytuacji uznania, że umowa kredytu zawiera niedozwolone
postanowienia umowne odsyłające do tabeli kursów, możliwe jest
utrzymanie umowy w mocy i jej wykonywanie w oparciu o istniejące
postanowienia umożliwiające wypłatę i spłatę kredytu bezpośrednio w
walucie obcej, skoro nie uległy one eliminacji?
2. Czy sytuacja w której (i) kredytobiorcy dzięki zaciągnięciu zobowiązania
kredytowego w walucie euro, a nie w złotych polskich odnieśli obiektywną
korzyść ekonomiczną, albowiem kredyt ten pozostawał kredytem tańszym
aniżeli analogiczny kredyt udzielony w złotych polskich, a (ii) ryzyko kursowe
nie ziściło się na niekorzyść kredytobiorców zezwala na przyjęcie, iż
kwestionowane przez kredytobiorców postanowienia umowne odnoszące się
do przeliczeń walutowych nie naruszały ich interesów, ani też dobrych
obyczajów, tym samym nie stanowiąc niedozwolonych postanowień
umownych?
3. Czy w sytuacji, jeżeli w umowie kredytu zawarto postanowienia regulujące
sposób ustalania kursów walut w tabeli kursów można mówić, że
postanowienia te naruszają interesy konsumenta i dobre obyczaje w sposób
rażący?
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Istotne zagadnienie prawne jako podstawa przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania musi mieć charakter doniosły z punktu widzenia rozstrzygnięcia
sprawy i nie może być rozwiązane w świetle dotychczasowego orzecznictwa. Jego
wyjaśnienie powinno się bowiem przyczynić do rozwoju prawa (zob. np.
postanowienia SN: z 26 października 2023 r., I CSK 76/23; z 20 października 2023
r., I CSK 1374/23; z 3 października 2023 r., I CSK 2591/23; z 15 września 2023 r.,
I CSK 553/26
3
I CSK 4360/22; z 18 sierpnia 2023 r., I CSK 4091/22; z 2 sierpnia 2023 r., I CSK
6585/22; z 13 lipca 2023 r., I CSK 2570/22; z 30 maja 2023 r., I CSK 5362/22; z 24
kwietnia 2023 r., I CSK 5428/22).
W ostatnich latach do Sądu Najwyższego trafiło wiele spraw odnoszących
się do problemów prawnych opisanych przez skarżącego. W konsekwencji
ukształtowała się linia orzecznicza, uwzględniająca bogaty dorobek judykatury
TSUE. Rozwój orzecznictwa na temat kredytów walutowych zakończył się 25
kwietnia 2024 r. powzięciem przez SN w składzie całej izby uchwały III CZP 25/22,
mającej moc zasady prawnej ex lege (art. 87 ustawy o SN).
W uchwale SN podsumował dotychczasową linię orzeczniczą, przyjmując że:
1. W razie uznania, że postanowienie umowy kredytu indeksowanego lub
denominowanego odnoszące się do sposobu określania kursu waluty obcej
stanowi niedozwolone postanowienie umowne i nie jest wiążące,
w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć, że miejsce tego
postanowienia zajmuje inny sposób określenia kursu waluty obcej
wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów.
2. W razie niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej
w umowie kredytu indeksowanego lub denominowanego umowa nie wiąże
także w pozostałym zakresie.
3. Jeżeli w wykonaniu umowy kredytu, która nie wiąże z powodu
niedozwolonego charakteru jej postanowień, bank wypłacił kredytobiorcy
całość lub część kwoty kredytu, a kredytobiorca dokonywał spłat kredytu,
powstają samodzielne roszczenia o zwrot nienależnego świadczenia na
rzecz każdej ze stron.
4. Jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej
postanowień, bieg przedawnienia roszczenia banku o zwrot kwot
wypłaconych z tytułu kredytu rozpoczyna się co do zasady od dnia
następującego po dniu, w którym kredytobiorca zakwestionował względem
banku związanie postanowieniami umowy.
5. Jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej
postanowień, nie ma podstawy prawnej do żądania przez którąkolwiek ze
stron odsetek lub innego wynagrodzenia z tytułu korzystania z jej środków
I CSK 553/26
4
pieniężnych w okresie od spełnienia nienależnego świadczenia do chwili
popadnięcia w opóźnienie co do zwrotu tego świadczenia.
Odstąpienie od zasady prawnej przyjętej przez skład całej izby jest zaś
możliwe tylko poprzez wydanie kolejnej uchwały w analogicznym składzie (art. 88
ustawy o SN).
Skarżący nie przedstawił zatem nowych problemów prawnych, które nie
zostałyby do tej pory rozwiązane przez Sąd Najwyższy. W szczególności nie
wykazał, by umowa kredytu indeksowana kursem euro została zredagowana w inny
sposób niż umowy indeksowane kursem franka szwajcarskiego. Należy bowiem
podkreślić, że abuzywność postanowień umownych badana jest na dzień
podpisania umowy i nie zależy od sposobu jej faktycznego wykonywania przez
strony. Niedozwolony charakter wskazanych klauzul wynika bowiem z zawarcia w
nich mechanizmu umożliwiającego bankowi jednostronne ustalanie wysokości
świadczeń stron, nie zaś z okoliczności, czy waluta, którą posłużono się przy
indeksowaniu kwot kredytu charakteryzowała się szczególnym przebiegiem kursu
podczas obowiązywania umowy.
Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił
przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego
rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 7
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców
prawnych.
Mariusz Załucki
[SOP]
